Çekirdek sanat tarihi sözlüğü | Sanat Tarihi Akademisi

Görsel analiz39 madde

Açık biçim: Kompozisyonun görsel hareketinin çerçevenin dışında devam ettiği izlenimini veren düzen.
Asimetri: İki tarafın birbirinin aynısı olmadan görsel denge veya gerilim oluşturması.
Bakış: Figürün, görüntünün veya izleyicinin görme yönü; aynı zamanda görmenin toplumsal ve iktidarla ilişkili düzeni.
Betimleme: Eserde görülen özellikleri yorumdan mümkün olduğunca ayırarak açık biçimde ifade etme.
Biçim: Bir öğenin görsel veya fiziksel yapısı; çizgi, alan, hacim ve sınır ilişkileri.
Biçimsel analiz: Eserin çizgi, renk, kompozisyon, mekân, ölçek, yüzey ve benzeri görsel özelliklerinin nasıl çalıştığını inceleme.
Bileşik görünüş: Bir figür veya nesnenin farklı yönlerden en tanınabilir parçalarını tek görüntüde birleştiren temsil sistemi.
Çerçeve: Görüntünün fiziksel veya kavramsal sınırı; neyin içeride ve dışarıda kaldığını belirler.
Çizgi: Gerçek bir iz veya gözün iki öğe arasında kurduğu ima edilmiş yön.
Denge: Kompozisyondaki görsel ağırlığın düzenlenmesi; simetrik, asimetrik veya radyal olabilir.
Değer: Bir rengin ya da tonun açıklık-koyuluk derecesi.
Doku: Bir yüzeyin gerçek dokunsal niteliği veya görsel olarak uyandırdığı dokunma izlenimi.
Doğrusal perspektif: Paralel çizgilerin ufukta bir veya daha fazla kaçış noktasına yönelmesiyle derinlik oluşturan geometrik sistem.
Figür: Görüntüde ayırt edilen insan, hayvan veya başka belirgin varlık.
Fon/zemin: Figürlerin veya ana öğelerin önünde belirdiği görsel alan.
Hacim: Bir biçimin üç boyutlu yer kaplama niteliği veya iki boyutta oluşturulan hacim izlenimi.
Hiyerarşik ölçek: Figürlerin fiziksel uzaklığa değil önem veya statülerine göre farklı büyüklüklerde gösterilmesi.
Işık kaynağı: Eserde gerçek veya ima edilen aydınlatmanın geldiği yön ve tür.
İdealizasyon: Beden veya biçimin belirli bir güzellik, düzen ya da mükemmellik anlayışına göre dönüştürülmesi.
Kadraj: Görüntünün seçilen sınırı ve bu sınır içinde öğelerin yerleşimi.
Kapalı biçim: Ana hareket ve öğelerin çerçeve içinde tamamlandığı, kendine yeterli görünen kompozisyon.
Kompozisyon: Görsel veya mekânsal öğelerin bütün içindeki düzenlenişi.
Kontur: Bir biçimin dış sınırını tanımlayan çizgi veya kenar.
Kontrast: Renk, değer, boyut, doku veya biçim gibi öğeler arasındaki belirgin karşıtlık.
Kısaltım (foreshortening): İzleyiciye doğru veya izleyiciden uzağa uzanan biçimin perspektif nedeniyle kısa görünmesi.
Modelleme: Işık, gölge veya ton geçişiyle iki boyutlu yüzeyde hacim oluşturma.
Natüralizm: Görünen dünyanın gözleme dayalı ve ikna edici biçimde temsil edilmesine yönelen yaklaşım.
Negatif alan: Figür veya nesneler arasında ve çevresinde kalan boş alan.
Odak: Kompozisyonda dikkatin öncelikle yöneldiği bölge veya öğe.
Oran: Parçaların birbirine veya bütüne göre büyüklük ilişkisi.
Ölçek: Eserin gerçek büyüklüğü veya bir öğenin başka öğe/insan bedeniyle büyüklük ilişkisi.
Örüntü: Öğelerin düzenli veya değişken tekrarından oluşan görsel yapı.
Ritim: Tekrar, aralık ve varyasyon yoluyla oluşan görsel hareket.
Renk tonu (hue): Kırmızı, mavi veya sarı gibi rengin temel adı.
Doygunluk: Rengin saflık veya canlılık derecesi.
Simetri: Bir eksenin iki yanında benzer veya aynalanmış düzen.
Soyutlama: Görülen biçimin seçilmesi, sadeleştirilmesi, dönüştürülmesi veya nesneye bağlılığının azaltılması.
Üslup: Bir dönem, bölge, grup, atölye veya üreticide görülen ayırt edici biçimsel ve teknik tercihler örüntüsü.
Vurgu: Belirli öğeyi diğerlerinden daha görünür veya etkili kılan düzenleme.

