Duygu depolama iddialarına eleştirel bakış

Açılış sahnesi

Bir öğrenci güvercin hazırlığında üç dakikadır bekliyor. Sonra ağlamaya başlıyor.

Sınıfta kimse şaşırmıyor. Öğretmen yumuşak bir sesle "kalçalar duyguları tutar, bırakması normal" diyor.

Öğrenci ağladığı için utanmıyor ve bunun için minnettar. Ders sonunda kendini hafiflemiş hissediyor.

Bu sahnede iki ayrı şey var ve ikisi birbirine karışmış durumda.

Birincisi olan şey: öğrenci ağladı. Bu gerçek. Bunu yaşayan tek kişi de o değil; dünyanın her yerinde öğretmenler aynı şeyi anlatıyor.

İkincisi söylenen şey: kalçalar duyguları tutuyordu ve poz onları bıraktı. Bu bir açıklama ve gözlemin kendisi değil.

Bu ders birinciyi savunuyor ve ikincisini sınıyor. İkisini karıştırmamak bu dersin tamamı.

Ve baştan söylenmesi gereken bir şey var: bu iddiayı kullanan öğretmenler kötü niyetli değil. Çoğu, öğrencisinin yaşadığı bir şeyi ciddiye almanın başka bir yolunu bilmiyor. Bu dersin işi o yolu vermek.

Bu derste ne olacak

Önce iddiayı katmanlarına ayıracağız — tek bir cümle gibi görünüyor ve içinde dört ayrı iddia var. Sonra hangi katmanın desteklendiğini ve hangisinin desteklenmediğini söyleyeceğiz. Ardından aynı gözlemi açıklayan ve depolama gerektirmeyen yolları sayacağız; bunların da kanıt düzeyini olduğu gibi vereceğiz. Sonra mekanizma iddiasının pratikte ürettiği zararları göstereceğiz — iki yönlü, çünkü ters hata da bir zarar. Ardından öğretmenin ne yaptığını adım adım vereceğiz. Usta katmanında öğrenciye söylenebilecek doğru cümleyi kuracağız. On altı örnekle çalışacağız. Ders bittiğinde bu sahnede ne söyleyeceğini biliyor olacaksın.

Sıfır noktası

Y2.06 iki haritayı ayırmıştı: yapı haritası bedenin nelerden yapıldığını söylüyor, deneyim haritası bir şeyin nasıl hissedildiğini söylüyor. İkisi ayrı dil ve birini ötekinin yerine koymak bir kategori hatası.

Y2.22 bir cümlenin nasıl dört katlı bir iddia olabildiğini gösterdi. Y2.05 bir hissin üstüne yapıştırılan anatomik adı adlandırdı. Y2.17 beklentinin yaşantıyı değiştirdiğini kurdu.

Bu ders o dört aracı tek bir iddianın üstünde birden kullanıyor.

Mekanizma

İddiayı katmanlarına ayırmak

"Kalçalar duyguları depolar" cümlesi tek bir iddia değil. Y2.22'nin aracıyla ayıralım.

Birinci kat bir gözlem: bazı insanlar bazı pozlarda güçlü duygusal tepkiler yaşıyor. Bu kat sağlam. Sayısız öğretmen ve öğrenci aynı şeyi bildiriyor ve bunu tartışmaya gerek yok.

İkinci kat bir karşılaştırma: bu tepki kalça pozlarında ötekilerden daha sık oluyor. Bu kat sınanmamış. Y0.04'ün karşılaştırma grubu sorusu burada hiç sorulmuyor — omuz pozlarında, uzun bir sırtüstü dinlenmede ya da hareketsiz oturmada ne sıklıkla oluyor, kimse saymıyor.

Üçüncü kat bir mekanizma: duygu kalça dokusunda bulunuyordu. Bu kat desteklenmiyor ve üstelik bir kategori hatası içeriyor.

Dördüncü kat bir sonuç: pozun onu bırakması iyileştirici. Bu kat da sınanmamış.

Depolama gerektirmeyen açıklamalar

Aynı gözlemi açıklayan başka yollar var ve hiçbiri dokuda içerik saklamayı gerektirmiyor. Bunların da hiçbiri kanıtlanmış değil; farkları daha az şey varsaymaları.

