Görsel temsil

Açılış sahnesi

Altmış yaşına yeni girmiş bir adam, doktorunun önerisiyle bir yoga dersine başlamayı düşünüyor. Akşam, telefonunda mahallesindeki üç stüdyonun sayfasına bakıyor. Birinci sayfada genç, ince bir kadın bir kumsalda tek elinin üzerinde dengede duruyor. İkincisinde yine genç ve ince bir kadın, bu kez bir ağacın altında, bacağını başının arkasına atmış. Üçüncüsünde bir grup fotoğrafı: on iki kişi, hepsi otuzlarında, hepsi açık tenli, hepsi aynı duruşta, hepsi gülümsüyor.

Adam telefonu bırakıyor. Hiçbir sayfada "bu ders sana göre değil" yazmıyor. Ama hiçbir sayfada kendisine benzeyen biri de yok. O akşam kayıt olmuyor.

Stüdyoların hiçbiri onu dışlamak istemedi. Ama kapının önüne gelmeden çok önce, çoğu insan bir ekrana bakıp kararını vermiş olur; ve o görüntüde kimin olmadığı, kimin olduğu kadar konuşur.

Bu derste ne olacak

Önceki ders, salonun içindeki sözlerin ve seçeneklerin kimleri geride bırakabildiğine baktı. Bu ders kapının dışına bakıyor: bir stüdyonun afişine, internet sitesine, sosyal medyasına. Önce medyada görünmemenin bir grup için ne anlama geldiğini, iletişim araştırmalarındaki sembolik yok sayma kavramıyla tartışacağız. Sonra çeşitliliği göstermenin de bir tuzağı olabileceğini, göstermelik temsil kavramıyla göreceğiz. Ardından yoga bedeninin nasıl bir ürüne dönüştüğüne ve fotoğraf teknolojisinin kendisinin bile bir ten tonunu ölçü aldığı bir tarihe bakacağız. En sonda bir stüdyonun görsellerini nasıl denetleyebileceğini ve öğrencilerin fotoğraflarını kullanırken rızanın neden yeniden gündeme geldiğini konuşacağız.

Sıfır noktası

Bu birimin önceki dersleri salonun içini kurdu: gözler, kapı, dil, çıkış, dikkat, farklı bedenler. Bu dersin sorusu başka bir sıradan geliyor. Bir öğrenci o salona hiç gelmezse, salonun içindeki bütün düzenlemeler onun için hiç var olmamış olur.

Y4'te modern yoganın kendi tarihini, onun beden kültürüyle, fotoğrafla ve kitapla nasıl biçimlendiğini görmüştük. Görüntü, modern yoganın yayılmasında baştan beri merkezdeydi. Bu yüzden bir yoga stüdyosunun görselleri yalnızca bir tanıtım değil, yoganın kimin için olduğu sorusuna verilmiş sessiz bir cevaptır.

Mekanizma

Görünmemek

Sembolik yok sayma maddesi bu kavramı, bir grup insanın medyada hiç temsil edilmemesi ya da az temsil edilmesi olarak tanımlıyor ve bunun toplumsal eşitsizliği sürdürmenin bir yolu olarak anlaşıldığını yazıyor. Madde, terimi bin dokuz yüz yetmiş altıda George Gerbner'in ortaya attığını ve Gerbner ile Larry Gross'un şu ilkesini aktarıyor: kurmaca dünyada temsil edilmek toplumsal varoluşu imler, yokluk ise sembolik yok saymadır. Madde, Gaye Tuchman'ın bin dokuz yüz yetmiş sekizde kavramı üç boyuta ayırdığını anlatıyor: hiç gösterilmemek, önemsizleştirilerek gösterilmek ve kınanarak gösterilmek.

Tuchman'ın üç boyutu bir yoga stüdyosunun görsellerinde de aranabilir. Hiç gösterilmemek: açılış sahnesindeki adamın durumu; altmış yaşında biri hiçbir sayfada yoktu. Önemsizleştirme: yaşlı ya da iri yapılı bir öğrencinin yalnızca bir "başlangıç dersi" ya da "yumuşak yoga" tanıtımında, arka planda ve duruşu belirsiz görünmesi. Kınama ise bir tanıtımın bir beden tipini bir "önce" fotoğrafı gibi, dönüştürülmesi gereken bir sorun olarak göstermesi.

Göstermelik temsil

Görselleri çeşitlendirmek bir cevap gibi görünür; ama o da bir tuzak taşıyabilir. Göstermelik temsil maddesi bu kavramı, bir azınlık grubunun eşit katılımı için yapılan üstünkörü ve sembolik bir çaba olarak tanımlıyor. Madde, Rosabeth Moss Kanter'in bin dokuz yüz yetmiş yedide, bir iş yerinde yüzde on beşin altında kalan temsilci çalışanlar üzerine yaptığı gözlemleri aktarıyor: bu kişiler sürekli izlendiklerini hisseder, çoğunluk grubundan yalıtılabilir ve kimliklerine bağlanan kalıp rollere itilebilirler. Madde, reklamcılıkta da bazı azınlık gruplarının çeşitlilik görüntüsü için kullanılıp reklamların arka planına yerleştirildiğini bulan araştırmaları aktarıyor.

