Torakal rotasyon ve göğüs kafesi

Açılış sahnesi

Oturarak yapılan bir dönüşte öğretmen şunu söylüyor: "Derin bir nefes al ve nefes verirken biraz daha dön."

Öğrenci nefes almaya çalışıyor ve alamıyor. Nefesi kısa, yüzeysel ve zorlu.

Öğretmen ekliyor: "Nefesini serbest bırak."

Öğrenci daha çok uğraşıyor ve nefes daha da kısalıyor. Sonunda pozdan çıkıyor ve bir şeyi yanlış yaptığını düşünüyor.

Yanlış yapmıyor.

Bir dönüşte nefesin zorlaşması beklenen bir şey. Göğüs kafesi dönerken şekil değiştiriyor ve genişleyebileceği yer azalıyor.

Ama bu ders bir teselli dersi değil. Çünkü o zorlaşmanın miktarı bir bilgi ve bu bölümün en kullanışlı ölçüsü orada duruyor.

Bu derste ne olacak

Önce göğüs kafesinin bir kutu olmadığını göstereceğiz — dönerken şekil değiştiriyor. Sonra nefesin neden zorlaştığını üç ayrı nedene ayıracağız ve üçünün ayrı ayrı ne söylediğini vereceğiz. Ardından bu zorlaşmayı bir ölçüye çevireceğiz; dönüşte doz ölçüsü derinlik değil nefes. Sonra dönüşün gizli kaynağını bulacağız ve o kaynak boyun değil. Ardından kollu dönüşle kendi dönüşünü ayıracağız — ikisi arasındaki fark bir kapasite bilgisi. Usta katmanında dönüşlere yapıştırılan arınma iddiasına bakacağız. On yedi örnekle çalışacağız. Ders bittiğinde bir dönüşte "biraz daha" demek yerine nefese bakıyor olacaksın.

Sıfır noktası

Y2.50 dönüşte tablonun tersine döndüğünü söyledi: göğüs bölgesi cömert, bel cimri. Y2.53 aynı kaburgaların arkaya bükülmede en büyük kısıt olduğunu gösterdi.

Aynı yapı bir yönde kısıt, başka bir yönde imkân. Ama kaburgalar dönüşten de bağımsız değil.

Yani kafes katı bir kutu değil. Dönüşe izin veriyor ve izin verirken kendi biçimini bozuyor.

Bu biçim değişimi bir öğretim aracı olarak kullanılabiliyor ve çoğu sınıfta hiç kullanılmıyor. Öğrenci ellerini iki yan kaburgasına koyup dönerse, bir elin altındakinin daraldığını ötekinin altındakinin açıldığını doğrudan hissediyor. Bu, dönüşün gövdeden gelip gelmediğine dair ilk ve en ucuz gösterge: hiçbir şey değişmiyorsa dönüş başka bir yerden geliyor.

Mekanizma

Nefes neden zorlaşıyor

Üç ayrı neden var ve üçü ayrı şey söylüyor. Karıştırıldıklarında öğretmen yanlış yere müdahale ediyor.

Birinci neden mekanik ve kaçınılmaz. Kafes dönmüş konumda ve genişleyebileceği yer azalmış. Y1.15'in kaburga hareketi burada kısıtlanmış oluyor.

İkinci neden kurulumdan geliyor. Çoğu oturuşlu dönüşte kişi bir yere tutunuyor, bir dizi itiyor ya da kendini bir kolla sabitliyor. Y1.18'in gövde sabitlemesi devreye giriyor ve gövde sabitlendiğinde diyaframın hareketi azalıyor.

Üçüncü neden bir alışkanlık. Zorlanan pek çok kişi nefesini tutuyor — Y1.18'in refleksif nefes tutması.

Üçünü ayırmak kolay. Birincisi poz kurulur kurulmaz var ve süre boyunca aynı kalıyor. İkincisi tutunma bırakıldığında değişiyor. Üçüncüsü kişiye "nefes veriyor musun?" diye sorulduğunda ortaya çıkıyor.

Nefes bir ölçü

Şimdi bu dersin asıl aracı.

Bu, dönüşlerde derinliğin yerine geçen ölçü ve üç bakımdan ondan üstün.

Birincisi öğrencinin kendi kontrol edebileceği bir şey; öğretmene sormuyor.

İkincisi kişiye göre kendiliğinden ayarlanıyor. Aynı derinlik iki kişide iki ayrı doz ve nefes ölçütü ikisini de doğru yerde durduruyor.

Üçüncüsü seansa göre kendiliğinden ayarlanıyor. Yorgun bir günde aynı derinlik daha zor ve nefes bunu bildiriyor.

Y1.18'in konuşma testi bunun bir akrabası. Fark şu: orada ölçülen şey konuşabilmek, burada ölçülen şey kafesin hâlâ hareket edebilmesi.

"Sırtına nefes al" ne demek

Dönüşlerde sık duyulan bir yönerge var: daralan tarafa ya da sırta nefes almak.

Bu yönerge Y1'in mecaz yönerge kategorisine giriyor ve iki ayrı okuması var.

Yapı haritası okumasıyla yanlış. Havanın nereye gideceği seçilemiyor; hava akciğerlere gidiyor ve nereye gittiği bir tercih değil.