Resim, çizim ve yüzey34 madde

Akrilik: Sentetik polimer bağlayıcılı, hızlı kuruyan modern boya.
Altın varak: İnce dövülmüş altın levhanın hazırlanan yüzeye uygulanması.
Astar: Boyanın tutunması ve yüzeyin hazırlanması için taşıyıcı üzerine sürülen katman.
Bağlayıcı: Pigment parçacıklarını bir arada tutan ve yüzeye bağlayan madde; yağ, yumurta veya akrilik polimer gibi.
Boyar madde: Genellikle çözünebilen ve bir taşıyıcıya renk veren madde; pigmentten farklı davranabilir.
Chiaroscuro: Işık ve karanlığın güçlü karşıtlığıyla hacim veya dramatik etki kurma.
Cila/vernik: Resim yüzeyini korumak veya görünümünü değiştirmek için uygulanan saydam katman.
Çizim: Çizgi, ton veya leke yoluyla kâğıt ve benzeri yüzeyde yapılan çalışma; hazırlık veya bağımsız eser olabilir.
Enkaustik: Pigmentin ısıtılmış balmumu gibi mum bağlayıcıyla kullanıldığı resim tekniği.
Fresk: Pigmentin çoğunlukla ıslak kireç sıva üzerine uygulanarak yüzeyle bütünleştiği duvar resmi tekniği.
Frotag: Kâğıdı dokulu yüzey üzerine koyup sürtme yoluyla iz alma tekniği.
Glaze: Alttaki boyayı görünür bırakan ince, saydam veya yarı saydam boya katmanı.
Grisaille: Büyük ölçüde gri veya sınırlı tek renk değerleriyle yapılan resim.
Guaj: Opaklığı artırılmış su bazlı boya.
Impasto: Boyanın yüzey üzerinde kalın ve fiziksel iz oluşturacak biçimde uygulanması.
İmprimatura: Hazırlanmış resim yüzeyine uygulanan ince, renkli başlangıç katmanı.
Karton: Duvar resmi, halı veya başka büyük iş için tam ölçekli hazırlık çizimi.
Kolaj: Kâğıt, kumaş ve benzeri hazır parçaların yüzeye yapıştırılmasıyla oluşturulan çalışma.
Mahlstick/dayama çubuğu: Ressamın elini ıslak yüzeye değdirmeden desteklemesine yarayan araç.
Mürekkep: Boyar madde veya pigmentin sıvı içinde kullanıldığı yazı ve çizim malzemesi.
Palet: Boyaların karıştırıldığı yüzey; ayrıca bir eserdeki seçilmiş renkler bütünü.
Panel resmi: Ahşap veya başka sert levha taşıyıcı üzerine yapılmış resim.
Pastel: Pigmentin az bağlayıcıyla çubuk hâline getirildiği kuru renk malzemesi.
Pentimento: Sanatçının değişiklik yaptığı eski kompozisyon bölümünün zamanla veya teknik görüntülemeyle görünür olması.
Pigment: Bağlayıcı içinde dağılmış, genellikle çözünmeyen renk verici parçacık.
Polikromi: Bir heykel, yapı veya yüzeyde çok renkli uygulama.
Preparasyon: Boya veya bezeme öncesi yüzey hazırlığı.
Sfumato: Tonlar ve kenarlar arasında yumuşak, dumanlı geçiş oluşturan resim yaklaşımı.
Sinopia: Fresk sıvasının alt hazırlık katmanında bulunan kırmızımsı ön çizim.
Suluboya: Saydam su bazlı boya tekniği; kâğıdın ışığı çoğu zaman görünümün parçasıdır.
Taşıyıcı: Boya veya çizimin uygulandığı ahşap, tuval, kâğıt, duvar gibi fiziksel temel.
Tempera: Pigmentin çoğunlukla yumurta gibi suyla karışabilen bağlayıcıyla kullanıldığı boya tekniği.
Tuval: Genellikle keten veya pamuk dokumadan yapılan resim taşıyıcısı.
Yağlıboya: Pigmentin kuruyan yağ bağlayıcıyla kullanıldığı boya tekniği.

