“Belin bozuk”, “kalçan kapalı” gibi ifadelerin sorunu

Açılış sahnesi

Bir öğretmen bir öğrenciye bakıyor ve dört kelime söylüyor: "senin kalçan kapalı."

Öğrenci başını sallıyor. Cümle ona mantıklı geliyor; zorlanıyor, demek ki bir şey kapalı.

Şimdi o dört kelimeyi tek tek sökelim.

"Senin" — bir kalıcılık iddiası. Bu, bugüne ait bir gözlem değil, kişiye ait bir özellik olarak söylendi.

"Kalçan" — bir yapı iddiası. Kalça eklemi, çevresi, kasları, bağları; hangisi? Söylenmedi ve zaten ölçülmedi.

"Kapalı" — bir mekanizma iddiası. Bir şeyin açık ya da kapalı olabileceğini varsayıyor. Bir eklem kapı değil; açılıp kapanmıyor.

Ve söylenmemiş dördüncü bir iddia var: bu durum bir kusur. "Kapalı" kelimesi bir eksiklik bildiriyor.

Dört iddia, dört kelime, hiçbiri sınanmamış. Ve öğrenci başını salladı çünkü cümle bir açıklama gibi duyuluyor.

Bu bölüm boyunca kurduğumuz her araç bu tek cümlede toplanıyor. Bu son ders o cümleyi ve kardeşlerini söküyor, sonra yerine ne konacağını gösteriyor.

Bu derste ne olacak

Önce bu ifadelerin ortak yapısını çıkaracağız — dördü de aynı dört iddiayı taşıyor. Sonra en yaygın beş ifadeyi tek tek ele alıp her birinin neyi yanlış söylediğini göstereceğiz. Ardından neden bu kadar ikna edici olduklarını konuşacağız; sebebi bir dil özelliği ve bilinmesi gerekiyor. Sonra çeviri tablosunu kuracağız: her ifadenin yerine hangi cümle konuyor. Ardından bir öğrencinin bu cümleyi kendisi kullandığında ne yapılacağını ele alacağız — en sık karşılaşılan durum bu. Usta katmanında bölümün tamamını bir karar akışında toplayacağız. On altı örnekle çalışacağız. Ders bittiğinde bu ifadeleri duyduğun anda söküyor olacaksın.

Sıfır noktası

Bu ders yeni bir kavram getirmiyor; bölümün araçlarını tek bir cümle türüne uyguluyor.

Dördünü ayırmak bu dersin tek tekniği. Ayırdığında her biri kendi ölçütüyle sınanabiliyor.

Yapı iddiasını Y2.02 sınıyor: bu bir yapı bulgusu mu, işlev mi, kapasite mi, belirti mi? Kalıcılık iddiasını Y2.04 sınıyor: bu kalıcı bir örüntü mü, yoksa anlık değişim testiyle değişiyor mu? Mekanizma iddiasını Y2.05 sınıyor: bu mekanizma bir denemeyle doğrulandı mı? Kusur iddiasını Y2.01 sınıyor: bu ortalamadan sapma bir kusur mu, bir aralık mı?

Mekanizma

Beş ifade

Birinci ifade: "belin bozuk."

Bu ifadenin en ağır olanı, çünkü "bozuk" kelimesi bir onarım gerektiren bir şey ima ediyor. Bel bir düzenek değil; bozulmuyor. Söylenen şey genellikle bir gözlem: kişi öne eğilirken hareketin belden başladığı görülmüş. Bu bir örüntü bilgisi ve düzeltilebiliyor.

İkinci ifade: "kalçan kapalı."

Açık ve kapalı ikilisi bir eklemi tarif etmiyor. Bir eklem bir yönde ne kadar gidiyor sorusu bir aralık sorusu ve aralık her yönde ayrı ölçülüyor. Bir kişinin bir yönde dar bir aralığı olabilir ve başka bir yönde geniş.

Üçüncü ifade: "core'un zayıf."

Bu ifade Y2.02'nin eksenlerini karıştırıyor. Bir kişinin bir pozu tutamaması kuvvet eksikliği olabilir, olmayabilir; koordinasyon, nefes, dikkat ve kapasite de aynı görüntüyü veriyor. Ve "core" kelimesi Y2.01'in diseksiyon ayrımının bir örneği; sınırı belirsiz bir bölgeye tek bir ad verilmiş.

Dördüncü ifade: "duruşun bozuk."

Bu ifade bir ortalama yanılgısı. Bir duruşun "doğru" hâli olduğunu ve sapmanın kusur olduğunu varsayıyor.

Beşinci ifade: "omurgan düz" ya da "omurgan çok eğri."

Omurga eğrileri kişiler arasında geniş bir aralıkta değişiyor ve Y2.04'ün yapısal varyasyonu buraya doğrudan uyguluyor. Bir eğrinin derinliği bir ölçüm; bir kusur değil.

Neden bu kadar ikna edici

Bu ifadelerin gücü bir dil özelliğinden geliyor ve bilinmesi gerekiyor.

İkinci sebep tamlık izlenimi. Dört iddia tek cümlede verildiğinde cümle eksiksiz bir açıklama gibi duyuluyor. Y2.05'in kesinlik yanılgısı burada en kısa hâline geliyor: dört kelime, dört iddia, sıfır dayanak.

Üçüncü sebep işe yarıyor gibi görünmesi. Bu cümleler bir eylem de öneriyor genellikle — "kalçan kapalı, kalça açma çalışmaları yap." Eylem önerdiği için kullanılabilir görünüyor. Oysa Y2.12'nin dört niteliği ölçülmediği için o eylem yanlış niteliğe gidebiliyor.

Çeviri

Her ifadenin yerine konacak cümlenin üç özelliği var: geçici, gözleme dayalı ve eylemli.

