Menisküs veya bağ yaralanmasında kapsam sınırı

Açılış sahnesi

Bir öğrenci derse geliyor ve şunu söylüyor: "Menisküsüm yırtık."

Şimdi bir öğretmenin verebileceği üç cevaba bakalım. Üçü de yaygın ve üçü de yanlış.

Birinci cevap: "O zaman çömelme yapma, diz bükmeyen bir program yaparız."

İkinci cevap: "Menisküs yırtıkları çok yaygın, herkeste var, takma kafana."

Üçüncü cevap: "Bir bakayım, şu testi yapalım."

Birinci cevap gereksiz bir kısıtlama kuruyor ve büyük olasılıkla o kişinin yıllarını daraltıyor. İkinci cevap bir bulguyu küçümsüyor ve kişinin gerçek bir şikâyeti varsa onu yok sayıyor — Y2.15'in inkârı. Üçüncü cevap bir yetki ihlali.

Doğru cevap üç soruyla başlıyor ve hiçbiri bir muayene sorusu değil.

Bu ders o soruları veriyor. Ve bir şeyi baştan söylüyor: bu ders bir kısıtlama listesi değil. Tam tersine, gereksiz kısıtlamaların çoğunu kaldırıyor ve gerekli olan tek sınırı net çiziyor.

Bu derste ne olacak

Önce iki yapının ne iş yaptığını hatırlayacağız ve bir yaralanma öyküsünün neyi değiştirdiğini kuracağız. Sonra bir bulgu ile bir şikâyeti ayıracağız — burası dersin en çok gereksiz korku kaldıran yeri. Ardından bu bölgeye özgü üç işareti vereceğiz; Y2.19'un listesine dizde eklenen üç madde. Sonra öğretmenin yapmadığı dört şeyi sayacağız ve her birinin neden yapılmadığını söyleyeceğiz. Ardından yaptığı üç şeyi kuracağız — ve üçü de bir program üretiyor. Sonra bir sağlık çalışanının koyduğu sınırlarla nasıl çalışıldığını göstereceğiz. Usta katmanında bu konuşmanın nasıl yapıldığını konuşacağız. On sekiz örnekle çalışacağız. Ders bittiğinde bu cümleyi duyduğunda ne soracağını ve ne sormayacağını biliyor olacaksın.

Sıfır noktası

Y2.07 iki yapıyı zaten tanımlamıştı. Bağ pasif bir kısıtlayıcı: iki kemiği bağlıyor ve eklemin gitmemesi gereken yöne gitmesini engelliyor. Menisküs ana menteşenin iki yüzeyi arasında duruyor ve yükü dağıtmaya katkı veriyor.

İkisinin ortak yanı şu: ikisi de kasılmıyor. İkisi de bir sınır ya da bir yastık işi görüyor.

Bir yaralanma öyküsünün değiştirdiği şey bu: eklemin kendi sınır sistemi ya da yük dağıtımı etkilenmiş olabiliyor ve o sistem bir kas gibi çalıştırılarak telafi edilmiyor.

Son üç kelime dersin çerçevesi. Bir öykü bir kısıtlama listesi üretmiyor.

Bu etiket iki uçtaki cevabı da düzeltiyor: bulgu bir kısıtlama gerekçesi değil, ama belirli işaretler ciddiye alınıyor.

Mekanizma

Bulgu ile şikâyeti ayırmak

Dersin en çok gereksiz korku kaldıran yeri burası ve Y2.15'in çerçevesinin dizdeki hâli.

Bir görüntüleme bulgusu bir gözlem. Bir şikâyet bir deneyim. İkisi arasındaki ilişki zayıf ve Y2.15'in birinci kanıt hattı burada da geçerli — bulgusu olup şikâyeti olmayan pek çok kişi var.

Bunun pratikteki sonucu şu: bir kişi "menisküsüm yırtık" dediğinde sorulacak ilk şey bir sınırlama değil, bir soru — şu anda ne yaşıyorsun?

Bu bölgeye özgü üç işaret

Y2.19'un yedi maddesi geçerli ve dizde üç madde ekleniyor. Üçü de bir işlev bilgisi taşıyor.

Üçüncüsü tekrarlayan şişlik: bir çalışmadan sonra dizin çevresinde belirgin bir dolgunluk ve o dolgunluğun tekrarlaması.

Üçü de bir yapı sorunu kanıtlamıyor. Üçü de değerlendirme gerektiren işaret ve Y2.19'un mantığı aynen geçerli — bir tanı değil bir kapı.

Öğretmenin yapmadığı dört şey

Sınırı net çizmek için önce yapılmayanları sayıyoruz.

Birincisi: hangi yapının etkilendiğine karar vermiyor. Y2.07'nin doku tahmini geçerli — bir öğretmen dokuyu dışarıdan belirleyemiyor ve bu bölgede belirleyemediği çok daha kritik.

İkincisi: özel muayene testleri uygulamıyor. O testler bir mesleğin araçları ve yorumlanmaları eğitim istiyor. Uygulanmış bir test yanlış yorumlandığında bir yanlış güven ya da bir yanlış korku üretiyor.