Göstermelik temsili ayırmanın bir yolu, görselin gösterdiği ile stüdyonun yaşattığını karşılaştırmaktır. Bir afişte koyu tenli bir öğrenci varsa, o stüdyoda koyu tenli öğrenciler salona girdiğinde ne yaşıyor? Bir tanıtımda tekerlekli sandalye kullanan biri varsa, salonun girişinde bir rampa var mı? Görsel bir söz verir; salon o sözü tutmazsa, görsel bir aldatmacaya dönüşür.

Pazarlanan beden ve fotoğrafın kendi ölçüsü

Egzersiz olarak yoga maddesi, Mark Singleton'ın yoga modelinin parlak teninin, bütünsel ve mükemmelleştirilebilir bir benliğin karşı konulmaz bir ürünü olarak yoga uygulayan kamuya yeniden satıldığını yazdığını aktarıyor. Bu, açılış sahnesindeki görüntülerin nereden geldiğini açıklar: tek bir beden tipi, yoganın kendisinin bir simgesi olarak pazarlanmıştır.

Bu tek tip beden yalnızca bir seçimin değil, bir teknolojinin de ürünü olabilir. Shirley kartı maddesi, fotoğraf baskısında ten rengi dengesini ayarlamak için kullanılan renk referans kartlarının uzun süre parlak giysiler içinde beyaz bir kadını gösterdiğini ve açık ten tonlarının böylece tanınmış bir ölçü hâline geldiğini yazıyor. Madde, film kimyasının yüksek yansıtıcılıkları nedeniyle açık ten tonlarına yönelik bir yanlılık taşıdığını ve Kodak'ın ancak bin dokuz yüz doksan beşte farklı ten renklerinden üç kadını gösteren çok ırklı bir referans kartı tasarladığını aktarıyor.

Bir yoga stüdyosu bugün film kullanmıyor; ama bu tarih bir şeyi hatırlatır: bir fotoğrafın ışığı, pozlaması ve düzenlemesi, bazı ten tonlarını ötekilerden daha iyi gösterebilir. Koyu tenli bir öğrenci, açık tenli bir öğrenci için ayarlanmış bir ışıkta bir fotoğrafın karanlık bir köşesinde kaybolabilir.

Görsel denetim ve fotoğraf rızası

Bir stüdyo kendi görsellerini düzenli olarak gözden geçirebilir. Bu, bir kez yapılan bir temizlik değil, sürekli bir alışkanlıktır.

Görselleri çeşitlendirmenin en dürüst yolu çoğu zaman kendi öğrencilerinin fotoğraflarını kullanmaktır. Ama burada B5'te konuştuğumuz rıza yeniden gündeme gelir. Bir öğrencinin bir derste fotoğrafının çekilmesi, onun bedeninin başkalarının göreceği bir yerde kullanılması demektir.

Örneklerden okuma

Usta katmanı

Bir stüdyonun görselleri, "bu ders kimin için?" sorusuna verilmiş bir cevaptır; bu cevap bilerek verilmese bile. Bir görselde kimin olmadığı, kimin olduğu kadar konuşur; açılış sahnesindeki adam, hiçbir sayfada kendisine benzeyen birini göremediği için kapıya hiç gelmedi.

Ama görselleri çeşitlendirmek tek başına yeterli değildir. Göstermelik bir çeşitlilik, bir stüdyonun tutmadığı bir söz verir. Görselin gösterdiği çeşitlilik, salonun erişilebilirliğinde, ders saatlerinde, fiyatlarda ve öğretmenlerin dilinde karşılık bulmalıdır. Görsel, bir değişikliğin başlangıcı değil, sonucu olmalıdır.

Ve görseller bir bedeni başkalarının gözüne açar. Bir öğrencinin fotoğrafını kullanmak, B5'te gördüğümüz rıza ilkelerinin sınıfın dışındaki bir uzantısıdır: özgül, bilgilendirilmiş, her an geri çekilebilir.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Uygulama

Aklında kalsın

Bir görselde kimin olmadığı, kimin olduğu kadar konuşur.

Salonun karşılamadığı bir çeşitliliği gösteren görsel, tutulmayan bir sözdür.

Fotoğrafın ışığı ve düzenlemesi de bazı ten tonlarını ötekilerden iyi gösterebilir.

Görsel envanter bir kez değil, düzenli olarak yapılır.

Bir öğrencinin fotoğrafı, özgül ve geri çekilebilir bir rızayla kullanılır.

Sonraki derse köprü

Bu derste bir görüntünün kimin derse geleceğini nasıl etkilediğini gördük. Ama bir stüdyonun video dersleri, kayıtları ve çevrim içi yayınları için başka bir soru daha var: o görüntüyü görmeyen ya da o sesi duymayan bir öğrenci derse nasıl katılır?

Sıradaki ders altyazıyı ve sesli betimlemeyi ele alıyor.

Soru şu: bir video yoga dersi, sesi duymayan ya da az duyan biri için yazıyla, görüntüyü görmeyen ya da az gören biri için sözle nasıl izlenebilir hâle gelir, ve bir öğretmen daha kayıt başlamadan dilini ikisini de düşünerek nasıl kurar?