Kalça eklemi ve pelvis ilişkisi

Açılış sahnesi

Bir öğrenciye tek bir yönerge veriliyor: "bacağını yana kaldır."

Bacak yana gidiyor. Ve aynı anda pelvisi de yana yatıyor.

Şimdi ikinci bir öğrenciye aynı yönerge veriliyor ve pelvisini sabit tutması söyleniyor. Bacak belirgin biçimde daha az gidiyor.

İki öğrenci farklı esneklikte değil. İkisi de aynı kalça açısını üretti. Aradaki fark, o açının hangi ucun hareket etmesiyle üretildiği.

Kalça eklemi iki kemiğin arasında: uyluk ve pelvis. Ve bir eklem açısı iki yolla değişiyor — ya uyluk hareket ediyor, ya pelvis.

Bu, kalçanın en temel ve en çok atlanan bilgisi. Atlandığında şu olur: bir öğretmen bir kalça hareketi istiyor, öğrenci onu pelvisiyle üretiyor ve kalçadan hiçbir şey istenmemiş oluyor.

Bu ders o ikiliği kuruyor. Bölümün geri kalanı — altı yön, varyasyonlar, pelvis eğimi, tek ayak kontrolü — bu ayrım olmadan kurulamıyor.

Bu derste ne olacak

Önce eklemin iki ucunu ve iki hareket yolunu ayıracağız. Sonra aynı açının iki yolla üretilebilmesinin sonuçlarını göreceğiz — bu, bölümün en çok işe yarayan tek bilgisi. Ardından pelvisin bir hareketi gizleme biçimini kuracağız; sınıfta en sık görülen ve en az fark edilen şey bu. Sonra bir öğretmenin hangi ucun sabit olacağına nasıl karar verdiğini vereceğiz. Ardından bu ayrımın Y1.30'un kalça menteşesiyle ilişkisini kuracağız — o hareket bir pelvis hareketiydi ve şimdi adını koyuyoruz. Usta katmanında sabitlemenin nasıl sağlandığını konuşacağız. On yedi örnekle çalışacağız. Ders bittiğinde bir kalça yönergesi verirken hangi ucun hareket edeceğini söylüyor olacaksın.

Sıfır noktası

Y1.30 kalça menteşesini tanımlamıştı: gövdenin kalçadan öne eğilmesi. Y1.30 ayrıca devir noktasını verdi — leğen kemiğinin öne devrilmesinin durduğu an. Bu ders o hareketin hangi uçtan geldiğini adlandırıyor.

Eklem şöyle: uyluk kemiğinin başı, pelvisin yan tarafındaki yuvaya oturuyor. İki kemik ve bir eklem.

İkisi aynı eklem açısını üretiyor. Bir eklem, hangi ucun kımıldadığını bilmiyor.

Mekanizma

Aynı açı, iki yol

Bölümün en çok işe yarayan bilgisi burada.

Bunun üç pratik sonucu var.

Birinci sonuç: bir aralık ölçümü hangi ucun sabitlendiğine bağlı. Pelvis serbestken ölçülen bir kalça aralığı, pelvis sabitlenerek ölçülenden belirgin biçimde büyük çıkıyor ve ikisi karşılaştırılamıyor. Y1'in birinci ilkesi bir sabitleme kararı istiyor.

İkinci sonuç: bir kalça çalışması pelvisle yapıldığında kalçadan bir şey istenmemiş oluyor. Kişi çalışıyor ve çalıştığı yer başka.

Üçüncü sonuç ve en kullanışlısı: bir pozu kalçaya yönlendirmek için pelvisi sabitlemek yeterli. Ek bir yönerge gerekmiyor; bir sabitleme, hareketi kendiliğinden kalçaya taşıyor.

Pelvisin bir hareketi gizlemesi

Sınıfta en sık görülen ve en az fark edilen şey burada.

Bunun üç tipik biçimi var ve üçü de kolayca gözden kaçıyor.

Birincisi bacağı yana açarken pelvisin yana yatması. İkincisi bacağı geriye götürürken pelvisin öne devrilmesi — Y1'in kalça kaçağı bunun bel tarafındaki sonucu. Üçüncüsü bacağı öne kaldırırken pelvisin arkaya devrilmesi.

Üçünde de aynı şey oluyor: kalçanın aralığı bittiği yerde pelvis devralıyor ve hareket devam ediyor.

Sabitleme kararı

Bir öğretmenin her kalça hareketinde vereceği bir karar var.

Kararın kuralı şu: hedeflenen şey kalça aralığıysa pelvis sabitlenir. Hedeflenen şey bir bütün hareketse — bir poza girmek, yerden bir şey almak — pelvis serbest bırakılır çünkü gerçek hayatta pelvis serbest.

Yani sabitleme bir doğru ya da yanlış değil; bir ölçüm ya da çalışma kararı.

