Kostüm, saç ve makyaj

Açılış sahnesi

Bir oyuncunun çağrı saati sabah beş.

Ama o sahne dokuzda çekilecek. Neden dört saat önce geliyor?

Çünkü saç bir buçuk saat, makyaj bir saat, giyinme yarım saat. Ve arada bir de yemek var.

Şimdi bunu üç oyuncuyla çarp. Sonra kaç hazırlık masası olduğuna bak.

İki masa varsa üçüncü oyuncu sırada bekler. Ve o bekleme, çekim gününün başlangıç saatini geriye iter.

Yani kostüm, saç ve makyaj yalnız bir görünüm işi değil — günün ilk saatlerini belirleyen bir kapasite hesabıdır.

Bir önceki derste dekorun içindeki nesneleri konuştuk. Şimdi aynı üç soruyu insanların üstünde soruyoruz: nereden geliyor, kaç tane, kime ait?

Ama bir fark var ve bu dersi ötekilerden ayırıyor.

Bir aksesuar rafta durur. Bir kostüm birinin üstünde durur — ve o kişi onu her gün giyip çıkarır, terletir, yırtar, lekeler.

Yani buradaki kalem, her gün bakım isteyen tek kalemdir.

Bu ders o bakımı anlatıyor. Ve tek bir soruyla çalışıyor — bu görünüm yarın sabah da aynı olacak mı?

Bu derste ne olacak

Önce karakterin görünümünün bir plana nasıl döndüğünü konuşacağız. Sonra provayı ve deneme sürecini açacağız. Ardından çoğaltmaya geleceğiz; bir önceki dersteki çarpan burada da işliyor. Sonra devamlılığı ele alacağız — bu departmanın en pahalı sessiz kalemi orada. Ardından hijyeni ve özel makyajı konuşacağız. Sonra günlük bakımı ve kapasiteyi göreceğiz. Ardından gerçek yapımların bu kalemlerle nasıl sınandığını okuyacağız.

Bir sınır: kostüm ve makyajın kendi zanaatı ayrı bir uzmanlık alanıdır. Burada öğrendiğin şey tasarım değil, tasarımın takvim, bütçe ve bakım tarafı. Ders bittiğinde bir look ve devamlılık planı çıkarabiliyor olacaksın.

Sıfır noktası

Bir düğün düşün. Ama bu kez gelinliği değil, düğün gününü.

Gelinlik aylar önce seçilir. Sonra provaya gidilir, ölçü alınır, düzeltilir, ikinci provaya gidilir.

Neden iki prova? Çünkü bir kıyafet ancak giyildiğinde belli olur. Askıda güzel görünen bir şey, oturunca farklı davranır.

Şimdi düğün gününe gelelim. Saç kaçta başlıyor?

Sabah altı. Tören öğleden sonra iki. Sekiz saat.

Ve o sekiz saatin büyük kısmı hazırlıkta geçiyor, törende değil.

Şimdi bir de şu var: gelin gün boyunca o kıyafetin içinde. Sıcak, yürüyor, oturuyor, yemek yiyor. Öğleden sonra saçın sabahki hâlinde olması kendiliğinden olmuyor — yanında biri var.

Yani üç şey öğreniyoruz. Prova zorunlu. Hazırlık, olayın kendisinden uzun. Ve bakım süreklidir.

Üçü de bu departmanın bütçesini belirler ve üçü de görüntüde görünmez. Seyirci yalnız sonucu görür; ödenen şey ise sonucu üreten süredir.

Düğün benzetmesi iki yerde tutmuyor ve ikisi de filmi düğünden daha zor hâle getiriyor.

Birincisi: düğün bir gündür. Film kırk gündür ve o kırk gün sıralı değildir.

Bugün çekilen sahne, hikâyede yarın çekilecek sahneden önce geçiyor olabilir. Yani saç uzunluğu, sakal, yara, ten rengi ve kostümün yıpranma derecesi hikâyenin sırasına göre ayarlanmak zorundadır, çekimin sırasına göre değil.

Bu tek cümle, bu departmanın bütün zorluğudur.

İkincisi: düğünde bir gelin vardır. Sette otuz kişi olabilir ve hepsi aynı sabah hazır olmalıdır.

Bu yüzden asıl soru "ne kadar sürer" değil, "kaç masa var" sorusudur. Süre kişi başınadır; kapasite ise günün başlangıç saatini belirler.

