Önce özete göz atDersin sonundaki özet, okumaya başlamadan önce yol haritası olarak.
Omurga tek bir yapı değil. Dört bölge ve dördü farklı kurulmuş.
Bel öne–arkaya cömert, dönüşe cimri. Göğüs bölgesi tam tersi. Boyun üç yönde de cömert. Sakrum kendi içinde bükülmüyor.
Kaburga kısıtı bir sıkılık değil bir kuruluş. İçinde çalışılıyor, kaldırılmıyor.
Bir bölgeden verebileceğinden fazlası istendiğinde hareket durmuyor — komşuya kayıyor. Ve öğrenci üç durumda da çalışıyor hissi alıyor.
His çabanın yerini söylüyor, hareketin yerini değil.
"Omurganı uzat" bir imge; doğrulanabilir bir yönerge değil. "Kaburgalarını çevir" bir gözlem üretiyor.
Ve tablo bir genel eğilim. Kişide ne olduğunu ölçüm söylüyor.
Açılış sahnesi
Oturarak yapılan bir dönüşte öğretmen şunu söylüyor: "Belinden dön. Daha fazla."
Öğrenci deniyor. Zorlanıyor. Bir şeyler dönüyor ve dönen yer belinin biraz üstü — kaburgalarının olduğu bölge. Boynu da fazladan dönüyor.
Beli neredeyse hiç dönmüyor.
Öğrenci yine de beli çalışıyormuş gibi hissediyor, çünkü çabanın olduğu yer orası.
Öğretmen ısrar ediyor ve öğrenci daha çok zorluyor. Yönerge bir bölgeye veriliyor ve o bölgenin verecek payı zaten çok az.
Burada kimse tembel değil ve kimse sıkı değil. Yönerge yanlış yere gidiyor.
Omurga tek bir yapı değil. Dört bölge ve her biri farklı kurulmuş; her biri her yöne aynı şeyi vermiyor. Bu bölümün yarısı bu cümlenin sonuçlarından ibaret.
Bu ders o dört bölgeyi ve her birinin hangi yöne ne verdiğini kuruyor.
Bu derste ne olacak
Önce dört bölgeyi tek tek tanıtacağız ve her birini ötekinden ayıran yapısal nedeni söyleyeceğiz. Sonra bir tablo kuracağız: hangi bölge hangi yöne ne kadar katkı veriyor. Ardından bu tablonun en çarpıcı sonucunu göstereceğiz — bir bölgenin verebileceğinden fazlasını istemek onu güçlendirmiyor, komşusuna kaydırıyor. Sonra bunun yönergeye ne yaptığını konuşacağız. Ardından bölgeyi gözle ayırmanın yollarını vereceğiz. Usta katmanında omurgayı tek bir çizgi sayan dile bakacağız. On altı örnekle çalışacağız. Ders bittiğinde bir omurga yönergesi duyduğunda önce "hangi bölge?" diye soruyor olacaksın.
Sıfır noktası
Y1.10 toplam dönüşün bölgeler arasında paylaşıldığını söylemişti ve hedeflenen bölge yerine komşunun dönmesine dönüş kaçağı adını vermişti.
Bu ders o fikri üç yöne birden genişletiyor ve kaçağın rastgele olmadığını gösteriyor. Kaçak, bölge geometrisinden önceden okunabiliyor.
Dört bölge şunlar.
Mekanizma
Yön–bölge tablosu
Üç yönü sırayla geçelim.
Öne bükülmede pay büyük ölçüde bel ve boyunda. Göğüs bölgesi katılıyor ve kaburgalar nedeniyle sınırlı kalıyor.
Arkaya bükülmede yine bel ve boyun cömert. Göğüs bölgesi burada en kısıtlı hâlinde ve bu, bu bölümün en çok sonuç doğuran maddesi.
Dönüşte tablo tersine dönüyor. Göğüs bölgesi cömert, bel cimri. Boyun da cömert ve dönüşün büyük bir kısmını en üstteki eklemler veriyor.
Yani bel öne–arkaya cömert, dönüşe cimri; göğüs bölgesi tam tersi. İki bölge birbirinin işini yapamıyor.
Kaburga kısıtı
Göğüs bölgesini ötekilerden ayıran şeye ayrı bir ad vermek gerekiyor, çünkü bu bölümde defalarca karşımıza çıkacak.
