Terapistin kişisel etkisi

Açılış sahnesi

Bir merkezde on beş uygulayıcı çalışıyor. Aynı eğitimden geçmişler, aynı elkitaplarını kullanıyorlar, aynı süpervizyon düzenine bağlılar.

Başvuranlar sıraya göre dağıtılıyor, yani kimin kime düştüğü büyük ölçüde tesadüf.

İki yıllık veri açıldığında uygulayıcılar sonuçlarına göre sıralanıyor. Listenin üstündekiyle altındakinin arasındaki fark, yöntemler arasında ölçülen farklardan büyük.

Sonra ikinci bir liste yapılıyor. Uygulayıcılara kendi sonuçlarını meslektaşlarına göre nereye koyduklarını soruyorlar.

İki liste birbirini tutmuyor. Kimse kendini ortalamanın altına koymuyor.

Bu ders o iki listenin arasındaki boşluğu anlatıyor: uygulayıcının kim olduğunun ne kadar fark ettiğini, farkın nereden gelmediğini ve neyle ilgili göründüğünü.

Bu derste ne olacak

Önce farkın büyüklüğüne bakacağız ve bunun neden rahatsız edici bir bulgu olduğunu göreceğiz.

Sonra farkı açıklamayan şeyleri eleyeceğiz: yıl sayısı, unvan ve kuramsal yönelim.

Ardından farkla birlikte giden şeylere geçeceğiz.

Sonrasında can sıkıcı bir kısmı ele alacağız — uygulayıcı kendi performansını göremiyor.

Son bölümde bununla ne yapılabileceğine bakacağız.

Bu derste geçen kişilerin hiçbiri gerçek değildir; hepsi ders için yazılmış kurgusal örneklerdir ve hiçbir danışan kaydından alınmamıştır.

Sıfır noktası

S02-P02-D01'de ittifak düzeyindeki değişimin bir bölümünün uygulayıcıdan geldiğini söylemiştik. Bu ders o gözlemi ilişkiden çıkarıp sonucun kendisine taşıyor.

Mekanizma

Farkı açıklamayanlar

Farkla birlikte gidenler

Usta katmanı

Kendi performansını görememek

Ne yapılabilir

Sınır ve güvenlik

Bu ders uygulayıcılar arasındaki farkı tanıtıyor; bir kişiyi değerlendirme ya da sıralama aracı vermiyor. Tek bir sürecin gidişatından uygulayıcının yetkinliğine dair sonuç çıkarılamaz. Sonuç verisi ancak çok sayıda süreç üzerinden, danışan bileşimi hesaba katılarak ve uzun bir dönemde anlam taşıyor.

Bu bulgular bir danışan tarafından okunduğunda kaygı üretebiliyor: doğru kişiye mi denk geldim? Sorunun kendisi meşru ve sorulabilir. Ama tek bir seansın hissinden ya da tek bir zor haftadan yola çıkarak verilecek bir karar, elinizdeki veriye göre fazla büyük. Bakılacak yer birkaç ay içindeki gidiş: konuşulabiliyor mu, üzerinde anlaşılan iş yapılıyor mu, bir şey değişiyor mu.

Uygulayıcı tarafında bu ders bir suçlama listesi değil. Kendi verisine bakan bir uygulayıcının bulacağı şey çoğu zaman beklediğinden daha karışık olacak ve bu, mesleği bırakma sebebi değil çalışma malzemesi. Yalnız başına bakıldığında bu veri kolayca kendini yerin dibine sokmaya dönüşüyor; birlikte bakılacak bir düzen olmadan açılması önerilmiyor.

Son olarak, bir uygulayıcı belirli bir tabloda tekrar tekrar kötü sonuç alıyorsa yapılacak şey daha çok denemek değil. Ya o alanda eğitim almak ya da o başvuruları uygun bir meslektaşa yönlendirmek. Kendi sınırını bilmek bir yetersizlik bildirimi değil, yetkinliğin tanımının bir parçası.

Kendini ya da bir başkasını güvende hissetmediğin bir durumdaysan eğitim içeriğiyle bekleme. Bulunduğun ülkenin acil hattına, en yakın acil servise ya da bir ruh sağlığı uzmanına başvur. Eğitim içeriği acil durumu yönetmez.

Kendin dene

Aklında kalsın

Sonuçlardaki değişimin bir bölümü işi kimin yaptığından geliyor ve bu pay, yöntemler arasındaki farklardan büyük olabiliyor.

Farkı açıklamayanlar açıklayanlar kadar önemli: yıl sayısı, unvan ve kuramsal yönelim beklenen bilgiyi vermiyor.

Uygulayıcılar arasındaki fark işlerin yolunda gittiği dakikalarda görünmüyor; zorlu anlarda ortaya çıkıyor.

Uygulayıcı kendi sıralamasını bilmiyor ve neredeyse kimse kendini ortalamanın altına koymuyor — çünkü kötü giden süreçler sessizce bitiyor ve geri bildirim üretmiyor.

Biriken şey vaka sayısı değil, geri bildirim alınan vaka sayısı; sonucunu görmediğin bir işi çok yapmak beceri üretmiyor.

Sonraki derse köprü

Bu dersin bulgusunun bir de öteki yüzü var.

Uygulayıcının kim olduğu bu kadar fark ediyorsa, karşı taraf için durum şu demek: hayatının zor bir dönemini, seçmediği ve hakkında neredeyse hiçbir veri bulamayacağı birinin eline bırakıyor. Kimin daha iyi sonuç aldığı ölçülmüyor, ölçülse bile paylaşılmıyor.

Buna bir de odanın kendi düzeni ekleniyor. Bir taraf anlatıyor, öteki soruyor. Bir taraf her şeyini söylüyor, öteki neredeyse hiçbir şeyini. Kaydı biri tutuyor, randevuyu biri veriyor, konunun ne zaman kapanacağına çoğu zaman biri karar veriyor.

Bu eşitsizlik bir kusur değil, ilişkinin yapısına ait. Ama görülmediğinde sessizce kötüye kullanılabiliyor.

Sıradaki ders bu yapının nereden geldiğini, hangi anlarda görünür olduğunu ve nasıl dengelendiğini ele alıyor: güç ve eşitsizlik.