Dizin ayak parmaklarını geçmesi miti

Açılış sahnesi

Bir kural var ve neredeyse her yerde duyuluyor: "diz ayak parmaklarını geçmeyecek."

Şimdi o kuralı bir yerde dene. Merdiven çık.

Her basamakta ön dizin, o ayağın parmaklarını geçiyor. Geçmese yukarı çıkamazsın.

Sonra bir sandalyeden kalk. Yine geçiyor.

Sonra yerden bir şey al, çömelerek. Yine geçiyor.

Günde onlarca kez, hiç düşünmeden, kimseye sormadan yapılıyor. Ve bir yoga sınıfında aynı hareket bir kural ihlali sayılıyor.

Bu, Y1.28'in söylediği şeydi: bu kuralın dayanağı büyük ölçüde desteklenmiyor. Ama Y1.28 gerekçeyi vermedi.

Şimdi verecek araçlar var. Y2.31 dizin iki eklemini ayırdı ve açıya bağlı basıncı kurdu. O iki bilgiyle bu kural sökülebiliyor — ve sökülünce içinde küçük bir doğru parça kaldığı görülüyor.

Bu ders o parçayı ayıklıyor. Sonunda kuralı bırakıyoruz ama içindeki bilgiyi almış oluyoruz.

Bu derste ne olacak

Önce kuralın nereden geldiğini göreceğiz — bir ölçümden geliyor ve ölçüm doğru, çıkarım yanlış. Sonra ölçümün ne söylediğini ve ne söylemediğini ayıracağız. Ardından kuralın gizlediği şeyi göstereceğiz: bir yükü azaltırken bir başkasını artırıyor ve bu takas hiç söylenmiyor. Sonra kuralın hiç uygulanamadığı durumu ele alacağız — segment oranları. Ardından içindeki doğru parçayı ayıklayıp bir koşul cümlesine çevireceğiz. Usta katmanında bu kuralı bir öğrenci getirdiğinde ne yapıldığını konuşacağız. On altı örnekle çalışacağız. Ders bittiğinde kuralı bırakmış ve yerine bir ölçüt koymuş olacaksın.

Sıfır noktası

Y1.28 kuralın kapsamını daraltmıştı ve dizi "aradaki eklem" olarak tanımlamıştı. Y2.31 iki eklemi ayırdı: ana menteşe ve diz kapağı eklemi. Y2.31 ayrıca açıya bağlı basıncı kurdu — diz kapağı ekleminde yük, bükülme açısıyla artıyor.

Bu üç bilgi kuralı sökmek için yeterli.

Kuralın kaynağı bir ölçüm ve ölçüm doğru: dizin öne gitmesi sınırlandığında diz kapağı ekleminde oluşan basınç azalıyor. Bu bir bulgu ve tartışılmıyor.

Sorun ölçümde değil, ölçümden çıkarılan kuralda. Çünkü ölçüm bir şeyi daha söylüyor ve o kısım kuralda hiç yok.

Son cümle belirleyici. Kural bir yaralanma önleme kuralı olarak öğretiliyor ve o iddianın dayanağı gösterilmemiş.

Mekanizma

Kuralın gizlediği takas

Kuralın en önemli eksiği bir takası gizlemesi.

Dizi öne bırakmamak diz kapağı ekleminden yükü alıyor ve gövde ile kalçaya veriyor. Bu, bir kişide iyi bir takas olabilir ve bir başkasında kötü.

Ön diz şikâyeti olan bir kişide iyi bir takas: yük ondan uzaklaşıyor. Bel ya da kalça şikâyeti olan bir kişide kötü bir takas: yük tam ona geliyor.

Yani aynı kural iki kişide iki zıt sonuç veriyor. Bir kural bunu yapıyorsa kural değil, bir düğme.

Uygulanamayan durum

Kuralın ikinci eksiği geometrik. Bazı bedenlerde uygulanamıyor.

Y2.04'ün segment oranları burada devrede. Uzun kaval kemiği olan bir kişide çömelirken diz zorunlu olarak öne gidiyor ve gitmesini engellemek gövdeyi çok öne eğdiriyor ya da derinliği tamamen kapatıyor.

Y2.04'ün denge kısıtı da devrede: ağırlık merkezi ayakların üzerinde kalmak zorunda ve diz geriye tutulduğunda o dengeyi sağlayacak tek şey gövdenin öne gelmesi.

İçindeki doğru parça

Kuralı bırakıyoruz ve içinde bir bilgi kalıyor. O bilgiyi ayıklıyoruz.

Doğru olan şey şu: diz ileri mesafesi, diz kapağı ekleminin yükünü ayarlayan bir düğme. Y2.31'in açı düğmesinin yanında ikinci bir düğme.

Yanlış olan şey şu: o düğmenin tek bir doğru ayarı olduğu ve o ayarın herkes için aynı olduğu.

İki yönde kullanılması önemli. Mesafeyi kısaltmak ön diz yükünü azaltıyor; uzatmak artırıyor. Ön diz kapasitesini yükseltmek istiyorsan uzatmak bir yükleme aracı.

Zorunlu olduğu bir durum var mı

Dürüst cevap: hiçbir pozda zorunlu değil. Her durumda bir doz seçimi.