Birincisi durgunluk. Uzun bir bekleme pozu, sessiz bir oda, kapalı gözler ve yapılacak hiçbir şey — bu, pek çok kişinin gününde ilk kez dikkatinin serbest kaldığı an oluyor. Dikkat serbest kaldığında bekleyen şeyler yüzeye çıkıyor.

İkincisi yoğun duyum. Rahatsız edici bir his uzun süre sürdüğünde duygusal bir tepki üretmesi olağandışı değil. Ağlamak burada bir bırakma değil, bir yanıt.

Üçüncüsü konum. Yerde yatmak, gözleri kapatmak, bir grubun içinde savunmasız bir pozisyonda uzun süre kalmak — bunlar bağlam ve Y2.17 bağlamın yaşantıyı değiştirdiğini kurmuştu.

Dördüncüsü beklenti. Öğrenciye o pozda duygu çıkabileceği önceden söylenmişse, çıkması şaşırtıcı değil.

Bu dört açıklamanın ortak yanı şu: hiçbiri kalçaya özgü değil. Dördü de uzun, sessiz ve hareketsiz herhangi bir bölümde geçerli. İkinci katın neden sınanmamış olduğu tam olarak burada görünüyor.

İki yönlü zarar

Mekanizma iddiası zararsız bir hikâye değil. Ama tersi de değil.

Birinci zarar yorumlamaktan geliyor. Bir öğrenciye ağlamasının kalçasındaki bir dokuda tutulan bir şeyden geldiğini söylemek, o kişinin iç dünyası hakkında bir tanı koymak oluyor. Y0.02 bunu yetki sınırı diye adlandırmıştı ve sınır burada aşılıyor.

İkinci zarar bir anlatı kurmaktan geliyor. Bir his üstüne bir hikâye yerleştirildiğinde o hikâye zamanla bir anı gibi işleyebiliyor. Öğrenci bir şey olduğu sonucuna, tek dayanağı bir gerilme hissi olan bir yoldan varabiliyor.

Üçüncü zarar bir kırılganlık dili üretmekten geliyor. Y2.21 bunu kurmuştu: "kalçan sıkı çünkü işlenmemiş bir şey var" cümlesi kişi hakkında kalıcı bir iddia. Kalçanın sıkılığı Y2.42'nin gösterdiği gibi büyük ölçüde geometriyle ilgili olabiliyor ve o kişi bunu bir eksiklik olarak taşımaya başlıyor.

Dördüncü zarar bakımın gecikmesi. Gerçekten zor bir dönemden geçen bir kişi, sınıfta olanı bir tedavi sanıp gitmesi gereken yere gitmeyebiliyor.

Şimdi ters hata.

Bir öğretmen "burada bir şey depolanmıyor" bilgisine sahip olduğunda kolay bir yanlışa düşebiliyor: ağlayan öğrenciyi görmezden gelmek, "sadece bir gerilme" demek ya da sınıfı hiç durdurmamak. Bu, doğru bir bilgiden yanlış bir davranış üretmek oluyor.

Y2.15 aynı yapıyı ağrıda kurmuştu: ağrı her zaman gerçek, hasar ölçüsü değil. Burada da aynı sıra geçerli. Tepki her zaman gerçek; dokuda depolanmış bir içeriğin kanıtı değil. Sıranın tersine çevrilmesi bir inkâr üretiyor.

Öğretmen ne yapıyor

Adım adım verelim.

Önce olmayacak şeyler. Duyuru olmuyor — pozun duygu açığa çıkaracağı önceden söylenmiyor. Dokunma olmuyor. "Ne çıktı?" diye sorulmuyor; soru bir müdahale ve o kapıyı öğrenci açar. Sınıfın gündemi olmuyor.

Sonra olacak şeyler. Poz kesiliyor ya da öğrenci istediği kadar kalabiliyor; karar onun. Alçak sesle ve kısa bir seçenek sunuluyor: oturmak, dinlenmek, odadan çıkıp dönmek. Sınıf sürdürülüyor, çünkü sınıfın durması dikkati o kişinin üstüne yığıyor.

