Duvar, sandalye, blok, kemer, bolster, battaniye

Açılış sahnesi

Yeni açılan bir stüdyoda öğretmen, araç dolabının kapağını açıyor: bloklar, kemerler, katlanmış battaniyeler, üç bolster, sıra sıra sandalyeler. Dolabın arkasında boş bir duvar. Öğretmen bu araçların hepsinin adını biliyor. Ama ilk dersinde bir öğrencisi oturarak öne katlanmada sırtını yuvarladığında, önce bir kemer uzatıyor; işe yaramıyor. Sonra bir blok; o da işe yaramıyor. Üçüncü denemede öğrencinin altına katlanmış bir battaniye koyuyor ve sırt kendiliğinden uzuyor.

Dersten sonra öğretmen kendine soruyor: üç araç denedim, üçü de bir "destek"ti. Neden yalnızca biri işe yaradı? Cevap, araçların adlarında değil, gördükleri işlerdeydi. Kemer kolu uzatıyordu; ama öğrencinin sorunu kolunun kısalığı değildi. Blok eli yerden yükseltiyordu; ama sorun elin yere uzaklığı da değildi. Battaniye kalçayı yükseltti ve leğen kemiğinin öne devrilmesine yer açtı; sorun oradaydı.

Bu derste ne olacak

Y5.23 aracın taşıdığı anlamla, utanç yerine seçenek olarak sunulmasıyla ilgileniyordu. Bu derste araçların kendisine geçiyoruz. Önce yardımcı araçların modern bir icat olmadığını, eski heykellerde ve şerhlerde bir kemerin ve bir dayanağın izini sürerek göreceğiz. Sonra altı temel aracı adlarıyla değil, gördükleri işlerle düzenleyeceğiz: yükseltmek, uzatmak, taşımak, konum bilgisi vermek ve yumuşatmak. Ardından her aracın bir yoga dersinde hangi amaçlarla kullanıldığını, modern öğretmenlerin gözlemleriyle tartışacağız. En sonda bir öğretmenin bir duruşun ihtiyacına göre araç seçerken sorduğu soruyu çalışacağız.

Sıfır noktası

Y0.09'da evde pratik için alanı hazırlarken iki tür destek ayırmıştık: vücut ağırlığının bir kısmının aktarıldığı yük taşıyan destek ve bedene konumu hakkında bilgi veren referans yüzey. Aynı derste üst üste konan desteklerin yükseldikçe kararlılık kaybettiğini, devrilme payını, ve kemerin boyun çevresine hiçbir koşulda dolanmayacağını da görmüştük. O ders bir öğrencinin kendi evinde güvenle çalışması içindi. Bu ders, bir öğretmenin aynı araçları bir sınıfta, farklı bedenler için, bir duruşun işine göre seçmesiyle ilgileniyor.

Y4.103'te de destek araçlarının modern kullanımının B. K. S. Iyengar'la özdeşleştiğini görmüştük. Bu derste o hikâyenin daha eski bir başlangıcı var.

Mekanizma

Araç eskidir

Yardımcı araç kullanan yoga maddesi, bu araçları sandalye, blok, kemer, mat, battaniye, bolster ve kayış olarak sayıyor. Madde, bir aracın, yoga kemerinin, eski bir geçmişi olduğunu yazıyor: bir bez şerit ya da kemer, yaklaşık iki bin yıl önce, bedeni belirli bir duruşta desteklemek için kullanılıyordu ve bu araca yogapaṭṭa deniyordu. Madde, böyle bir kemerin Madhya Pradeş'teki Büyük Sanchi Stupası'nın kabartmalarında, yaklaşık milattan önce elli ile milattan sonra elli yılları arasına tarihlenen bir sahnede, ayrıca yedinci yüzyıldan Mamallapuram ve Ellora heykellerinde, on dördüncü yüzyıldan Hampi'de görüldüğünü aktarıyor.