Ve bir çerçeve notu: yogadaki pozların çoğu serbest-pelvis türünde. Bir savaşçı, bir öne katlanma, bir güvercin — hiçbirinde pelvis sabitlenmiyor ve sabitlenmemesi doğru. Bu, sabitlemeli çalışmanın pozların içinde değil dışında yaşadığını söylüyor: bir ölçüm bloğunda ya da ayrı bir hazırlık bloğunda. Y2.30'un ölçüm bloğu mantığı burada kalçaya uyguluyor.

Y1.30'un hareketinin adı

Şimdi bir şeyi geri dönüp adlandıralım.

Y1.30'un kalça menteşesi bir pelvis hareketi. Uyluk yerde sabit — ayaklar yere basıyor — ve pelvis uyluk üzerinde öne devriliyor.

Ve Y1.30'un devir noktası şimdi daha net: pelvisin uyluk üzerinde öne devrilmesi bittiğinde, daha fazla öne gitmenin tek yolu omurgadan katlanmak.

Bu iki cümle Y1.30'u değiştirmiyor; ona bir çerçeve veriyor. Aynı hareket artık bir sınıfa ait.

Örneklerden okuma

Örneklerin tamamında aynı yapı var: hareket var, hedeflenen eklemde talep yok.

Bu, bölümün en pahalı hatası. Bir kişi aylarca bir kalça çalışması yapıyor ve kalçasından hiçbir şey istenmiyor; çalışan şey pelvis ve komşu bölgeler. Çaba gerçek, hedef ıskalanmış.

İkinci örüntü: ölçümler sabitleme koşulu söylenmediğinde karşılaştırılamıyor. Aynı kişi, aynı hareket, iki ayrı sayı — ve gerileme sanılan şey bir ölçüm koşulu farkı.

Üçüncüsü: gizli pelvis hareketi bir hata değil bir çözüm. Beden, kalçanın bittiği yerde hareketi sürdürüyor ve bu doğru olan. Düzeltilecek şey hareket değil, ne ölçtüğümüz.

Usta katmanı

Ustanın burada kullandığı araç bir yönerge değil bir temas ya da bir malzeme.

Pelvisi sabitlemenin en güvenilir yolu sözle değil. "Pelvisini sabit tut" cümlesi doğrulanamıyor — Y2.03'ün ölçütü karşılanmıyor, çünkü öğrenci sabit tutup tutmadığını bilmiyor.

Doğrulanabilir hâli bir temas noktası: bir el pelvisin kenarında, bir duvar, bir yastık, ya da bir kemer. Bir temas noktası varsa öğrenci kaymayı hissediyor ve kendisi düzeltiyor.

Ustanın ikinci inceliği bir kayıt kuralı: her kalça aralığı ölçümünün yanına sabitleme koşulunu yazıyor. "Kalça dış dönüşü: orta" yerine "kalça dış dönüşü, pelvis blokla sabit: orta" yazıyor.

Ustanın üçüncü inceliği bir sıra: yeni bir öğrenciye kalça hareketlerini önce yatarak öğretiyor. Yatar konumda pelvis zeminle temasta ve sabitlemesi kolay; ayakta ise pelvis serbest ve gizli hareket çok daha kolay oluyor.

Ve son bir sınır: bu ayrım bir teşhis değil. Bir kişide gizli pelvis hareketi görmek, o kişinin kalça aralığının dar olduğunu kanıtlıyor ama neden dar olduğunu söylemiyor. Y2.42 varyasyonları, Y2.36 kalça payını ayrıca ele alıyor.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Uygulama

Aklında kalsın

Kalça eklemi iki kemiğin arasında ve bir eklem açısı iki yolla değişiyor: uyluk hareket eder ya da pelvis.

Aynı açı iki yolla üretilebiliyor. Bu yüzden bir kalça aralığı ölçümü sabitleme koşuluna bağlı ve koşul söylenmediğinde iki ölçüm karşılaştırılamıyor.

Gizli pelvis hareketi sınıfta en sık görülen ve en az fark edilen şey. Bir hata değil bir çözüm; kalçanın bittiği yerde beden hareketi sürdürüyor.

Bir hareketi kalçaya taşımak için ek yönerge gerekmiyor — bir sabitleme yeterli.

Ve sabitleme sözle değil bir temas noktasıyla sağlanıyor.

Sonraki derse köprü

Bu derste kalça hareketini iki uca ayırdım ve yönlerinden hiç söz etmedim. Oysa kalça bedendeki en çok yönde hareket eden eklemlerden biri ve bu, bölümün çıkış noktası.

"Kalça açma" ifadesi tek bir şey gibi duyuluyor. Oysa kalça altı ayrı yönde hareket ediyor ve bir kişi bir yönde çok, zıt yönde çok az aralığa sahip olabiliyor.

Sonraki ders o altı yönü tek tek kuruyor ve "kalça açma" genellemesini söküyor.