Travma bilgili olmak ile terapi yapmak

Açılış sahnesi

Bir akşam dersinin sonunda, son dinlenmeden kalkan bir öğrenci gözyaşlarını silerek öğretmenin yanına geliyor. Kalça açan duruşlarda eski bir anının aklına geldiğini, bunun ne olduğunu bilmediğini söylüyor. Öğretmen yakın zamanda travma üzerine bir hafta sonu atölyesine katılmış. Öğrenciye oturmasını söylüyor, bir bardak su veriyor ve soruyor: "Bu anı ne zamandan? Kiminle ilgili? Bedeninin neresinde hissediyorsun?"

Öğrenci anlatmaya başlıyor. Yirmi dakika sonra salon boşalmış, öğrenci titriyor, öğretmen ne yapacağını bilmiyor. Atölyede öğrendiği sözcükler aklında: bedende depolanan anılar, serbest bırakılan duygular. Ama bu sözcüklerin hiçbiri, bir sonraki adımı söylemiyor.

Öğretmen iyi niyetliydi ve öğrendiğini uygulamaya çalıştı. Sorun, öğrendiğinin bir sınıfı kurmakla ilgili olması, o akşam ise bir terapi seansı açmış olmasıydı.

Bu derste ne olacak

Bu ders travma duyarlı ve kapsayıcı öğretim birimini açıyor ve birimin geri kalanının üzerinde duracağı sınırı çiziyor. Önce travma bilgili bir hizmet ile travmanın kendisini ele alan bir tedavi arasındaki farkı, SAMHSA'nın dört adımlı çerçevesiyle göreceğiz. Sonra travmaya duyarlı yoganın kendi uygulayıcılarının bile onu yalnızca kanıta dayalı tedavilerin yanında kullanılacak bir ek olarak konumlandırdığını ve bir yoga sınıfının neden bir terapi odası gibi gizlilik güvencesi taşımadığını tartışacağız. Ardından bir öğrencinin ağır bir deneyimi anlatmaya başladığı anda öğretmenin ne yapabileceğine ve ne yapmaması gerektiğine bakacağız. En sonda bu anların öğretmenin kendisi üzerindeki etkisini, dolaylı travma kavramıyla ele alacağız.

Sıfır noktası

Y5.01'de öğretme ilişkisi ile tedavi ilişkisini ayırmış, küçük adımlarla birinden ötekine geçmeye kapsam kayması demiştik. Y5.36'da travma bilgili bakımın kökenini ve ilkelerini tanımış, geçmiş hiç sorulmadan da bir sınıfın güvenli kurulabileceğini görmüştük.

Bu iki ders arasında bir boşluk kalıyor. Travma hakkında bir şey öğrenen öğretmen, öğrendiğini nereye kadar kullanabilir? Açılış sahnesindeki öğretmenin sorunu bilgisizlik değildi; bilgisinin ona hangi kapıyı açtığını, hangisini açmadığını bilmemekti. Travma bilgili olmak, travmayı tedavi etme yetkisi vermez. Bu ders bu iki şeyin nerede ayrıldığını adım adım çiziyor.

Mekanizma

Bilgili olmak ve tedavi etmek

Travma bilgili bakım maddesi, SAMHSA'nın bu yaklaşımı dört adımla özetlediğini aktarıyor: travmanın yaygın etkisini fark etmek, belirti ve işaretlerini tanımak, travma bilgili bir yaklaşımla karşılık vermek ve yeniden travmatize etmeye direnmek. Madde, bu çerçevenin tıp, eğitim, hukuk ve mimari gibi pek çok alanda kullanıldığını yazıyor. Bir mimar travma bilgili bir bina tasarlayabilir; bu, onun terapist olduğu anlamına gelmez.