Baskı, kitap ve fotoğraf19 madde

Ağaç baskı: Görüntünün tahta kalıbın yüksek kalan yüzeylerinden basıldığı yüksek baskı yöntemi.
Asit yedirme (etching): Metal levhada koruyucu tabakanın çizilip açıkta kalan çizgilerin asitle oyulduğu çukur baskı yöntemi.
Baskı kalıbı: Görüntünün kâğıt veya başka yüzeye aktarılmasını sağlayan işlenmiş yüzey.
Baskı durumu (state): Aynı kalıbın üzerinde yapılan değişiklikler nedeniyle oluşan farklı baskı aşaması.
Cilt: Kitap yapraklarını bir arada tutan ve koruyan yapı; aynı zamanda bağımsız bir bezeme alanı.
Dagerreyotip: Gümüş kaplı bakır levha üzerinde tekil, çoğaltılamayan erken fotoğraf görüntüsü.
Edisyon: Bir kalıp, fotoğraf veya çoğaltılabilir eserden belirlenen sayıda üretilen örnekler bütünü.
El yazması: Metnin basım yerine elle yazıldığı kitap veya belge.
Fotoğraf: Işığa duyarlı kimyasal veya dijital süreçle üretilen görüntü; belge ve kurgu niteliği bağlama göre incelenir.
Gravür: Metal levhanın kesici aletle oyulduğu çukur baskı yöntemi; genel “baskı” anlamında kullanılmamalıdır.
İllüminasyon/tezhip: El yazması sayfasını altın, renk ve bezemeyle süsleyen uygulamalar; terimler kültürel bağlama göre ayrıştırılır.
Ksilografi: Ağaç kalıptan baskı; ağaç baskıyla ilişkili teknik terim.
Litografi: Yağ ile suyun birbirini itmesi ilkesine dayanan düz baskı yöntemi.
Matris: Baskı görüntüsünü taşıyan levha, kalıp, taş veya elek.
Mezotint: Metal levhanın tonlu ve kadifemsi koyuluklar üretmek üzere pürüzlendirilip düzeltilmesine dayanan çukur baskı.
Negatif: Ton veya renk değerlerinin ters kaydedildiği ve pozitif görüntü üretmekte kullanılan fotoğrafik ara görüntü.
Parşömen: İşlenmiş hayvan derisinden yapılan yazı ve resim taşıyıcısı.
Serigrafi: Mürekkebin elek üzerindeki açık alanlardan yüzeye geçirildiği baskı tekniği.
Tipo baskı: Yüksek yüzeyli harf ve kalıplardan basım yöntemi.

Heykel, nesne ve malzeme12 madde

Ajur: Malzemenin delinerek açık boşluklu bezeme oluşturması.
Assemblage: Buluntu veya üretilmiş üç boyutlu parçaların bir araya getirilmesi.
Döküm: Erimiş veya akışkan malzemenin kalıba dökülerek biçimlendirilmesi.
Kakma: Bir malzemenin yüzeyine açılan yuvalara farklı renk veya türde malzeme yerleştirme.
Kaide: Heykeli veya nesneyi taşıyan taban; sunum ve anlamın parçası olabilir.
Kayıp mum: Mum modelin kalıp içinde eritilip boşluğa metal döküldüğü yöntem.
Kontrapposto: Ayakta figürde ağırlığın bir bacağa aktarılmasıyla kalça ve omuzlarda karşıt eğimler oluşması.
Modelaj: Kil, balmumu veya benzeri biçimlenebilir malzemeyi ekleyerek/yoğurarak şekillendirme.
Patina: Metal veya başka yüzeyde doğal ya da yapay kimyasal değişimle oluşan renk/yüzey tabakası.
Rölyef/kabartma: Figür ve biçimlerin bir zeminle bağlı olduğu heykel türü; alçak veya yüksek olabilir.
Serbest heykel: Bir arka yüzeye bağlı olmadan çevresinde dolaşılabilen heykel.
Yontma: Taş veya ahşap gibi malzemeden parça çıkararak biçim verme.

