Önce özete göz atDersin sonundaki özet, okumaya başlamadan önce yol haritası olarak.
Altı soru aynı kaldı, cevaplar bambaşka bir yere gitti; kol desteğinde bağımlılık omuz-gövde hattında, ayakta pozda kalça-omuz düzlemindeydi.
Taşıyan kalem burada da en çok yorgunluk hissedilen ya da en görünür bölge değildi; omuz-bilek hizası, hissedilen karın yorgunluğunun gölgesinde kaldı.
Geçişlerin tepe anı kol desteğinde bir açı değil bir denge geçişiydi; bilek, kollar günlük yaşamda ağırlık taşımaya alışkın olmadığı için burada özellikle savunmasız.
Taraf farkı burada da tekrar sınamasıyla ayrıldı; kararlı bir fazlalık bedene, kararsız bir dalgalanma o güne aitti.
Bir ipucu hedefte işlese bile yan talep bırakabiliyor ve bu, ikinci bir kısa cümleyle karşılanıyor.
Açılış sahnesi
Aynı kamera bu kez bir öğrenciyi Phalakāsana'da kaydediyor; dizlerden yerleşip kalkan, kolların üzerine kurulan düz plank.
Önceki vakada aynı soru dizisi bir ayakta poza soruldu ve taban genişti, iki bacak yerdeydi.
Burada taban tamamen değişiyor. Yalnız dört nokta yerde: iki el, iki ayak parmağı. Bacaklar hiç yük taşımıyor; onların işini kollar ve omuz kuşağı üstleniyor.
Aynı soru dizisi, bambaşka bir anatomi üzerinde soruluyor.
Bu derste ne olacak
Bu ders de yeni bir araç kurmuyor; önceki vakada kurulan soru dizisini bu kez bir kol desteği pozuna, Phalakāsana'ya uyguluyor. Önce vakayı tanıtacağız. Sonra sırayla ilerleyeceğiz ve her adımda ayakta pozdan neyin değiştiğini göstereceğiz. Kapanışa doğru iki vakayı yan yana koyup, aynı yöntemin iki bambaşka anatomide nasıl iki bambaşka sonuç ürettiğini toplayacağız. Yirmi örnek bu ikinci vakanın çevresinde toplanıyor. Ders kapandığında aynı yöntemi bacaklardan tümüyle farklı çalışan bir kurulumda da işletebiliyor olacaksın.
Sıfır noktası
Bir önceki ders bu altı adımı ilk kez uygulamıştı: bir kurulumu sökmek, taşıyan kalemi bulmak, geçişleri kurulu hâlden ayırmak, geçişin en yüklü anını aramak, iki tarafı karşılaştırmak, bir öğretim cümlesini sınamak.
Bu ders o adımları tekrar tanımlamıyor; aynı sırayla, yeni bir bedende işletiyor.
Y2.68 bu pozun iniş tarafını, Caturaṅga'ya doğru kontrollü inişi zaten işlemişti: iniş kontrolü, çöküş noktası, dirsek açısı basamağı. Bu ders o kademelendirmeyi tekrarlamıyor; Phalakāsana'nın kendisini, düz tutuşu, altı sorudan geçiriyor.
Mekanizma
Söküm bu kez başka bir çiftte bağımlılık gösteriyor
Phalakāsana'nın eklem ve eylem çizelgesi çıkarılıyor: eller omuz genişliğinde yerde, dirsekler düz, omuzlar bileklerin üstünde, gövde baştan topuğa tek bir hat, ayak parmakları yerde.
Bağımlı ve bağımsız ayrımı burada farklı bir yerde çıkıyor. Ellerin genişliği ile dirseklerin düzlüğü birbirinden kopuk; ikisinden birini oynatmak ötekini hiç etkilemiyor. Omuz konumu ile gövde hattı ise iç içe geçmiş durumda; omuz öne ya da geriye kaydığında gövde hattı da kendiliğinden bozuluyor, çünkü ikisi aynı desteğin iki ucu.
Y2.148'de kalça ve omuz açıklığı bağımlıydı, çünkü ikisi aynı düzlemin parçasıydı. Burada bağımlılık başka bir çiftte; taban aynı mantıkla ama farklı eklemler üzerinden çalışıyor.
