Başparmak, küçük parmak ve topuk basıncı

Açılış sahnesi

En sık verilen ikinci ayak yönergesi: "ağırlığını ayağına eşit dağıt."

Bir öğrenci bunu ayakta duruşta yapıyor ve işe yarıyor.

Aynı öğrenci öne katlanmaya girerken aynı yönergeyi uyguluyor ve dengesini kaybediyor.

Sonra bir savaşçı pozunda uyguluyor ve ön dizi içe kaçıyor.

Sonra sandalye pozunda uyguluyor ve öne düşüyor.

Yönerge bir pozda doğru, üçünde yanlış. Sebebi basit ve neredeyse hiç söylenmiyor: eşit dağılım bir hedef değil, bir durumun tarifi. Ve o durum yalnız ağırlık merkezinin ayağın ortasında olduğu pozlarda geçerli.

Her poz ağırlık merkezini başka bir yere taşıyor. Ağırlık merkezi geriye gidiyorsa basınç topuğa kayıyor ve kayması gerekiyor. Öne gidiyorsa ön bölgeye. Yana gidiyorsa iç ya da dış kenara.

Bu ders üç noktayı ayrı ayrı ele alıyor ve her birinin hangi pozda ne kadar iş yaptığını kuruyor. Sonunda elinde "eşit bas" yönergesinin yerini alacak bir okuma aracı olacak.

Bu derste ne olacak

Önce üç noktanın her birinin ne işi olduğunu ayıracağız — üçü aynı iş yapmıyor. Sonra basınç dağılımının poza göre nasıl değiştiğini kuracağız ve dört tipik poz ailesinde beklenen dağılımı vereceğiz. Ardından en sık görülen üç kaçış örüntüsünü göreceğiz; her birinin kendi yönergesi var. Sonra bir öğrencinin basınç dağılımını nasıl okuyacağını göstereceğiz; üç yol var ve üçü de dokunmadan çalışıyor. Ardından tek noktaya odaklanmanın tuzağını ele alacağız. Usta katmanında bu bilginin sınıfta nasıl kullanıldığını konuşacağız. On beş örnekle çalışacağız. Ders bittiğinde "eşit bas" demeyi bırakıp poza göre dağılım isteyebiliyor olacaksın.

Sıfır noktası

Y1.23 üç nokta desteğini kurmuştu: topuk, ön iç ve ön dış bölgeler. Y2.23 enine kemeri ve vinç mekanizmasını ekledi. Bu ders üç noktayı iş bölümüne ayırıyor.

Üçünün işi farklı ve bu ayrım söylenmediğinde üçü tek bir şey sanılıyor.

Topuk bir taşıyıcı. Ayakta durmada ağırlığın önemli bir kısmı oradan geçiyor ve topuk temelde basınç iletiyor; ince bir ayar yapmıyor.

Başparmak tabanı bir itici ve bir dengeleyici. Vinç mekanizmasının tetikleyicisi orada ve ayakta dengeyi öne doğru düzelten şey de o.

Küçük parmak tabanı bir sınır bekçisi. Ağırlığın iç kenara tamamen kaymasını engelleyen ve dizin içe kaçmasına karşı ilk direnci veren nokta.

Mekanizma

Dağılım poza göre değişiyor

Basınç dağılımı sabit bir hedef değil. Ağırlık merkezi nereye gidiyorsa basınç oraya kayıyor ve Y2.04'ün denge kısıtı bunu zorunlu kılıyor.

Dört poz ailesinde beklenen dağılımı görelim.

Ayakta nötr duruşta dağılım görece dengeli — topukta biraz daha fazla, ön bölgeye yayılmış. Burada "eşit bas" yönergesi işe yarıyor ve tek işe yaradığı yer bu.

Kalçadan öne katlanmada ağırlık merkezi geriye gidiyor çünkü kalça geriye çıkıyor. Basınç topuğa kayıyor ve kayması gerekiyor. Bu pozda öne basınç aramak dengeyi bozuyor.

Sandalye pozunda ve çömelmede dağılım kişiye göre değişiyor ve Y2.04'ün segment oranları belirliyor. Uzun uyluklu bir kişide gövde daha öne geliyor ve basınç ön bölgeye daha çok kayıyor; kısa uyluklu bir kişide topukta kalıyor. İkisi de doğru.

Yana açılan duruşlarda — savaşçılar, üçgen — iki ayak iki ayrı dağılıma giriyor. Ön ayak ön bölgeye ve iç kenara doğru, arka ayak dış kenara ve topuğa doğru. İki ayağa aynı yönergeyi vermek bu yüzden yanlış.

Üç kaçış örüntüsü

Basınç dağılımı bozulduğunda üç tipik yön var ve her birinin kendi yönergesi.

Birinci kaçış içe. Ağırlık iç kenara kayıyor, kemer alçalıyor ve diz içe geliyor. Yönerge küçük parmak tabanına ağırlık aktarmak. Buradaki incelik şu: kemeri kaldırmak değil, dış tarafa yük vermek.

İkinci kaçış dışa. Ağırlık dış kenarda kalıyor, başparmak tabanı yere değmiyor ve ayak zemine hiç yerleşmiyor. Yönerge başparmak tabanını yere bastırmak. Bu kaçış çoğu zaman bir önceki yönergenin fazla uygulanmasından çıkıyor.