Seramik, cam ve tekstil12 madde

Aplike: Kesilmiş kumaş parçalarının başka yüzeye dikilmesi veya tutturulması.
Çözgü: Dokumada tezgâh boyunca gerilen uzunlamasına iplikler.
Dokuma: Çözgü ve atkı ipliklerinin belirli düzenle kesiştirilmesiyle yüzey oluşturma.
Emaye: Cam benzeri renkli maddenin metal yüzeye ısıyla kaynaştırılması.
Kalıpla biçimlendirme: Kil veya cam gibi malzemenin kalıp içinde şekillendirilmesi.
Keçe: Liflerin ısı, nem ve basınçla birbirine geçmesiyle dokumasız yüzey oluşturma.
Pişirim: Seramik veya camın kontrollü sıcaklıkta fiziksel/kimyasal dönüşümü.
Porselen: Genellikle kaolin içeren, yüksek sıcaklıkta pişen, yoğun ve çoğu zaman yarı saydam seramik.
Sır: Seramik yüzeyinde pişirimle camsı tabaka oluşturan karışım.
Terrakotta: Pişmiş kil; çoğu zaman gözenekli ve kırmızımsı seramik malzeme.
Atkı: Dokumada çözgü ipliklerinin arasından enlemesine geçirilen iplik.
Vitray: Renkli veya boyalı cam parçalarının çoğunlukla kurşun kayıtlarla birleştirildiği pencere/yüzey sanatı.

Mimarlık21 madde

Aks: Yapı veya kompozisyonu düzenleyen gerçek veya hayalî doğrultu.
Apsis: Özellikle kiliselerde ana mekânın sonunda yer alan yarım daire veya çokgen çıkıntı.
Atrium: Roma konutunda veya erken Hristiyan yapısında farklı işlevlerle kullanılan merkezi açık/yarı açık alan.
Bazilika: Roma’da kamusal salon; Hristiyan mimarisinde uzunlamasına kilise planının temel türlerinden biri.
Cephe: Yapının dış yüzlerinden biri; özellikle tasarlanmış ana yüz.
Eyvan: Üç tarafı kapalı, bir tarafı avluya veya dış mekâna açılan tonozlu bölüm.
Kemer: Açıklığı eğrisel veya parçalı elemanlarla geçen taşıyıcı biçim.
Kesit: Yapının düşey bir düzlemle kesilmiş gibi iç ilişkilerini gösteren çizim.
Koro: Kilisede din görevlileri veya koro topluluğu için ayrılan bölüm; konumu geleneğe göre değişir.
Kubbe: Dairesel veya çokgen alanı örten eğrisel üst yapı.
Külliye: Bir ana dinî yapı çevresinde eğitim, yardım, ticaret ve hizmet yapılarından oluşan Osmanlı yapı topluluğu.
Narteks: Kilisenin girişinde ana ibadet mekânından önceki bölüm.
Nef: Bazilika veya kilise içindeki uzunlamasına ana bölüm ve yan bölümlerden her biri.
Payanda: Duvar veya yapının yanal itkilere karşı dayanımını artıran destek.
Pandantif: Kare veya çokgen mekân üzerinde kubbeye geçişi sağlayan küresel üçgen yüzey.
Plan: Yapının yatay düzlemde kesilerek üstten görünüşünü gösteren çizim.
Portal: Yapının anıtsal ve çoğu zaman bezemeli ana giriş düzeni.
Revak: Sütun veya payelerle taşınan, bir yanı açık örtülü geçiş alanı.
Tonoz: Bir kemerin uzatılması veya kesişmesiyle oluşan eğrisel örtü.
Transept: Bazilika planlı kilisede ana uzun ekseni enine kesen kol.
Tromp: Köşeye yerleştirilen niş/kemercik benzeri geçiş öğesiyle kubbe tabanı oluşturan sistem.