Madde, metinlerdeki kanıtın Yoga Sūtra'nın eski şerhiyle başladığını, bu şerhin "destekli" anlamına gelen sopāśraya adlı bir duruştan söz ettiğini, ortaçağ şerhçilerinin bunu bir yogapaṭṭa kemerinin kullanımı olarak yorumladığını yazıyor. Madde ayrıca, akademisyen James Mallinson'ın bir meditasyon dayanağının, bir tür koltuk değneğinin, yoginlerin minyatür resimlerinde görüldüğünü ve on altıncı yüzyıldan itibaren çileciler arasında yaygın olarak kullanıldığını belirttiğini aktarıyor.

Altı araç, beş iş

Açılış sahnesindeki öğretmenin hatası, araçları adlarıyla düşünmesiydi. Bir öğretmen için daha yararlı olan, bir aracın bir duruşta hangi işi gördüğünü bilmektir. Altı temel araç, kabaca beş işe dağılır.

Birinci iş yeri yükseltmektir. Blok ve katlanmış battaniye bu işi görür: elin ulaşması gereken yeri yaklaştırır ya da kalçayı yerden yükseltir. Yoga bloğu maddesi, iyi tasarlanmış blokların eşit olmayan uzunluk, genişlik ve kalınlıkları sayesinde bir yoga dersinde farklı kullanımlar için üç ayrı yükseklik sunduğunu yazıyor. İkinci iş erişimi uzatmaktır: kemer, kolun ulaşamadığı bir ayağa ya da ele ulaşmayı sağlar. Üçüncü iş ağırlık taşımaktır: sandalye, bolster ve blok, bedenin bir kısmının ağırlığını üzerine alır; Y0.09'daki yük taşıyan destek budur. Dördüncü iş konum bilgisi vermektir: duvar, bedene nerede olduğunu söyler; Y0.09'daki referans yüzey budur. Beşinci iş bir yüzeyi yumuşatmaktır: battaniye diz ya da dirsek altında bir dolgu olur.

Her aracın ayrı hikâyesi

Yardımcı araç kullanan yoga maddesi, modern yogada araçların kullanıldığı amaçları ayrı ayrı anlatıyor. Bu amaçlar, bir öğretmen için araçları bir sınıfta nerede düşüneceğine dair bir harita çizer.

Madde, araç kullanımına Iyengar Yoga'nın öncülük ettiğini ve bunun öğrencilerin hem başlangıçta hem de ileri duruşlarda doğru hizalamayla çalışabilmesi için olduğunu yazıyor. Madde, din bilimci Andrea Jain'in bir gözlemini aktarıyor: bu sistemde araçlar destek sağlamaktan çok uygulayıcıya yön göstermeye hizmet ediyordu.

Madde, yoga öğretmeni Cyndi Lee'nin, vinyāsa derslerine alışkın öğrencilerin, ayak parmaklarına dokunmak için sırtlarını tehlikeye atarak zorlanmayı bir kemer ya da bir blok kullanmaya tercih ettiğini yazdığını aktarıyor. Lee'ye göre öğrenciler, uygulamadaki rahatlığın "kolay" ve dolayısıyla "zayıf" demek olduğunu düşünüyordu. Madde, Lee'nin yardımcı araç kullanmayı ahiṃsānın, yani şiddetsizliğin bir biçimi olarak, iradenin ya da egonun bedenle savaşmasından kaçınmak olarak gördüğünü ekliyor.

Madde, yin yoga öğretmeni Bernie Clark'ın, pek çok öğrencinin araçları bir "hile" olarak gördüğünü yazdığını aktarıyor ve Clark'ın alıntıladığı Sarah Powers'ın bir cümlesini veriyor: kemikler desteklendiğini hissettiğinde kaslar gevşeyebilir. Madde, Clark'a göre çok deneyimli uygulayıcıların bile, dizlerini bloklarla desteklediklerinde, farkında olmadan çalıştırdıkları kasların gevşediğini keşfedebildiğini yazıyor.