Ve kapasiteyi artırmak da bedavaya gelmez: her masa bir kişi, bir alan ve bir malzeme seti demektir. Yani günün erken başlaması satın alınan bir şeydir.

Mekanizma

Görünümden plana

Bu tablonun satırları karakterler, sütunları sahnelerdir. Ve her hücrede üç bilgi durur: hangi kostüm, hangi saç ve makyaj hâli, hangi yıpranma derecesi.

Bir karakterin kaç ayrı görünümü olduğu buradan okunur. Ve o sayı, bütçenin ilk çarpanıdır.

Yaygın bir yanılgı şudur: bir karakterin bir kostümü olduğu sanılır. Oysa çoğu karakterin beş, altı, bazen on ayrı görünümü vardır — ve her biri ayrı bir kalemdir.

Ve planın bir işlevi daha var: sahneleri gruplayabilmek. Aynı görünümdeki sahneler bir araya toplandığında hazırlık sayısı düşer, ve bu doğrudan takvime yazılır.

Prova ve deneme

Prova bu departmanda bir tercih değil, bir zorunluluktur ve iki aşamalıdır.

Uyum provası. Kostüm giyilir, ölçü alınır, hareket denenir. Oyuncu o kıyafetle oturabiliyor mu, koşabiliyor mu, sahnede yapması gereken şeyi yapabiliyor mu?

Kamera denemesi. Kostüm, saç ve makyaj kamera önünde ve çekimde kullanılacak ışıkla denenir.

İkincisi çoğu zaman atlanır ve atlandığında pahalıya patlar. Çünkü gözle doğru görünen bir renk kamerada başka çıkabilir; bir makyaj günün ışığında iyi, gece ışığında farklı görünür.

Ve bir sonraki derste konuşacağımız kamera testi ile bu deneme aynı günde yapılır. İkisini ayırmak, aynı işi iki kez yapmaktır.

Çoğaltma

Bir önceki dersteki çarpan burada da işler ve daha serttir.

Kaç kopya? Yine üç sayının çarpımı: kaç tekrar, kaç kamera açısı, kaç yedek.

Ama bir fark var. Aksesuar çoğaltmasında kopyalar birbirinin aynısı olur. Kostümde ise kopyalar farklı hâllerde olur: temiz, hafif kirli, çok kirli, yırtık.

Yani beş kopya beş aynı kostüm değil, bir sürecin beş aşamasıdır.

Ve pratik kural şudur: yıpranma sırası hikâyeye göre numaralanır ve her kopyanın üstüne yazılır. Numarasız kopya, yanlış günde giyilir.

Bir de ekonomik bir gerçek: özel dikim bir kostümün ikinci kopyası, birincisinden ucuzdur ama yarı fiyatına değildir. Kalıp bir kez çıkarılır; malzeme ve işçilik tekrarlanır.

Devamlılık

Bu, departmanın en sessiz ve en pahalı kalemidir. Çünkü hatası sonradan düzeltilemez.

Kayıt neyi içerir? Kostümün her parçası, düğmelerin açık mı kapalı olduğu, kolun kıvrılma derecesi, saçın ayrımı, takıların yeri, yaranın konumu ve tazeliği.

Ve bir kural: kayıt sahne başında değil, çekim boyunca tutulur. Sahne ortasında bir kol sıvanırsa o da kayda girer.

Buradan takvime bağlanan bir sonuç çıkar. Bir sahne bölünüp iki ayrı güne dağıldığında devamlılık yükü katlanır. Bu yüzden çekim planındaki gruplama kuralı — aynı görünümdeki sahneleri toplama — yalnız hız için değil, hata riskini düşürmek için de vardır.

Hijyen ve özel makyaj

Hijyen bu departmanın konuşulmayan ama zorunlu tarafıdır.

Makyaj malzemesi kişiye özeldir ya da temizlenebilir olmalıdır. Peruk ve postiş kullanım arasında bakılır. Kostüm günlük yıkanır ve bunun için bir düzen ile bir kişi gerekir.

Bu, yalnız bir sağlık meselesi değil bir takvim meselesidir: gece yıkanmayan kostüm sabah hazır değildir.

Özel makyajın üç ayrı etkisi vardır ve üçü de yapımcının işidir.

