Prasārita Pādottānāsana

Açılış sahnesi

Bir öğretmen dönem başında sınıfın menteşe payını ölçüyor. Herkes ayaklarını yana açıp öne katlanıyor ve eller nereye iniyorsa oraya bir işaret konuyor.

Bir öğrencinin sayısı gayet iyi çıkıyor; elleri rahatça yere iniyor.

Aynı hafta bölünmüş duruşta çalışılıyor. O öğrenci bir tarafta bloklara zor uzanıyor, öteki tarafta rahat.

İki ölçüm de doğru alınmıştı ve ikisi de aynı öğrencinin bedeniydi.

Geniş duruşta iki bacak yükü paylaşıyordu ve rahat olan taraf sıkı olanın işini sessizce üstlenmişti.

Ölçüm temizdi, ama temiz olduğu şeyde temizdi ve başka bir şeyde kördü.

Bu derste ne olacak

Başlangıçta iki satırın aynı anda boşaldığını ve geriye tek bir talebin kaldığını göreceğiz; bölüm boyunca ilk defa bir duruş tek bir şey soracak. Sonra bu pozun programdaki asıl işini adlandıracağız; kimi poz çalıştırmak için, kimi ölçmek için duruyor. Ardından aynı boşalmanın bedeline geleceğiz: iki taraf tek sayıya karıştığında aradaki fark o sayının içinde kayboluyor. Sonra bunu bir kural hâline getireceğiz; her temiz ölçüm başka bir okumayı kaybettiriyor ve hangisini kaybettiğini bilmek ölçümün parçası. Kapanışa doğru başın aşağıda olmasının getirdiği iki ayrı meseleye bakacağız. On dokuz sınıf durumu anlatının içinde. Dersin sonunda hangi pozda neyi ölçeceğini ve o ölçümün neye kör olduğunu söyleyebiliyor olacaksın.

Sıfır noktası

Bir önceki pozda iki talep aynı kasadan ödeniyordu. Kalça hizası ile katlanma derinliği birbirini kısıyor, hangisinin önce geleceği seçiliyordu.

Burada o yarış bitiyor.

Ayaklar geniş açıklıkta yana açılıyor, ikisi de aynı yöne bakıyor ve gövde tam ortadan öne katlanıyor.

Satırlara bakalım. Simetri sıfıra iniyor, çünkü iki bacağa da aynı iş düşüyor. Dönmede yazılacak bir şey kalmıyor; eşitlenecek bir kalça hizası yok, gövde zaten tam ortada duruyor.

Bükümde değişiklik yok; iki bacak da düz.

Kollar aşağıda ve iki el aynı görevi paylaşıyor: yere ya da bloklara inmek.

Mesafe üç. Ama üç satırın üçü de aşağı yönde hareket ediyor ve elde tek bir talep kalıyor: menteşe payı.

Mekanizma

Geriye tek soru kalıyor

Üç derstir aynı yapının peşindeyiz: bacağın arka tarafı ve pelvisin devrilebildiği miktar.

Üçgende o pay yan eğilmenin altında duruyordu. Bölünmüş duruşta bir dönüş talebiyle aynı kasayı paylaşıyordu.

Burada yalnız kendisi var.

Y2.43 devrilmenin durduğu anı devir noktası diye işaretlemiş ve bunu kursun en güçlü ortak ölçüsü saymıştı.

Bu duruşta o ölçüye karışacak hiçbir şey yok. Ne bir dönüş, ne yan eğilme, ne tek bacak, ne de kayda değer bir tutma işi.

Tek bir şey soruluyor ve cevabını da tek bir şey belirliyor.

Bu poz bir alet

Şimdi bir ayrım.

Bu, pozun çalıştırmadığı anlamına gelmiyor; bacakların arkası burada da yükleniyor.

Ama pozun programdaki değeri başka bir yerden geliyor. Bir sekansta bu pozun yeri, bir ölçüm istasyonu olması.

Ve ölçüm istasyonu olmak bir kurulum gerektiriyor. Aynı genişlik, aynı ayak açısı, aynı bloklar, aynı ısınma anı. Bunlardan biri her seansta değişirse elde kalan sayı bir şey söylemiyor.

Simetri sıfıra dönünce fark saklanıyor

Şimdi bedeli.

Asimetrik pozlarda her taraf ayrı ölçülüyordu. Y2.76 taraf tablosunu tam bunun için kurmuş, Y2.25 ise bir aralığın karşılaştırma yerini dışarıdaki bir norm değil kişinin öbür yanı olarak koymuştu.

Burada öyle bir şey yok. İki bacak aynı işi paylaşıyor ve gövde ikisinin ortasında.

Bir taraf daha kısıtlıysa ne oluyor? Gövde o taraftan biraz uzaklaşıyor, ağırlık öteki bacağa kayıyor ve toplam derinlik neredeyse hiç düşmüyor.

Sayı iyi çıkıyor, oysa içindeki iki katkı eşit değil.

Her temiz ölçüm bir başkasını kaybettiriyor

Bu ikisini yan yana koyunca bir kural çıkıyor.

Y2.82'de göstergesiz kurulumu görmüştük: bir kurulum pozdaki tek okumayı siliyor ve karşılığında ölçülebilir bir şey vermiyordu.