Kaldırma denemesi omuz-bilek hattını işaret ediyor
Kalem kaldırma sırayla deneniyor. Ayak parmaklarının basışı kaldırılıp topuklar yere yaklaştırılıyor; kurulum görsel olarak değişiyor ama omuz kuşağındaki yük neredeyse aynı kalıyor.
Omuz kuşağının konumu kaldırılıp omuzlar öne, bileklerin önüne kaydırılıyor; bu kez yük belirgin biçimde artıyor, özellikle bilek ekleminde.
Taşıyan kalem burada Y2.148'dekinden bambaşka bir bölgede: bacaklar değil, omuz kuşağının bilekle olan hizası.
Yaygın yanlışBir kol desteği pozunda en çok yorulan bölge taşıyan bölgedir.
Kollar ve karın kasları en çok yorgunluk hissini üretiyor olabilir, ama yük dağılımı ölçüldüğünde asıl belirleyici kalemin omuz-bilek hizası olduğu görülüyor. Hissedilen çaba ile taşınan yük farklı bir yerden geliyor.
Kalkış ve iniş kurulu hâlden farklı bir kalem yüklüyor
Aynı üç anlı bakış burada da uygulanıyor. Öğrenci dizlerden kalkarken bir eşik beliriyor; ağırlık kollara tam aktarılmadan önce dizlere geri dönülebiliyor, aktarıldıktan sonra kollar taahhüdü üstleniyor.
Kurulu hâlde taşıyan kalem omuz-bilek hizasıydı. Çıkışta öğrenci dizlerine inerken önce kalçasını yukarı kaldırıyor ve bu anda yük omuzdan bileğe, bileğin ön tarafına kayıyor. Duran pozdaki taşıyıcıyla inişteki taşıyıcı örtüşmüyor.
Tepe an bu kez bir açı değil, bir denge geçişi
Kalkış kare kare izleniyor. Dizlerden kalkarken, ağırlık henüz tam kollara geçmemişken ve dizler henüz yerden tam ayrılmamışken, kısa bir an her iki destek de yarım kalıyor.
Bu an tepe an. Ne dizlerin verdiği güvenli destek var ne kolların tam üstlendiği yük; ikisi arası bilek açısı en dar, denge talebi en yüksek.
Y2.148'de tepe an bacakların yarı yolda olduğu bir açıydı. Burada tepe an bir açı değil, ağırlık aktarımının henüz tamamlanmadığı bir denge anı.
Bir el sistematik olarak fazla yükleniyor
Aynı ölçüm birkaç kez tekrarlanıyor. Sol ve sağ el üzerindeki yük üç ayrı seansta kaydediliyor.
Sağ elde yük her seferinde biraz daha fazla çıkıyor. Sol elde ise ölçümler arasında oynuyor; bazen sağdan fazla, bazen eşit.
Sağdaki fazlalığın yönü üç ölçümde de değişmiyor ve Y2.146'nın ayrımıyla bu bir özelliğe, bir tesadüfe değil, işaret ediyor. Soldaki oynama ise o üç günün kendi koşullarından geliyor.
Kalça ipucusu belde bir bedel bırakıyor
Öğretmenin sık kullandığı cümle sınamaya alınıyor: "kalçanı yukarı kaldırma."
Cümle söylenmeden hemen önceki durum ile söylendikten hemen sonraki durum yan yana konuyor. Öğrencide kalça gerçekten aşağı iniyor ve gövde hattı düzeliyor; bu, hedeflenen değişim.
Etraftaki yerler de gözden geçiriliyor. Kalça indiğinde bel bölgesinde hafif bir çökme beliriyor ve karın kaslarının katkısı düşüyor. Cümle hedefinde tutmuş, belde beklenmedik bir yük bırakmış.
Örneklerden okuma
Usta katmanı
Birincisi, iki vaka yan yana konduğunda görünen şey, altı sorunun sabit kaldığı ama her cevabın o pozun kendi anatomisinden geldiği. Ayakta pozda bağımlılık kalça-omuz düzleminde, kol desteğinde omuz-gövde hattında. Yöntem genel, çıktı özel.
İkincisi, iki vakada da taşıyan kalem en görünür ya da en çok yorgunluk hissi veren bölge değildi. Ayakta pozda görsel dikkat ön dize gidiyordu, gerçek pay arka bacaktaydı. Kol desteğinde yorgunluk hissi karına gidiyordu, gerçek pay omuz-bilek hizasındaydı. Bu örtüşmezlik rastgele değil; kas yorgunluğu ile mekanik pay farklı şeyleri ölçüyor.