Süre. Uygulama saatler alır ve çağrı saatini öne çeker. Bazı dönüşümlerde bu süre dört saati geçer.

Sınır. Bir oyuncu protezle sınırsız süre kalamaz. Bu sınır, o günün çekim süresini belirler.

Hazırlık. Kalıp alınması, üretim ve deneme haftalar önce başlar; bu yüzden uzun tedarik süreli kalemler listesine girer.

Günlük bakım ve kapasite

Son olarak günün kendisi.

Hazırlık kapasitesi üç sayıyla hesaplanır: kaç kişi hazırlanacak, kişi başına ne kadar süre, kaç masa ve kaç uygulayıcı var?

Bu üçü, günün başlangıç saatini belirler. Ve çoğu takvimde bu hesap hiç yapılmaz; çağrı saatleri geriye doğru tahminle yazılır.

Gün içinde ise bakım sürer. Rötuş, terin silinmesi, saçın düzeltilmesi, kostümün ütülenmesi. Bu iş sette bekleyen bir ekiple yapılır ve o ekip bütçede bir kalemdir.

Ve gün sonunda toplama: kostümlerin toplanması, yıkanması, kurutulması, ertesi güne hazırlanması. Bu iş çekim bittikten sonra yapılır — yani o ekibin günü herkesten sonra biter.

Çalışma düzenindeki çevrim süresi kuralı tam olarak burada delinir. Kostüm ekibinin dinlenme süresi, çağrı kâğıdındaki saatlerden okunmaz.

Filmlerden okuma

Özel makyaj: süre ve sınır

Kalabalık ve kapasite

Bütçe, telif ve biçim

Bu yapımların hiçbirinde görünüm kendiliğinden aynı kalmadı. Ölçek, dönem ve biçim değişiyor; görünümün her gün yeniden üretilmesi ve bunun süresinin ödenmesi değişmiyor.

Usta katmanı

Az önce dört kavram ve üç kapasite sayısı saydım. Bunlar kâğıt üstünde kolay; zorluk, günün sabah ilk saatinde ve gece son saatinde ortaya çıkıyor.

Birincisi: look planını sahne sütunlarıyla kur, karakter satırlarıyla. Bir karakterin kaç ayrı görünümü olduğu ancak böyle görünür — ve o sayı bütçenin ilk çarpanıdır.

İkincisi: aynı görünümdeki sahneleri gruplamayı takvime öner. Hazırlık sayısı düşer, devamlılık riski azalır; bu iki kazanç aynı karardan çıkar.

Üçüncüsü: kamera denemesini kamera testiyle aynı güne koy. Gözle doğru görünen renk kamerada başka çıkar, ve iki ayrı gün yapılan aynı iş iki kez ödenir.

Dördüncüsü: uyum provasında hareketi denet. Oyuncu o kostümle oturabiliyor, koşabiliyor, sahnede yapması gerekeni yapabiliyor mu? Askıda güzel duran şey, oturunca farklı davranır.

Beşincisi: çoğaltmada kopyaların farklı hâllerde olacağını hesapla. Beş kopya beş aynı kostüm değil, bir sürecin beş aşamasıdır — ve her biri ayrı işçiliktir.

Altıncısı: her kopyayı hikâye sırasına göre numaralandır ve üstüne yaz. Numarasız kopya yanlış günde giyilir, ve bu hata çekimde fark edilmez.

Yedincisi: devamlılık kaydını çekim boyunca tut, sahne başında değil. Sahne ortasında sıvanan bir kol da kayda girer; girmezse ertesi hafta kimse hatırlamaz.

Sekizincisi: hijyen düzenini bir kişiye bağla. Günlük yıkama, kurutma ve peruk bakımı kendiliğinden olmaz; gece yıkanmayan kostüm sabah hazır değildir.

Dokuzuncusu: özel makyajı uzun tedarik listesine koy. Kalıp, üretim ve deneme haftalar önce başlar, ve bu süre çekim yaklaşınca kısaltılamaz.

Onuncusu: protezle kalınabilecek süreyi denemede ölç ve o günün çekim süresini ona göre kur. Bu sınır sette öğrenilirse gün yarıda kalır, ve kaybedilen yalnız o gün olmaz — çıkarılan protez yeniden uygulanamaz.

On birincisi: kapasiteyi üç sayıyla hesapla — kaç kişi, kişi başına ne kadar, kaç masa. Çağrı saatleri bu hesaptan çıkar, tahminden değil.