"Belin bozuk" yerine: "şu an hareket belden başlıyor, kalçadan başlatmayı çalışacağız."

"Kalçan kapalı" yerine: "bu yönde şu an aralığın dar, şu yönde geniş; dar olan yönde çalışacağız."

"Core'un zayıf" yerine: "bu pozda yirmi saniyede nefesin kesiliyor, önce ona bakacağız."

"Duruşun bozuk" yerine: "gün içinde konumunu hiç değiştirmiyorsun, ona bakacağız." Ya da bir şikâyet yoksa hiçbir şey.

"Omurgan çok eğri" yerine: genellikle hiçbir şey. Bir şikâyet yoksa bir ölçüm söylenmiyor.

Son iki maddedeki "hiçbir şey" seçeneği önemli. Bir gözlemi söylememek de bir seçenek ve çoğu zaman en iyisi. Bir şikâyete ya da bir hedefe bağlanmayan her gözlem, söylendiğinde bir yük bırakıyor.

Öğrenci kendisi söylediğinde

En sık karşılaşılan durum bu ve tartışmayla çözülmüyor. Y2.17 bunu kurmuştu: sözle kurulmuş bir inanç sözle sökülmüyor.

Yapılacak şey üç adımlı. Birincisi cümleyi reddetmemek — "hayır öyle değil" cümlesi kişiyi savunmaya geçiriyor. İkincisi cümleyi bir gözleme çevirip geri vermek: "yani bu yönde zorlanıyorsun, öyle mi?" Üçüncüsü bir deneme yapıp sonucu kişinin kendisine göstermek.

Üçüncü adım işi yapan adım. Bir kişi kendi bedeninde bir değişim gördüğünde cümle kendiliğinden zayıflıyor.

Örneklerden okuma

Örneklerin tamamında aynı şey görünüyor: cümle sökülmediğinde çalışma yanlış yere gidiyor.

Bu bölümün ve bu bölümün araçlarının asıl kazancı bu. "Kalçan kapalı" cümlesi sekiz ay yanlış çalışma üretiyor; aynı gözlem yön yön ölçüldüğünde altı ayda ilerleme üretiyor. Fark bilgi miktarında değil, cümlenin kaç iddiaya ayrıldığında.

İkinci örüntü: kusur iddiası en dayanıksız ve en zararlı olanı. Bir kişide gerçekten dar bir aralık olabiliyor — bu bir bulgu. O bulgunun bir kusur olarak söylenmesi ayrı bir şey ve hiçbir ölçüme dayanmıyor.

Üçüncüsü: söylememek bir seçenek. Örneklerin bir kısmında en iyi müdahale, görülen bir farkı hiç dile getirmemekti.

Usta katmanı

Bölümü bir karar akışında toplayalım. Bir öğrenci bir şikâyetle ya da bir cümleyle geldiğinde ustanın izlediği yol şu.

İlk soru alarm belirtisi. Y2.19'un yedi maddesi ve sekizinci kapı. Varsa yönlendirme ve akış burada bitiyor.

İkinci soru zaman. Y2.18: yeni mi, süregelen mi? Yeni ise kısa bir koruma dönemi ve kademeli dönüş. Süregelen ise kademeli maruz kalma.

Üçüncü soru eksen. Y2.02: yapı, işlev, kapasite, belirti — hangisi? Anlık değişim testi ve kalıcı örüntü burada kullanılıyor.

Dördüncü soru nitelik. Y2.12: esneklik, mobilite, kuvvet, stabilite — hangisi eksik? Dört soru testi.

Beşinci soru doz. Y2.08 ve Y2.11: hangi düğme, ne kadar artışla, ne kadar beklemeyle?

Altıncı soru zemin. Y2.10 ve Y2.14: kronik yük, uyku, toplam yaşam yükü.

Ve bütün akış boyunca bir şey sürüyor: Y2.17 ve Y2.21'in dili. Her cümle bir girdi.

Ustanın son inceliği bir alışkanlık: kendi cümlelerini öğrencinin ağzından duyduğunda not ediyor. Bir öğrenci bir gün "benim şu şeyim böyle" diyorsa, o cümlenin bir kaynağı var ve kaynak çoğu zaman odadaki biri.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Uygulama

Aklında kalsın

Bu ifadeler dört iddiayı tek cümlede taşıyor: yapı, kalıcılık, mekanizma ve kusur. Dördü birlikte söylendiği için hiçbiri ayrı sorgulanmıyor.

Dördünün ayrı ölçütü var. Y2.02 yapıyı, Y2.04 kalıcılığı, Y2.05 mekanizmayı, Y2.01 kusuru sınıyor.

Gücü sıfat tuzağından geliyor. Gözlemler yapışmıyor, sıfatlar yapışıyor.

Çevirinin üç şartı var: geçici, gözleme dayalı, eylemli. Ve bazı gözlemler için doğru çeviri hiç söylememek.

Öğrenci kendisi söylediğinde tartışılmıyor. Bir deneme yapılıyor ve sonuç kişinin kendisine gösteriliyor.

Sonraki derse köprü

Bu bölüm ağrıyı, tehdidi ve dili kurdu. Ve bölümün her dersinde bir şeyi askıda bıraktım: bütün bu kararlar bedenin belirli bir yerinde veriliyor ve her bölgenin kendi geometrisi var.

Şimdi bedene giriyoruz. Sıradaki bölüm en alttan başlıyor — ayak ve ayak bileği. Yerle temas eden tek yüzey orası ve ayakta yapılan her pozun yük dağılımı orada başlıyor.

Ve o bölümde bir şeyi göreceksin: bu bölümün araçları bir bölgeye uygulandığında ne kadar somutlaştıklarını.