Madde ayrıca bu alanda bir karışıklığa dikkat çekiyor: travmaya odaklanan birinci basamak sağlık, eğitim ya da kolluk hizmetleri ile travmaya özgü hizmetlerin düzenli olarak sunulduğu travma bilgili ortamların birbirine karıştırılması. Bu ayrım bir yoga öğretmeni için bir haritadır. Travma bilgili bir sınıf, travmaya özgü bir hizmet değildir.

Psikoterapi maddesi psikoterapiyi, özellikle düzenli bir kişisel etkileşime dayanan psikolojik yöntemlerin bir kişinin davranışını değiştirmesine, mutluluğunu artırmasına ve sorunlarının üstesinden gelmesine yardım etmek için kullanılması olarak tanımlıyor. Madde, bazı ülkelerde terapist unvanının korunduğunu ve yalnızca belirli yeterliği olan kişilere bırakıldığını, bazı yerlerde ruhsat olmadan ruhsatlıymış gibi hizmet sunmanın genel olarak yasa dışı olduğunu yazıyor. Madde, danışan ile terapist arasındaki ilişkinin, terapötik ittifak denen bağın, psikoterapide çoğu zaman belirleyici sayıldığını da not ediyor.

Açılış sahnesindeki öğretmen tam da bu ilişkiyi, düzenli bir kişisel etkileşimle anıları ele alan bir ilişkiyi, bir akşam salonun köşesinde kurmaya başladı. Yeterliği, çerçevesi ve süreci olmayan bir ilişki.

Tamamlayıcı konum

Y5.15'te travmaya duyarlı yoganın dil yaklaşımını ve kanıt tabanının zayıflığını görmüştük. Travmaya duyarlı yoga maddesi bu yaklaşımın kendi uygulayıcılarının, onun travma için yalnızca psikoterapi ve ilaç gibi kanıta dayalı diğer tedavilere alternatif ve tamamlayıcı bir uygulama olarak kullanılması gerektiğini söylediğini yazıyor. Madde, yaklaşımın bireysel psikoterapiye bir hazırlık olarak da kullanılabileceğini aktarıyor.

Bu konum bir yoga öğretmenine iki şey söyler. Birincisi, travma üzerine en özel eğitimi almış yoga uygulayıcıları bile yogayı bir tedavinin yerine koymuyor. İkincisi, yoga bir terapi sürecinin parçası olacaksa, bu süreç bir ruh sağlığı profesyonelinin yürüttüğü bir çerçevenin içinde yer alır; yoga öğretmeni o çerçevenin bir parçası olabilir ama onun sahibi değildir.

Gizlilik farkı

Travmaya duyarlı yoga maddesi, bu alandaki yoga eğitmenlerinin eğitiminde gizliliğin genellikle bir odak konusu olmadığını ve katılımcıların, gizliliğin travmaya duyarlı yoga eğitmenleri ile ruh sağlığı profesyonelleri arasında farklı işlediğini hesaba katmaları gerekebileceğini yazıyor.

Bu fark, açılış sahnesindeki anın bir başka tehlikesini gösterir. Öğrenci anlattıklarının bir terapi odasındaki gibi korunacağını varsayıyor olabilir; öğretmen ise bunu garanti edecek bir çerçeveye sahip değildir. Salonda kalan bir asistan, bir sonraki dersi bekleyen bir öğrenci, bir stüdyo sohbeti; her biri öğrencinin anlattığını, onun bilmediği yerlere taşıyabilir.

Anlatı başladığında

Bir öğrenci bir derste ya da dersten sonra ağır bir deneyimi anlatmaya başlayabilir. Bunu engellemek bir öğretmenin işi değildir; ama o anlatıyı derinleştirmek de değildir. Y5.36'da bir öğretmenin böyle bir anda dinlediğini, teşekkür ettiğini ve yönlendirdiğini görmüştük. Bu bölüm o davranışın arkasındaki ayrımı adlandırıyor.