On ikincisi: gün içi bakım ekibini bütçeye yaz. Rötuş ve düzeltme yapılmazsa iş yok olmaz; çekim süresinden düşer ve kimse sebebini yazmaz.

On üçüncüsü: devamlılık fotoğraflarını ortak bir yere, adlandırma kalıbıyla koy. Belge dosyalama düzeni burada en çok işe yarar; sette sorulan sorunun cevabı üç tıkta bulunmalı.

On dördüncüsü, ve en çok atlanan: kostüm ekibinin gününün herkesten sonra bittiğini kabul et. Toplama, yıkama ve ertesi güne hazırlık çekim bittikten sonra başlar — çevrim süresi bu departmanda çağrı kâğıdından okunmaz, ve okunmadığı için sessizce delinir.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Bu yanlışların arkasında tek bir alışkanlık var: bu departmanı bir görünüm işi sanmak. Değil. Kostüm, saç ve makyaj her gün yeniden üretilen bir süreklilik işidir — ve sürekliliğin maliyeti görüntüde değil, günün iki ucunda durur.

Bütün bu hataların karşısına konacak cümle belki şudur: seyirci sonucu görür, yapımcı ise sonucu üreten süreyi öder.

Uygulama — kendin dene

Birinci adım: satırlara karakterleri, sütunlara sahneleri yaz. Her hücreye üç bilgi koy: kostüm, saç ve makyaj hâli, yıpranma derecesi.

İkinci adım: her karakterin kaç ayrı görünümü olduğunu say. Beklediğinden fazla mı?

Üçüncü adım: aynı görünümdeki sahneleri işaretle ve gruplanabilir olanları göster.

Dördüncü adım: sahne içinde yırtılan, kirlenen ya da ıslanan kalemleri işaretle ve çoğaltma sayısını hesapla. Kaç tekrar, kaç açı, kaç yedek?

Beşinci adım: her kopyaya hikâye sırasına göre numara ver.

Altıncı adım: özel makyaj gerekiyorsa uygulama süresini ve protezle kalınabilecek süreyi yaz. O günün çekim süresi ne oluyor?

Yedinci adım: hazırlık kapasitesini hesapla. Kaç kişi, kişi başına ne kadar, kaç masa? Günün başlangıç saati kaç?

Sekizinci adım: gün sonu işlerini yaz. Toplama, yıkama, ertesi güne hazırlık kaç saat sürüyor?

Dokuzuncu adım, ve gerçek sınav: planına bak ve şu soruyu cevapla — kostüm ekibinin dinlenme süresi kaç saat? Cevabı gösteremiyorsan plan değil, bir görünüm listesi yapmışsın demektir.

Kilit özet

Bu dersten beş cümle taşı. Beşi de aynı yere çıkıyor: sürekliliğe.

Birincisi: bir karakterin bir kostümü olduğu varsayımı bütçedeki en yaygın eksik hesaptır. Look planı o sayıyı görünür kılar ve sayı bütçenin ilk çarpanıdır.

İkincisi: kostüm kopyaları aynı değil, bir sürecin farklı aşamalarıdır — ve hikâye sırasına göre numaralanır. Numarasız kopya yanlış günde giyilir.

Üçüncüsü: devamlılık maliyeti görünümün karmaşıklığından bağımsızdır. Sade bir görünüm de her gün aynı olmak zorundadır.

Dördüncüsü: iki deneme vardır — uyum provası ve kamera denemesi. İkincisi kamera testiyle aynı günde yapılır, ayrı yapılırsa iki kez ödenir.

Beşincisi: günün başlangıç saatini süre değil kapasite belirler. Kaç masa, kaç uygulayıcı?

Sonraki derse köprü

Görünüm planlandı, kopyalar hazırlandı, kayıtlar tutuluyor.

Ama az önce iki kez aynı şeye değindik: gözle doğru görünen bir şey kamerada başka çıkabiliyor.

Peki neden? Ve bunu önceden bilmenin bir yolu var mı?

Bir sonraki derste kamera okuryazarlığına geçiyoruz. Sorular şunlar olacak. Bir yapımcının kamera hakkında bilmesi gereken nedir, bilmesi gerekmeyen nedir? Kamera seçimi hangi kalemlere dokunur? Ve bir kamera testi neyi test eder?