Bu ayrım pratikte belirleyici. Bir sıkılık gevşeyebiliyor. Bir kuruluş gevşemiyor.
Göğüs bölgesinde arkaya bükülme talep edildiğinde ve o talep kısıtın üstündeyse, fark yok olmuyor. Y2.36'nın açık kalan payı burada omurgada tekrar ediyor: karşılanamayan pay komşudan alınıyor ve komşu bel.
Boyun her hareketin sonuna ekleniyor
Servikal bölgenin ayrı bir sorunu var ve tablo onu tek başına anlatmıyor: bu bölge en uçta duruyor ve ucunda bir ağırlık var.
Sonucu şu: boyun hemen her omurga hareketinin görüntüsünü tamamlayabiliyor. Öne bükülmede baş sarkıyor ve katlanma derinleşmiş görünüyor. Arkaya bükülmede baş geriye düşüyor ve eğilme büyümüş görünüyor. Dönüşte baş fazladan dönüyor ve dönüş artmış görünüyor.
Üçünde de omurganın geri kalanı aynı yerde duruyor. Değişen tek şey en uçtaki bölge.
Sakrum ve iki iddia
Sakral bölge bir hareket bölgesi değil ve bu, ona yapıştırılan iki iddiayı doğrudan ilgilendiriyor.
Birinci iddia bu bölgenin açılabileceği ya da esnetilebileceği. Kaynaşmış bir bölge kendi içinde bükülmüyor; bir poz onu açmıyor.
İkinci iddia daha yaygın: pelvisle omurga arasındaki eklemin "yerinden çıkması" ve bir hareketle yerine oturtulması.
Fazlasını istemek nereye gidiyor
Şimdi tablonun en önemli sonucu.
Bir bölgeden verebileceğinden fazlası istendiğinde üç şeyden biri oluyor ve üçü de hareketin durması değil.
Birincisi komşu bölge fazladan veriyor. Belden dönüş istendiğinde göğüs ve boyun fazladan dönüyor.
İkincisi komşu eklem devreye giriyor. Öne bükülmede omurga payı bittiğinde kalça devam ediyor — ya da tersi, kalça payı bittiğinde bel devam ediyor. Y2.43'ün menteşesi bunun kalça tarafıydı.
Üçüncüsü hareket kalitesi bozuluyor ve miktar hiç artmıyor. Kişi daha çok zorluyor, görüntü değişmiyor ve efor artıyor.
Öğretmen için önemli olan şu: üçünde de öğrenci "çalışıyorum" hissi alıyor. His, hareketin nereden geldiğini söylemiyor.
Bölgeyi gözle ayırmak
Bir öğretmen bunu kullanabilmek için bölgeleri görebilmeli. Üç pratik yol var.
Birincisi kaburga hattı. Göğüs bölgesinin nerede bittiği kaburgaların bittiği yerden okunuyor. O hattın altı bel, üstü göğüs. Bu tek işaret bir öğretmenin bakışını değiştiriyor, çünkü "sırt" diye bakılan alanın büyük kısmı aslında göğüs bölgesi ve bel sanılandan kısa.
İkincisi omuz kuşağının yanıltıcılığı. Kürek kemikleri göğüs bölgesinin üstünde kayıyor ve Y1'in kürek kayması bir omurga hareketi gibi görünebiliyor. Kürek kemiklerinin birbirine yaklaşması bir omurga ekstansiyonu değil.
Üçüncüsü baş. Boyun bölgesi bir hareketin sonuna eklendiğinde görüntüyü büyütüyor ve omurganın geri kalanının ne verdiğini gizliyor. Başı sabit tutan bir kurulum, alttaki bölgelerin gerçek payını görünür kılıyor.
Örneklerden okuma
Bu derste iki örüntü tekrar etti.
Birinci örüntü: yönergenin adresi ile hareketin adresinin ayrı olması. "Belden dön", "göğsünü aç", "belini uzat" — üçü de bir bölgeye sesleniyor ve üçünde de hareket başka yerden geliyor. Yönerge adresini bilmeden verildiğinde çaba doğru yere, hareket yanlış yere gidiyor.