Açılış sahnesindeki üç soru, "ne zamandan, kiminle ilgili, bedeninin neresinde", her biri anlatıyı biraz daha derine taşıyan sorulardı. Bir öğretmenin o anda sorabileceği sorular başka türlüdür: "Şu an nasılsın? Oturmak mı istersin, biraz yürümek mi? Birini aramak ister misin?" Bu sorular geçmişe değil, bugüne ve bir sonraki adıma bakar.

Öğretmenin kendisi

Bu anlar yalnızca öğrenciyi değil, öğretmeni de etkiler. Dolaylı travma maddesi bu kavramı, Irene Lisa McCann ve Laurie Anne Pearlman'ın, travma yaşamış danışanlarla çalışmanın travma terapistlerini nasıl etkilediğini tanımlamak için ortaya koyduğu bir terim olarak anlatıyor; madde terimin bin dokuz yüz doksanda ortaya çıktığını yazıyor. Madde, dolaylı travmanın genel tükenmişlikten farkının travmaya özgü olması olduğunu, bu durumu yaşayan çalışanların zihnine istemeden gelen görüntüler yaşayabildiğini, önleme önerileri arasında sosyal bağ, kurumsal destek ve mesleki süpervizyon bulunduğunu aktarıyor.

Travma terapistlerinin bile bu yükü süpervizyonla ve kurumsal destekle taşıdığını bilmek, bir yoga öğretmeninin neden ağır anlatıları tek başına karşılamaya çalışmaması gerektiğini de gösterir.

Örneklerden okuma

Usta katmanı

Travma bilgisi bir öğretmenin sınıfını değiştirir, ama öğretmenin işini değiştirmez. Travma bilgili bir öğretmen seçenekli konuşur, dokunmayı sorar, çıkışı görünür kılar, ışığı ve sesi düşünür. Bunların hiçbiri travmayı ele almaz; hepsi, travma taşıyan bir öğrencinin o sınıfta yeniden zarar görmeden bulunabilmesini sağlar.

Sınırı en çok iyi niyet aşar. Bir öğretmen bir öğrencinin acısını gördüğünde yardım etmek ister; bir atölyeden öğrendiği sözcükler bu isteğe bir yöntem gibi görünen bir biçim verir. Oysa bir anlatıyı açmak, onu kapatabilecek bir çerçeve gerektirir: süre, süreklilik, gizlilik, yeterlik ve bir kriz anında ne yapılacağının bilgisi. Bir yoga dersi bunların hiçbirini taşımaz.

Sınırda durmak soğuk olmak değildir. Bir öğretmen dinleyebilir, yanında durabilir, teşekkür edebilir, bir sonraki adımı gösterebilir. Yapmadığı tek şey, kendi alanının dışındaki bir işi, o işin araçları olmadan üstlenmektir.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Uygulama

Aklında kalsın

Travma bilgili olmak, travmayı tedavi etme yetkisi vermez.

Travma bilgili bir sınıf, travmaya özgü bir hizmet değildir; güvenli bir ortamdır.

Travmaya duyarlı yoganın kendi uygulayıcıları bile onu bir tedavinin yerine değil, yanına koyuyor.

Bir anlatı başladığında öğretmen dinler, ama soru açmaz; bugüne ve bir sonraki adıma bakar.

Ağır anlatılar dinleyen öğretmen de desteğe ihtiyaç duyabilir.

Sonraki derse köprü

Bu derste travma bilgili bir öğretmenin işinin, travmayı ele almak değil, bir sınıfı travma taşıyan bir öğrencinin de güvenle bulunabileceği biçimde kurmak olduğunu gördük. Birimin geri kalanı bu kurulumun parçalarına tek tek bakıyor.

Sıradaki ders bu parçaların ilkini, gözlerin kapatılmasını ele alıyor.

Soru şu: yoga derslerinde sıkça verilen "gözlerini kapat" yönergesi neden bir zorunluluk değil bir seçenek olmalı, ve gözleri açık kalan bir öğrenci için dersin öteki anları nasıl kurulabilir?