Madde ayrıca Iyengar yoga öğretmeni Dean Lerner'in bir gözlemini aktarıyor: öğrenciler baş duruşu gibi bir ters duruştan korkabilir; duvara karşı çalışarak düşme korkusunu yenmeyi öğrenebilir, sonra orada çalışmaya devam ederek dengeyi ve hizayı geliştirebilir.

Sandalye ve kısıtlı hareket

Madde, hareketi kısıtlı olanlar için araçların özel bir yeri olduğunu yazıyor. Alice Christensen'in bin dokuz yüz yetmiş dokuzda ilk kez tanımlanan bir yaklaşımının, hareketi kısıtlı yaşlı uygulayıcılar için yerde ya da yatakta yapılan çalışmaların yanında sandalye çalışmalarını da kullandığını, Lakshmi Voelker-Binder'in ise bin dokuz yüz seksen ikide, otuzlu yaşlarındaki bir öğrencisinin artrit nedeniyle yer duruşlarını yapamadığını görünce sandalye yogası adlı bir yaklaşım oluşturduğunu aktarıyor.

İş sorusu

Açılış sahnesindeki öğretmenin sonunda bulduğu yöntem, bir soruydu: bu öğrencinin bu duruşta neye ihtiyacı var?

İş sorusu, Y5.20'de gördüğümüz tasarım okumasının araçlara uygulanmış bir biçimidir: öğretmen önce gördüğü sorunun kaynağına bakar, sonra bir çözüm seçer.

Örneklerden okuma

Usta katmanı

Bir öğretmenin araç dolabı, bir marangozun alet çantasına benzer; ama iyi bir marangoz aletlerini adlarıyla değil, yaptıkları işlerle düşünür. Bir blok bir "yükseltme", bir kemer bir "uzatma", bir sandalye bir "taşıma" aracıdır. Bu bakış, bir öğretmenin elinde doğru araç olmadığında da çalışır: aynı işi gören başka bir araç bulunabilir.

Yardımcı araçların tarihi de bu dersin bir parçasıdır. Sanchi kabartmasındaki kemer, Yoga Sūtra şerhindeki "destekli" duruş, çilecilerin meditasyon dayanağı: araç, yoga geleneğinde uygulamanın yabancısı değil, bir parçasıdır. Bir öğretmen bu tarihi bildiğinde, bir aracı bir istisna değil, bir seçenek olarak sunmayı daha kolay bulur.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Uygulama

Aklında kalsın

Yardımcı araç eskidir; yogapaṭṭa kemeri iki bin yıl önceki kabartmalarda görülür.

Altı araç beş işe dağılır: yükseltmek, uzatmak, taşımak, konum bilgisi vermek ve yumuşatmak.

Aracı seçmeden önce iş sorusunu sor: bu duruşta öğrencinin gerçekleştiremediği iş ne?

Aynı iş farklı araçlarla görülebilir; bir araç yoksa aynı işi gören başkası aranır.

Deneyimli öğrenci için de bir araç, fark edilmeyen bir çabayı gösterebilir.

Sonraki derse köprü

Bu derste araçları gördükleri işlerle düzenledik. Bu işlerden biri, bir aracın bedene yeni bir temas yüzeyi eklemesiydi: bir sandalyenin sırtına konan eller, duvara yaslanan bir sırt, dizin altındaki bir blok. Her temas, bedenin üzerinde durduğu alanı değiştirir.

Sıradaki ders destek yüzeyini ele alıyor.

Soru şu: bir duruşta bedenin yere ya da bir araca değdiği yüzey büyüdüğünde ya da küçüldüğünde duruşun talebi nasıl değişir, ve bir öğretmen bu yüzeyi değiştirerek bir duruşu nasıl kolaylaştırır ya da zorlaştırır?