Sanat tarihi yöntemi22 madde

Alımlama: Eserin farklı izleyici ve dönemlerce nasıl görüldüğü, kullanıldığı ve yorumlandığı.
Anakronizm: Bir döneme ait kavram, değer veya olguyu uygun olmayan başka bir zamana uygulama.
Atıf: Eserin belirli sanatçı, atölye, kültür veya döneme ait olduğuna ilişkin değerlendirme.
Bağlam: Eserin üretim, kullanım ve anlamını şekillendiren tarihsel, toplumsal, maddi ve kurumsal koşullar.
Biçimcilik: Analizde eserin görsel düzenine ve biçimsel ilişkilere öncelik veren yaklaşım ailesi.
Dekolonyal yaklaşım: Sömürgeciliğin bilgi, kurum ve temsil üzerindeki sürekliliğini sorgulayan; alternatif bilgi sistemlerini ve güç ilişkilerini görünür kılan yaklaşımlar.
Ekphrasis: Bir sanat eserinin veya görsel sahnenin sözle canlı ve ayrıntılı betimlenmesi.
Feminist sanat tarihi: Cinsiyetlendirilmiş kurum, emek, temsil, kanon ve bakış ilişkilerini inceleyen yöntemler bütünü.
Göstergebilim: Görüntü ve nesnelerin gösterge sistemleri içinde nasıl anlam ürettiğini inceleyen yaklaşım.
İkonografi: Figür, konu, anlatı ve geleneksel niteliklerin tanımlanması ve sınıflandırılması.
İkonoloji: Görsel konuyu daha geniş kültürel düşünce ve değer yapıları içinde yorumlama; kullanım biçimi kuramcıya göre değişebilir.
Kanon: Belirli eser, üretici ve anlatıların örnek veya merkezi kabul edildiği seçki ve değer sistemi.
Maddi kültür: İnsanların ürettiği, kullandığı ve anlamlandırdığı nesne ve yapılı çevre bütünü.
Mecra/ortam: Bir eserin maddi, teknik ve iletişimsel taşıyıcısı; resim, film, performans veya ağ gibi.
Nesne biyografisi: Nesnenin üretim, kullanım, dolaşım, müzeleşme ve yeniden yorumlanma evrelerini izleyen yaklaşım.
Postkolonyal yaklaşım: Sömürgecilik, temsil, kimlik ve iktidarın tarihsel ve kültürel etkilerini inceleyen kuramsal alan.
Queer sanat tarihi: Cinsellik, toplumsal cinsiyet, norm, görünürlük ve zamanın sabit kategorilerini sorgulayan yaklaşım.
Sosyal sanat tarihi: Eseri patronaj, sınıf, emek, kurum, pazar ve toplumsal ilişkiler içinde inceleyen yaklaşımlar.
Tarihyazımı: Bir alanın geçmişte nasıl yazıldığı; kavramların, yöntemlerin ve kanonun değişim tarihi.
Teknik sanat tarihi: Malzeme, üretim yöntemi, laboratuvar incelemesi ve koruma bilgisini tarihsel yorumla birleştiren alan.
Yakın okuma: Belirli görsel veya maddi ayrıntılara yoğunlaşarak dikkatli, kanıta dayalı analiz yapma.
Yöntem: Bir araştırma sorusunu yanıtlamak için kullanılan kavramsal ve uygulamalı yaklaşım.

Üretim, kurum ve piyasa14 madde

Akademi: Sanat eğitimi, sergi ve değer ölçütlerini düzenleyen kurum; modern sanat tarihinde farklı ulusal biçimleri vardır.
Atölye: Üretimin usta, çırak, yardımcı ve uzmanlar arasında bölüşüldüğü çalışma yapısı veya mekânı.
Bienal: Genellikle iki yılda bir düzenlenen büyük ölçekli sanat sergisi; uygulamada periyot değişebilir.
Hamî/patron: Sanat üretimini sipariş, finansman, koruma veya ilişki ağıyla destekleyen kişi/kurum.
Katalog raisonné: Bir sanatçının bilinen eserlerini sistematik ve eleştirel olarak toplamayı amaçlayan katalog.
Koleksiyon: Belirli kişi veya kurum tarafından bir araya getirilen nesneler bütünü; seçme ve sınıflandırma tarihini taşır.
Küratör: Koleksiyon, araştırma, seçki, yorum ve sergi geliştirme görevleri üstlenen uzman; rol kuruma göre değişir.
Lonca: Belirli zanaat veya mesleğin eğitim, üretim ve ticaretini düzenleyen tarihsel örgüt.
Müze: Nesneleri toplayan, koruyan, araştıran, yorumlayan ve kamuyla paylaşan kurum; tanımı ve sorumlulukları tarihsel olarak değişir.
Müzayede: Eser veya nesnenin teklif yöntemiyle satıldığı piyasa mekanizması.
Patronaj: Sanat üreticisi ile sipariş/finansman sağlayan kişi veya kurum arasındaki destek ve iktidar ilişkileri.
Salon: Özellikle Fransa’da akademik sergi sistemi; ayrıca özel entelektüel/toplumsal buluşma mekânı anlamına gelebilir.
Sanat piyasası: Galeri, sanatçı, koleksiyoncu, müzayede, danışman, fuar ve finansal ilişkiler ağı.
Vakıf/vakıf yapısı: Belirli gelir veya mülkün dinî, hayır veya kamusal işlevi sürdürmek üzere tahsis edildiği hukuki/toplumsal düzen; tarihsel bağlama göre incelenir.