Üçüncüsü, tepe anın kendisi de pozdan poza farklı bir doğa taşıyabiliyor. Ayakta pozda bir açıydı, kol desteğinde bir denge geçişiydi. Dördüncü sorunun cevabı yalnız "nerede" değil, "ne türde" bir yoğunlaşma olduğunu da göstermeli.
Dördüncüsü, kol desteği pozlarında bilek özellikle savunmasız, çünkü kollar günlük yaşamda ağırlık taşımaya alışkın değil. Bu, üçüncü ve dördüncü soruların kol desteği ailesinde ayakta poz ailesinden daha kritik hâle geldiği anlamına geliyor; geçişler burada daha büyük bir riski taşıyor.
Beşincisi, iki vaka da aynı dersi veriyor: bir poz ailesi hakkında genel bir kural kurmak yerine, her pozu kendi altı sorusundan geçirmek gerekiyor. Kol desteği ailesinin hepsinde bilek kritiktir demek, Phalakāsana'da doğru çıkan bir gözlemi bütün aileye yaymak oluyor ve bu, bu bölümün baştan beri karşı çıktığı genellemenin ta kendisi.
Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler
Yaygın yanlışKol desteği pozlarında taşıyan kalem her zaman bilektir.
Bu vakada taşıyan kalem omuz-bilek hizası çıktı, bilek eklemi tek başına değil. Her poz kendi kaldırma denemesinden geçmeden hangi kalemin taşıdığı bilinmiyor.
Yaygın yanlışEn çok yorgunluk hissedilen bölge taşıyan bölgedir.
Karın kaslarındaki yorgunluk hissi, gerçek yükün omuz-bilek hizasında olduğu bir durumda ortaya çıkabiliyor. Talep izi, hissin değil mekanik payın izini sürüyor.
Yaygın yanlışBir poz ailesinde bir pozda bulunan kural bütün aileye uygulanabilir.
Kol desteği ailesindeki her poz kendi bağımlı-bağımsız çiftlerini, kendi taşıyan kalemini taşıyor. Bir pozda doğru çıkan bir gözlem, başka bir pozda otomatik olarak geçerli değil.
Yaygın yanlışTepe anı her zaman bir açıdır.
Ayakta bir pozda tepe an bir açı olabiliyor, kol desteğinde bir denge geçişi olabiliyor. Dördüncü soru her seferinde yeniden, o kurulumun kendi doğasına göre yanıtlanıyor.
Uygulama
Aklında kalsın
Altı soru aynı kaldı, cevaplar bambaşka bir yere gitti; kol desteğinde bağımlılık omuz-gövde hattında, ayakta pozda kalça-omuz düzlemindeydi.
Taşıyan kalem burada da en çok yorgunluk hissedilen ya da en görünür bölge değildi; omuz-bilek hizası, hissedilen karın yorgunluğunun gölgesinde kaldı.
Geçişlerin tepe anı kol desteğinde bir açı değil bir denge geçişiydi; bilek, kollar günlük yaşamda ağırlık taşımaya alışkın olmadığı için burada özellikle savunmasız.
Taraf farkı burada da tekrar sınamasıyla ayrıldı; kararlı bir fazlalık bedene, kararsız bir dalgalanma o güne aitti.
Bir ipucu hedefte işlese bile yan talep bırakabiliyor ve bu, ikinci bir kısa cümleyle karşılanıyor.
Sonraki derse köprü
İki vaka tamamlandı: biri geniş bir tabanda, biri dar ve alışılmadık bir tabanda.
Sıradaki ders üçüncü ve son vakaya geçiyor.
Video vaka 3: Oturma/kalça pozu, ağırlığın artık ayakta ya da kollarda değil, oturma yüzeyinde taşındığı bir aileyi ele alıyor.
İlk iki vakada taban ayaktaydı ya da ellerdeydi. Bu kez taban leğen kemiğinin kendisi.
Altı soru yine aynı kalacak. Bu kez cevapların nereye gideceğini, oturma kemiklerinin ve kalça ekleminin bambaşka bir yük mantığı taşımasından çıkaracağız.