Ders sonunda, ayrı ve kısa bir konuşma. İçerik sorulmuyor. Sorulan tek şey şu: bu sende daha önce oldu mu ve devam etmek istiyor musun? Ve bir eşik söyleniyor — tekrarlıyorsa, seans dışına taşıyorsa ya da kişi kendini kötü hissediyorsa Y0.02'nin sevk yolu hatırlatılıyor.

Kayıt tutulmuyor. Bir öğrencinin iç dünyası hakkında not, Y0.02'nin yetki sınırının dışında.

Örneklerden okuma

Bu derste iki örüntü tekrar etti.

Birinci örüntü: bir gözlemi ciddiye almanın tek yolunun ona bir mekanizma vermek sanılması. Öğretmenler ağlayan öğrencilerini önemsedikleri için depolama iddiasına sarılıyor. Oysa gözlemi ciddiye almak için bir açıklama gerekmiyor; bir davranış gerekiyor.

İkinci örüntü: doğru bilginin yanlış davranış üretmesi. "Depolanmıyor" bilgisi tek başına bir öğretmeni soğutabiliyor. Bilgi yerinde duruyor ve o anda söylenmesi gereken şey o bilgi değil.

Usta katmanı

Peki öğrenci "bu neden oldu?" diye sorarsa ne söyleniyor?

Bir şey söylemek zorunda değilsin, ama söylenebilecek doğru bir cümle var ve şu: uzun süre sessizce bedene dikkat vermek, bekleyen duyguların yüzeye çıkmasına yer açabiliyor; bu olağan bir şey ve bir arıza değil.

Bu cümle bir mekanizma iddiası içermiyor. Dokuda içerik saklamıyor. Kişi hakkında bir tanı koymuyor. Ve yine de bir şey söylüyor — üstelik öğrencinin duymaya ihtiyaç duyduğu şeyi: bu normal.

Y2.06'nın notu burada tamamlanıyor. Deneyim haritası kendi başına geçerli bir dil. "Kalçamda ağır bir şey vardı ve bıraktım" cümlesi bir öğrencinin ağzından çıktığında yanlış değil; o bir deneyim tarifi. Aynı cümle bir öğretmenin ağzından bir açıklama olarak çıktığında yapı haritasına geçmiş oluyor ve orada yanlış.

Yani aynı sözcükler öğrencinin ağzında doğru, öğretmenin ağzında yanlış olabiliyor. Ayıran şey sözcükler değil, iddia edilen şey.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Uygulama

Aklında kalsın

Gözlem gerçek. İnsanlar bu pozlarda ağlıyor ve bunu tartışmıyoruz.

"Kalçalar duyguları depolar" cümlesi dört katlı bir iddia. Yalnızca birinci katı — tepkinin olduğu — sağlam. Karşılaştırma sınanmamış, mekanizma desteklenmiyor, iyileştiricilik gösterilmemiş.

Aynı gözlemi açıklayan ve dokuda içerik saklamayan yollar var: durgunluk, yoğun duyum, konum, beklenti. Bunlar da kanıtlanmış değil; yalnızca daha az şey varsayıyorlar.

Mekanizmayı söylemek yetki sınırını aşıyor. Hiç karşılamamak kişiyi yalnız bırakıyor. İkisi de hata ve doğru yer ikisinin arasında değil, başka bir yerde: yorumsuz karşılama.

Öğrencinin kendi deneyim dili düzeltilmiyor. Aynı sözcükler onun ağzında bir tarif, öğretmenin ağzında bir iddia.

Ve söylenecek doğru cümle var: sessizce bedene uzun süre dikkat vermek duyguların yüzeye çıkmasına yer açabiliyor, bu olağan.

Sonraki derse köprü

Bu bölüm kalçayı yön yön, geometri geometri, poz poz ve şimdi dil dil söktü.

Geriye bir şey kaldı ve o da bütün bunları tek bir pratikte toplamak. Ayrı ayrı doğru olan onlarca parça, bir araya konduğunda otuz beş dakikaya sığmıyor; seçim yapmak gerekiyor.

Sıradaki ders o seçimi yapıyor: kalçada kuvvet ve mobiliteyi aynı oturumda çalıştıran bir pratik. Bölümün ölçüleri o pratiğin içine gömülü olacak — Y2.30'un çift işli dizi fikri kalçada karşılığını orada buluyor.