Üçüncüsü: bir gidişat tahmini vermiyor. "Bu geçer", "bu geçmez", "ameliyat gerekir" gibi cümlelerin hiçbiri bu kapsamda değil.

Dördüncüsü: bir sağlık çalışanının koyduğu sınırı kendi başına değiştirmiyor — ne gevşetiyor ne sıkıyor.

Öğretmenin yaptığı üç şey

Şimdi yapılanlar ve üçü de bir program üretiyor.

Birincisi soruyor. Üç soru: şu anda ne yaşıyorsun, kilitlenme boşalma ya da tekrarlayan şişlik var mı, ve bir sağlık çalışanı sana bir sınır koydu mu?

İkincisi yönlendiriyor — yalnız bir işaret varsa. İşaret yoksa yönlendirme yapılmıyor; Y2.19'un fazla kullanım tuzağı burada da geçerli.

Üçüncüsü bir program kuruyor ve program bir kısıtlama listesi değil.

Sınır konmuşsa nasıl çalışılıyor

Bir sağlık çalışanı bir sınır koymuşsa öğretmenin işi o sınırın içinde bir program kurmak.

Ve sınır çoğu zaman eksik biliniyor. "Çömelme yapma" gibi bir cümle geliyor ve ayrıntısı gelmiyor: ne kadar bükülmeye kadar, ne kadar süreyle, hangi yükte?

Bu boşluğu doldurmanın yolu tahmin etmek değil. Öğrenciden sormasını istemek ya da bir yazılı not istemek.

Örneklerden okuma

Örneklerin tamamında aynı iki uç var: gereksiz kısıtlama ve gereksiz rahatlatma.

Gereksiz kısıtlama bir bulguya dayanıyor ve bulgu bir şikâyet üretmiyor. Maliyeti sessiz — iki yılda düşen bir kapasite ve daralan bir hayat.

Gereksiz rahatlatma bir işareti küçümsüyor. Maliyeti gecikme.

İkisini de önleyen şey aynı: üç soru ve otuz saniye.

İkinci örüntü: yönlendirme ile pratiğin durması karıştırılıyor. Yönlendirilen şey bir bölge; durdurulan şey her şey oluyor ve o kayıp hiçbir yere yazılmıyor.

Üçüncüsü: eksik bilinen bir sınır tahminle dolduruluyor. Oysa sınırı koyan kişiye sorulabiliyor ve bir öğrencinin kendi hekimine soru sorması hem mümkün hem öğretici.

Usta katmanı

Ustanın burada en çok özen gösterdiği şey konuşmanın tonu.

"Menisküsüm yırtık" cümlesini duyan bir öğretmenin yüzü, Y2.17'nin tehdit girdisi. Kaygılı bir yüz o cümleyi bir tehlike bildirimine çeviriyor; tarafsız bir yüz onu bir bilgi olarak bırakıyor.

Ustanın kullandığı cümle şu türden: "Tamam, bunu bilmem iyi oldu. Üç şey soracağım." Cümle hem bilgiyi alıyor hem bir telaş üretmiyor.

Ustanın ikinci inceliği bir kayıt: yapısal öyküyü ve varsa sınırları yazıyor. Bir yıl sonra bir program değiştirilirken o bilgi hafızada değil kayıtta duruyor.

Ustanın üçüncü inceliği bir yeniden sorma alışkanlığı: yapısal öyküsü olan bir öğrenciye altı ayda bir üç soruyu tekrar soruyor. Durum değişebiliyor ve değiştiğinde kimse kendiliğinden söylemiyor.

Ve son inceliği bir dil kararı: öğrencinin taşıdığı cümleyi tekrarlamıyor. "Yırtık menisküslü öğrencim" gibi bir ifade Y2.22'nin dört katlı iddiasını her tekrarda yeniliyor. Kayıtta bile "geçmişte bir diz yaralanması bildirdi" yazıyor.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Uygulama

Aklında kalsın

Bir yapısal öykü bir bağlam, bir hüküm değil. Görüntüleme bulguları şikâyeti olmayan kişilerde de yaygın.

Bu bölgeye özgü üç işaret var: kilitlenme, boşalma ve tekrarlayan şişlik. Üçü de bir tanı değil bir kapı.

Öğretmen dört şey yapmıyor: yapıya karar vermiyor, özel test uygulamıyor, gidişat tahmini vermiyor ve bir sağlık çalışanının sınırını değiştirmiyor.

Üç şey yapıyor: soruyor, işaret varsa yönlendiriyor ve bir güvenli zemin kuruyor. Yönlendirmek pratiği durdurmak değil.

Ve eksik bilinen bir sınır tahminle doldurulmuyor; sorulabiliyor.

Sonraki derse köprü

Bu bölümün araçları tamamlandı. İki eklem, açı ve mesafe düğmeleri, dönüşün üç koşulu, duruş uzunluğu, açık kalan pay ve kapsam sınırı.

Sıradaki ders hepsini dört pozda birden kullanıyor: iki savaşçı, bir çömelme ve lotus. Dördü de bu bölümde parça parça geçti ve şimdi tek tek sökülecek.

Ve o analizde bir şey görünecek: aynı diz, dört pozda dört ayrı soruyla karşılaşıyor.