Deneyim haritası okumasıyla işe yarıyor ve nedeni başka. Dikkat bir bölgeye verildiğinde o bölgedeki tutma azalabiliyor ve kafesin o kısmı fiilen daha çok hareket edebiliyor. Değişen şey havanın yolu değil, o bölgenin serbestliği.

Ayrım pratikte önemli. Öğretmen bunu bir mekanizma olarak anlatırsa yanlış bir şey öğretmiş oluyor; bir dikkat aracı olarak verirse doğru bir şey yapmış oluyor. Ve doğrulanabilir hâle getirmenin yolu var: eli oraya koydur ve hareketi kendisi hissetsin.

Dönüş nereden geliyor

Bir dönüşte görünen miktarın büyük bir kısmı gövdeden gelmiyor olabiliyor.

Y1.10 dönüş kaçağını kurmuştu. Y2.50 boynun her hareketin sonuna eklendiğini gösterdi. Oturuşlu dönüşlerde bir üçüncü kaynak var ve genellikle en büyüğü: pelvis.

Y2.40'ın gizli pelvis hareketi burada dönüşte tekrar ediyor. Oturan bir kişi döndüğünde bir oturma kemiği yerden kalkıyor ve pelvis dönüyor. Gövde hiç dönmemiş olabiliyor.

Ölçüm istiyorsan pelvisi sabitlemek zorundasın. Sabitleme koşulu basit: iki oturma kemiği de yerde ve o kadar.

Kollu dönüş ve kendi dönüşü

Çoğu oturuşlu dönüşte bir kol bir dize ya da yere dayanıyor ve dönüşü o kol üretiyor.

İkisi arasındaki fark bir kapasite bilgisi ve Y2.12'nin kullanılabilir aralığının dönüşteki hâli.

Fark büyükse kişi bir aralığa dışarıdan giriyor ve orada kendi kuvvetiyle duramıyor. Fark küçükse girdiği yeri taşıyabiliyor.

Kollu dönüş kendiliğinden yanlış değil; bir araç. Yanlış olan tek şey ikisini aynı sayı sanmak.

Kendi dönüşünü çalıştırmanın da bir yolu var ve üç basamağı bulunuyor. Birinci basamak: kollu dönüşle girilen yerde kolu bırakıp kalabilmek — girilen aralığı taşımayı öğrenmek. İkinci basamak: kolsuz girip o noktada birkaç saniye durmak ve dönüp geri gelmek; Y2.51'in nötre dönüşü burada dönüşe uygulanıyor. Üçüncü basamak: kolsuz dönüşü tekrarlı yapmak — aralık değil kapasite çalışılıyor.

Bu üçü bir seansta karışmıyor. Y2.49'un iş ayrımı takvimi burada da geçerli: aralık seansı ayrı, kapasite seansı ayrı.

Örneklerden okuma

Bu derste iki örüntü tekrar etti.

Birinci örüntü: bir zorlanmanın nedeninin sorulmadan çözülmeye çalışılması. Nefes zorluğunun üç nedeni var ve üçü ayrı müdahale istiyor. Nedeni ayırmadan verilen her yönerge üçte bir ihtimalle doğru yere gitti.

İkinci örüntü: sabitleme koşulu olmayan bir ölçümün ilerleme göstermesi. Pelvis, baş, kollar — üçü de sessizce katkı verdi ve üçünde de altı aylık bir ilerleme kaydı gerçekte bir kurulum kaymasıydı.

Usta katmanı

Dönüşlere yapıştırılan bir iddia var ve bir kez ele alınması gerekiyor: dönüşlerin iç organları sıkıp arındırdığı.

Bu ayrım Y2.48'in yaptığı işin küçük bir tekrarı ve aynı sonuca varıyor: gözlem duruyor, mekanizma iddiası düşüyor. Bir öğrenci dönüşten sonra kendini hafif hissediyorsa bu gerçek ve tartışılmıyor. Tartışılan, o hafifliğe verilen açıklama.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Uygulama

Aklında kalsın

Göğüs kafesi katı bir kutu değil. Dönüşte şekil değiştiriyor — bir yan daralıyor, öteki açılıyor.

Nefesin zorlaşması bekleniyor. Üç nedeni var: kafesin konumu, gövde sabitlemesi ve nefes tutma. Üçü ayrı müdahale istiyor.

Dönüşte doz ölçüsü derinlik değil nefes. Nefes kafesin biçimini hâlâ değiştirebiliyorsa doz aralıkta.

Görünen dönüşün büyük kısmı pelvis, baş ve kollardan gelebiliyor. Sabitleme koşulu olmayan bir dönüş ölçümü karşılaştırılamıyor.

Kollu dönüş ile kendi dönüşü ayrı iki sayı. Aradaki fark taşınmayan aralık.

Ve arınma bir imge. Hafiflik hissi gerçek; ona verilen mekanizma değil.

Sonraki derse köprü

Bu bölümün en büyük korku kaynağı sırada ve adı görüntüleme raporlarında geçiyor.

Fıtık, çıkıntı, dejenerasyon, düzleşme. Bir öğrenci bu sözcüklerden birini duyduğu günden sonra bambaşka bir öğrenci oluyor.

Sıradaki ders o sözcüklerin ne söyleyip ne söylemediğini ayırıyor. Y2.52'nin model sıçraması orada asıl işini görecek — ama bu kez sıçrama bir laboratuvardan değil, bir görüntüden bir kişiye doğru.