İkinci örüntü: hissin yer bildirmemesi. Öğrenci çabanın olduğu yeri hareketin olduğu yer sanıyor. Y2.05 bunu bir hissin üstüne anatomik ad yapıştırmak diye adlandırmıştı; burada yapıştırılan ad bir bölge adı.
Usta katmanı
Yoga dilinde omurga çoğu zaman tek bir çizgi olarak konuşuluyor. Uzatılan, düzleştirilen, hizalanan tek bir eksen.
Bunun pratikteki karşılığı şu: "omurganı uzat" bir imge olarak işe yarayabiliyor ve bir ölçüm olarak hiçbir şey söylemiyor. Öğrenci uzattığını nasıl anlayacak? Y2.03'ün doğrulanabilir yönerge ölçütü burada düşüyor.
Bölge adı kullanan bir yönerge ise doğrulanabiliyor. "Kaburgalarını sağa çevir" bir gözlem üretiyor; öğrenci kaburgalarının döndüğünü görebiliyor.
Bir usta ayrımı daha var. Bölge tablosu bir kişi tablosu değil, bir genel eğilim tablosu. Bir kişide göğüs bölgesi beklenenden hareketli, başka birinde belden az olabiliyor. Tablo nereye bakılacağını söylüyor; ne bulunacağını ölçüm söylüyor.
Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler
Yaygın yanlış"Omurga tek bir yapıdır ve bir bütün olarak çalışır."
Dört bölge ve her biri her yöne farklı katkı veriyor. Bir bölge komşusunun işini yapamıyor.
Yaygın yanlış"Belden dönülür."
Bel bölgesinin dönüş payı belirgin biçimde küçük. Dönüş yönergesinin adresi göğüs bölgesi.
Yaygın yanlış"Göğüs bölgesi sıkı olduğu için açılmıyor."
Kaburga kısıtı bir sıkılık değil bir kuruluş. Hedef kısıtı kaldırmak değil, kısıtın içindeki payı kullanmak.
Yaygın yanlış"Bir bölgeden fazlasını istemek onu güçlendirir."
Fazlası komşuya gidiyor. Talep payın üstündeyse artan tek şey efor.
Yaygın yanlış"Hissin yeri hareketin yeridir."
His çabayı gösteriyor. Hareketin nereden geldiğini yalnız görüntü ya da bir sabitleme koşulu söylüyor.
Yaygın yanlış"Sakrum bir hareket bölgesidir."
Kendi içinde bükülmüyor. Pelvisle omurga arasındaki eklemde küçük bir hareket tarif ediliyor ve o bir poz hedefi değil.
Uygulama
Aklında kalsın
Omurga tek bir yapı değil. Dört bölge ve dördü farklı kurulmuş.
Bel öne–arkaya cömert, dönüşe cimri. Göğüs bölgesi tam tersi. Boyun üç yönde de cömert. Sakrum kendi içinde bükülmüyor.
Kaburga kısıtı bir sıkılık değil bir kuruluş. İçinde çalışılıyor, kaldırılmıyor.
Bir bölgeden verebileceğinden fazlası istendiğinde hareket durmuyor — komşuya kayıyor. Ve öğrenci üç durumda da çalışıyor hissi alıyor.
His çabanın yerini söylüyor, hareketin yerini değil.
"Omurganı uzat" bir imge; doğrulanabilir bir yönerge değil. "Kaburgalarını çevir" bir gözlem üretiyor.
Ve tablo bir genel eğilim. Kişide ne olduğunu ölçüm söylüyor.
Sonraki derse köprü
Dört bölgenin bir özelliği daha var ve bu derste kasten dışarıda bırakıldı: bölgeler düz bir hat üstünde durmuyor. Her biri kendi yönüne kıvrılmış ve kıvrımların yönü sırayla değişiyor.
Bu kıvrımlar yoga dilinde en çok yanlış konuşulan konulardan biri. "Nötr omurga" deniyor ve çoğu zaman tek bir doğru şekil kastediliyor.
Sıradaki ders o kavramı sınıyor — tıpkı Y2.44'ün pelviste yaptığı gibi. Ve aynı sonuca varıyor: nötr bir aralık, tek bir nokta değil. Ama bu kez sonuç dört bölgeye birden uygulanıyor ve bir bölgenin nötrü ötekinin nötrünü belirliyor.