Üçüncü kaçış öne. Topuk hafifleşiyor ya da kalkıyor ve baldır sürekli çalışıyor. Yönerge topuğu yere bastırmak değil — çoğu zaman ayak bileği aralığı ya da segment oranı buna izin vermiyor. Yönerge yükselti ya da duruş uzunluğunu değiştirmek.

Dağılımı nasıl okuyorsun

Bir öğretmen basınç dağılımını üç yolla okuyabiliyor ve üçü de dokunmadan.

Birincisi gözle. Ayağın kenarlarına bakılıyor: iç kenar yerden kalkıyor mu, dış kenar kalkıyor mu, parmaklar kavrıyor mu. Parmakların yeri kavraması genellikle dengenin başka bir yerde yetersiz olduğunu bildiriyor.

İkincisi renkle. Yere basan bölgeler açılıyor, basmayan bölgeler kalıyor. Bu gözlem çıplak ayakta ve iyi ışıkta işe yarıyor.

Üçüncüsü öğrenciye sorarak. "Ayağının hangi bölgesinde en çok basınç var?" sorusu, öğrencinin kendi kaydını kurmasını da sağlıyor. Y2.03'ün doğrulanabilirlik ölçütü burada karşılanıyor.

Tek noktaya odaklanma tuzağı

Bir tuzak var ve bu bölümde kolayca düşülüyor.

Üç noktayı ayrı ayrı adlandırmak, öğrencinin dikkatini tek bir noktaya kilitleyebiliyor. Y2.03'ün iç odak uyarısı burada geçerli: ayağının içine kilitlenen bir kişi pozun kendisinden kopuyor.

Çözüm noktaları tek tek değil ilişki olarak vermek. "Başparmak tabanı ve topuk arasındaki mesafeyi koru." "İki ön nokta da yerde kalsın." Bu cümleler bir ilişki istiyor ve dikkat tek bir noktaya çökmüyor.

Örneklerden okuma

Örneklerin tamamında aynı hata var: dağılım bir hedef sanılıyor, oysa bir sonuç.

Doğru sıra şu: pozun ne istediğine bakılıyor, ağırlık merkezinin nereye gittiği belirleniyor, basıncın oraya kayması bekleniyor. Dağılım o zincirin sonu, başı değil.

İkinci örüntü: en işe yarayan yönergeler bir noktaya değil bir ilişkiye bakıyor. Tek nokta yönergeleri hem aşırı düzeltme üretiyor hem dikkati pozdan koparıyor.

Üçüncüsü ve en kullanışlısı: bir ayak belirtisinin kaynağı çoğu zaman ayakta değil. Parmak kavraması bir denge çözümü, topuk kalkması bir bilek ya da oran sonucu, diz kaçışı bir kalça kontrol sorunu olabiliyor. Y2.23'ün son notu burada tekrar geçerli — ayak sonucun görüldüğü yer.

Usta katmanı

Ustanın burada kurduğu şey bir yönerge sırası.

Bir sınıfta ayakla ilgili en fazla iki yönerge veriyor ve ikisi de ilişki cümlesi. Üçüncü bir yönerge, ikisinin sonucunu okunamaz kılıyor.

Ve yönergeyi poza göre değiştiriyor. Ayakta nötr duruşta bir ilişki cümlesi, savaşçıda ön ve arka ayak için iki ayrı cümle, öne katlanmada hiç ayak yönergesi vermiyor — o pozda basıncın topuğa kayması beklendiği için söylenecek bir şey yok.

Ustanın ikinci inceliği bir gözlem alışkanlığı: ayağa bakarken bir kez de karşı ayağa bakıyor. İki ayak arasındaki fark, tek bir ayaktaki dağılımdan daha çok bilgi veriyor — özellikle asimetrik pozlarda beklenen fark ile beklenmeyen fark ayrılıyor.

Ve son inceliği bir sınır: ayak basıncını ölçen bir aleti yoktur ve gözle yapılan bir okumanın kesinliği sınırlıdır. Y2.05'in iddia ayarı burada da geçerli — "ağırlığın iç kenarda" bir gözlem, "senin pronasyonun var" bir mekanizma iddiası ve ikincisi ölçülmemiş.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Uygulama

Aklında kalsın

Eşit dağılım bir hedef değil, tek bir durumun tarifi. Her poz ağırlık merkezini taşıyor ve basıncın kayması zorunlu.

Üç noktanın işi ayrı: topuk taşıyor, başparmak tabanı itiyor ve öne dengeliyor, küçük parmak tabanı iç kaçışı sınırlıyor.

Üç kaçış yönü var ve her birinin kendi yönergesi. Dışa kaçış çoğu zaman içe kaçışı düzeltme çabasının fazlası.

En işe yarayan yönergeler tek noktaya değil bir ilişkiye bakıyor; tek nokta yönergeleri dikkati pozdan koparıyor.

Ve bir ayak belirtisinin kaynağı çoğu zaman ayakta değil.

Sonraki derse köprü

Bu derste bir cümleyi iki kez kullandım ve iki kez de bir kısıtı işaret ettim: topuk inmiyorsa "bilek aralığı buna izin vermiyor olabilir."

O aralığın adı var ve iki yönü var. Biri çömelme derinliğini, öteki parmak ucunda yükselmeyi belirliyor. Ve ikisi arasındaki fark bir pozun neden bir kişide çalışıp bir başkasında hiç çalışmadığını açıklıyor.

Sonraki ders o iki yönü ölçüyor.