Burada olan bundan farklı. Bir okuma kayboluyor ama karşılığında başka bir okuma temizleniyor. Bu bir kayıp değil bir takas ve bilerek yapıldığında sorun değil.

Pratik sonuç şu. Menteşe payı burada ölçülüyor. Taraf farkı bölünmüş duruşta ölçülüyor. Dönüş payı birinci savaşçıda ölçülüyor.

Tek bir pozdan bütün sayıları almak isteyen bir program, hepsini bulanık alıyor.

Baş aşağıda

Son iki mesele ve ikisi de başın konumundan geliyor.

Birincisi bir hedef sorunu ve kimi yerde başın yere değmesi bir aşama sayılıyor.

Ama yer sabit bir yükseklikte duruyor. Bacak uzunluğu, gövde uzunluğu ve kol uzunluğu kişiden kişiye değişiyor.

Yani başın yere değmesi menteşe payını değil, menteşe payı ile oranların toplamını ölçüyor. Y2.81'de elin yüksekliği için söylenen şey burada baş için geçerli: bu bir okuma, bir hedef değil.

İkincisi kısa bir güvenlik meselesi: baş kalp hizasının altında duruyor ve poz bittiğinde yukarı kalkılıyor.

Kalkarken baş dönmesi ya da bayılma hissi gelirse Y0.13'ün yavaş kalkışı devrede; oturarak beklenir ve desteklenerek kalkılır. Belirti tekrarlıyorsa Y1.22'nin durma protokolü uygulanır ve poz o gün bırakılır.

Örneklerden okuma

Usta katmanı

Birincisi, bir pozu ölçüm istasyonu olarak kullanmak onu kolaylaştırmıyor, standartlaştırıyor. Standart bir kurulumun bedeli şu: o poz artık serbestçe oynanabilecek bir yer değil. Bir sekansta hem ölçüm alınıp hem aynı pozda kurulum denemeleri yapılırsa ikisi de bozuluyor. Denemeler başka bir güne ya da başka bir poza gidiyor.

İkincisi, örtülü asimetri simetrik her sınamada var ve yalnız bu poza ait değil. Bir çift ölçüm alan her kurulum, iki tarafın toplamını veriyor. Bu, simetrik sınamaları değersiz yapmıyor; yalnız taraf sorusunun onlara sorulamayacağını söylüyor. Bir programda en az bir simetrik ve en az bir asimetrik ölçüm bulunması bu yüzden.

Üçüncüsü, ölçüm takası bir kayıp listesi tutmayı gerektiriyor. Bir ölçüm kurulumu seçildiğinde yanına neyin kaybedildiği de yazılıyor. Bu tek satır, aylar sonra bir sayı beklenmedik davrandığında ilk bakılacak yer oluyor ve çoğu zaman cevabı orada duruyor.

Dördüncüsü, bu pozdaki sayının iki bileşeni var ve ikisi ayrı hızlarda hareket ediyor. Biri menteşe payı, öteki pelvis durduktan sonra omurganın kattığı miktar. Sırtın yuvarlandığı an işaretlenmezse sayı ikisinin toplamını veriyor ve toplam, biri artarken öteki azalırken sabit görünebiliyor.

Beşincisi, bu bölüm boyunca tablo hep bir şeyi eksik yazdı ve burada tersi oldu. Üç satır birden boşaldı ve poz gerçekten sadeleşti. Tablo bu kez olduğundan büyük bir mesafe göstermiyor; gösterdiği şey doğru. Çerçeveye güvenmenin de bir yeri var ve burası orası.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Uygulama

Aklında kalsın

Simetri ve dönme satırları birden boşalıyor ve ortada tek bir talep kalıyor: pelvisin uyluk üzerinde devrilme payı.

Bu poz programda bir alet; asıl değeri çalıştırmasından değil, o payı hiçbir şey karışmadan okutmasından geliyor ve okuma sabit bir kurulum istiyor.

Simetri sıfıra döndüğü anda taraf farkı tek sayının içinde kayboluyor; bir bacak kısıtlıysa öteki payını üstleniyor ve toplam düşmüyor.

Her temiz ölçüm başka bir okumayı kaybettiriyor; kazanılan ve kaybedilen birlikte yazılıyor ve taraf sorusu asimetrik bir kuruluma taşınıyor.

Başın yere yaklaşması menteşe payıyla birlikte uzuv oranlarını ölçüyor; işaret başın yeri değil, sırtın yuvarlandığı an.

Sonraki derse köprü

Bu derste tabloda üç satır aşağı indi ve poz sadeleşti.

Sıradaki derste yön tersine dönüyor.

Parivṛtta Trikoṇāsana hazırlığı, üçgenin dönmüş hâline giden yolu kuruyor. Kaynak paketi bu pozu rotasyonlar ailesine koyuyor ve o ailenin hedeflerini üç maddede topluyor: dönüşün omurga bölgeleri arasındaki katkısı, nefesle alan yaratmak ve zorlamadan yönelmek.

Yani dönme satırı yeniden doluyor ve bu kez bir öne katlanmanın üzerine biniyor.

Ortak bütçe geri geliyor. Ama bir farkla: bölünmüş duruşta iki talep aynı payı paylaşıyordu, burada dönüş bir de menteşenin bittiği yerden sonra isteniyor.

Ve dersin adında bir kelime var ki tesadüf değil. Hazırlık. Bir sonraki ders pozun kendisini değil, ona giden basamakları kuruyor.