Koruma, provenans ve haklar16 madde

Belgeleme: Eserin görünüm, ölçü, malzeme, durum, konum ve müdahale geçmişini sistemli kaydetme.
Durum raporu: Eserin belirli tarihteki fiziksel durumunu, hasar ve değişikliklerini kaydeden belge.
Konservasyon/koruma: Kültürel varlığın maddi bütünlüğünü ve anlamlarını gelecek için korumaya yönelik inceleme ve müdahaleler.
Koruyucu koruma: Işık, nem, sıcaklık, kirletici, taşıma ve güvenlik risklerini azaltarak bozulmayı önleme.
Provenans: Bir nesnenin üretiminden veya belirli döneminden bugüne mülkiyet ve gözetim zinciri.
Restitüsyon: Kayıp veya değişmiş yapının/nesnenin geçmiş durumunu kanıta dayanarak tasarlama; ayrıca mülkiyetin geri verilmesi bağlamında farklı hukukî anlamda kullanılabilir.
Restorasyon: Eserin anlaşılabilirliğini veya bütünlüğünü artırmak için yapılan, etik ve belgeli müdahale.
Repatriasyon: Kültürel varlık veya insan kalıntısının köken ülke, topluluk veya halka geri gönderilmesi.
İade: Nesnenin önceki hak sahibine, ülkeye veya topluluğa geri verilmesi; hukuki ve etik dayanaklar değişebilir.
Özgünlük: Eserin kökeni, üretimi, malzemesi, niyeti veya sürekliliği hakkındaki tarihsel olarak değişen değerlendirme.
Kopya: Başka eserin biçimini veya kompozisyonunu yeniden üreten çalışma; aldatma amacı taşıması gerekmez.
Sahte: Kökeni veya üreticisi hakkında aldatıcı iddiayla sunulan nesne.
Kamu malı: Telif koruması dışında olan veya kamuya mal edilmiş içerik; dijital kopyanın koşulları ayrıca incelenebilir.
Creative Commons: Hak sahiplerinin standart koşullarla yeniden kullanıma izin vermesini sağlayan lisanslar ve kamu malı araçları ailesi.
Telif hakkı: Özgün eser sahiplerine tanınan ekonomik ve manevi haklar bütünü; süre ve kapsam hukuka göre değişir.
Manevi hak: Eser sahibinin adının belirtilmesi ve eserin bütünlüğü gibi kişilik bağını koruyan haklar.

Yayın ve öğrenme terimleri12 madde

Alt metin: Görselin sayfadaki işlevini yardımcı teknoloji için metinle aktaran kısa alternatif.
Birincil kaynak: İncelenen dönem veya olayla doğrudan ilişkili belge, nesne, tanıklık veya veri; tarafsız olduğu anlamına gelmez.
İkincil kaynak: Birincil kaynakları ve mevcut araştırmaları analiz eden çalışma.
Kazanım: Öğrencinin öğrenme sonunda göstereceği ölçülebilir bilgi veya beceri.
Kontrollü sözlük: Terimlerin kimlik, tanım ve ilişkilerle yönetildiği sınırlı ve düzenli kavram kümesi.
Metadata: Bir içerik veya nesneyi tanımlayan yapılandırılmış veri.
Ön koşul: Bir kurs veya değerlendirmeden önce gerekli bilgi, beceri veya tamamlanmış çalışma.
Rubrik: Bir ürünün hangi ölçütlerle ve performans düzeyleriyle değerlendirileceğini açıklayan araç.
Sade dil: Bilgiyi gereksiz karmaşıklık olmadan açık, doğrudan ve kullanıcıya uygun biçimde sunma yaklaşımı.
Uzun görsel açıklaması: Karmaşık sanat eseri, harita veya grafiğin düzen ve anlamlı ayrıntılarını kapsamlı metinle aktaran erişilebilir içerik.
Yapılandırılmış veri: Sayfanın varlık ve özelliklerini makinelerin anlayacağı standart biçimde ifade eden veri.
Yeterlik: Bilgi ve becerinin tanımlı koşul altında gösterilebilmesi.

Bu sözlük nihai ve kapalı değildir. Her madde ileride özgün dil, telaffuz, tarihsel kullanım, örnek eser, ilişkili terim ve kaynaklarla bağımsız sayfaya dönüştürülecektir.