Ama bir durum var ve orada seçim neredeyse kendiliğinden yapılıyor: ön diz şikâyetinin yeni ve belirgin olduğu dönem. Y2.18'in yeni ağrı çerçevesi geçerli — o dönemde o eklemden yükü almak makul ve mesafe düğmesi bunu tek hamlede yapıyor.

Buradaki fark önemli. Kural olarak uygulandığında süresi yok ve kalıcı oluyor. Doz seçimi olarak uygulandığında bir süresi ve bir çıkış ölçütü var: Y2.28'in geçici basamağı gibi kurulup kademeli olarak geri açılıyor.

Koşul cümlesine çevirmek

Kuralın yerine ne konuyor? Bir koşul cümlesi ve iki parçası var.

Birinci parça bir soru: hangi eklemi korumak istiyorum? Cevap Y2.31'in işaret yerinden geliyor.

İkinci parça bir ölçüt: seçtiğim ayar bu kişide uygulanabilir mi? Cevap Y2.04'ün denge kısıtından ve Y2.27'nin kapı testinden geliyor.

İkisi birlikte şöyle bir cümle veriyor: "ön dizini korumak istiyoruz, o yüzden dizini biraz daha az öne bırak — ve dengen bozuluyorsa arkana bir destek koyalım."

Bu cümlenin kuraldan üç farkı var. Bir hedefi söylüyor. Bir miktar dayatmıyor. Ve uygulanamadığında bir çıkış yolu veriyor.

Örneklerden okuma

Örneklerin tamamında aynı yapı var: doğru bir ölçümden yanlış bir kural çıkarılmış.

Ölçüm şunu söylüyor — mesafeyi kısaltmak diz kapağı ekleminin yükünü azaltıyor ve kalça ile gövdenin yükünü artırıyor. Kural şunu söylüyor — mesafeyi kısalt. Aradaki fark takasın gizlenmesi ve bir hedefin söylenmemesi.

İkinci örüntü: kural iki kişide iki zıt sonuç veriyor. Bir yönerge bunu yapıyorsa yönerge değil düğme; ve düğmenin hangi yöne çevrileceği bir hedeften çıkıyor.

Üçüncüsü: uygulanamayan bir kural bir yetersizlik hissi üretiyor. Sınıfın üçte biri uygulayamadığında kimse kuralı sorgulamıyor; herkes kendini sorguluyor.

Usta katmanı

Ustanın burada sık karşılaştığı durum şu: öğrenci kuralı kendisi getiriyor.

"Dizim parmaklarımı geçmemeli, değil mi?"

Bu soruya "hayır, o bir mit" demek işe yaramıyor. Y2.17'nin dersi geçerli — sözle kurulmuş bir inanç sözle sökülmüyor ve öğrenci bu cümleyi güvenilir bir yerden duymuş olabilir.

İşe yarayan cevap üç parçalı. Birincisi kabul: "o kuralı ben de öğrenmiştim." İkincisi bilginin kendisi: "arkasında bir ölçüm var ve ölçüm şunu söylüyor — mesafeyi kısaltmak ön dizden yükü alıp kalçaya veriyor." Üçüncüsü bir deneme: iki sürümü de yaptırıp farkı öğrenciye hissettirmek.

Üçüncü parça işi yapan parça. Bir kişi iki sürümü kendi bedeninde denediğinde kuralın bir düğme olduğunu kendisi görüyor.

Ustanın ikinci inceliği bir dil kararı: kuralı hiç anmıyor. Kendi yönergelerinde mesafeden söz ederken bir hedef ve bir ölçüt veriyor; kuralı ise yalnız bir öğrenci getirdiğinde ele alıyor. Bir miti tekrar etmek — düzeltmek için bile — onu bir kez daha dolaşıma sokuyor.

Ve son bir sınır: mesafeyi uzatarak ön diz kapasitesini yükseltmek yalnız şikâyeti olmayan ya da değerlendirilmiş bir kişide yapılıyor. Y2.19'un listesi ve Y2.37'nin sınırı bu bölümün her dersinde önce geçiyor.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Uygulama

Aklında kalsın

Kuralın arkasında doğru bir ölçüm var: mesafeyi kısaltmak diz kapağı ekleminin yükünü azaltıyor.

Kuralın gizlediği şey takas: aynı yük kalça ve gövdeye geçiyor. Yük yok olmuyor.

Bu yüzden aynı kural iki kişide iki zıt sonuç veriyor. Ön diz şikâyetinde iyi, bel şikâyetinde kötü.

Bazı bedenlerde uygulanamıyor ve uygulanamadığında kişi kendini yetersiz sanıyor.

Kural bir düğmeye çevriliyor ve düğme iki yönde çalışıyor — kısaltmak yükü azaltıyor, uzatmak ön diz kapasitesini yüklüyor.

Sonraki derse köprü

Bu derste bir mutlak kuralı bir düğmeye çevirdim. Sıradaki ders başka bir yönergeyi ele alıyor ve bu kez yönerge doğru — yalnız bağlamı eksik.

"Dizin tam ikinci parmağının üstünde olsun."

Y1.28 bu ipucunu diz–ayak hattı olarak zaten kurmuştu. Ama o hat her pozda aynı yerde değil ve bazı pozlarda o hattı korumak asıl işi bozuyor.

Sonraki ders ipucunun bağlamını veriyor: hangi pozda geçerli, hangi pozda değil.