Kişisel uygulama ve öz farkındalık

Açılış sahnesi

Bir eğitmen adayına neden öğretmek istediği soruluyor.

Cevap hazır: "Bu uygulama bana çok iyi geldi, başkalarına da ulaşmasını istiyorum."

Bu cevap samimi, yaygın ve yeterli değil.

Yeterli değil çünkü aynı cümlenin altında başka şeyler de durabiliyor ve o şeyler kötü niyetli olmak zorunda da değil.

İhtiyaç duyulma isteği. Bir kimlik arayışı. Kendi zorluğunu öğretme yoluyla çözme çabası. Bir topluluğun merkezinde olma ihtiyacı. Ya da yalnızca gelir.

Bunların hiçbiri suç değil. Hepsi insani.

Ama fark edilmediklerinde işi bozuyorlar — ve bu işte bozulma, karşınızdaki kişide oluyor.

Seviye 9 bu soruyla başlıyor çünkü öğretmenlikte en belirleyici değişken teknik bilgi değil. Öğretenin kendisi hakkında ne kadar bildiği.

Bu derste ne olacak

Önce öğretme motivasyonunu ele alacağız ve tek bir cümlenin arkasında ne olabileceğine bakacağız. Sonra tetikleyiciler ve kör noktalar konusuna geçeceğiz. Ardından eğitmenin kendi uygulamasını ve kayıt tutmasını konuşacağız — bu, alanın iyi uygulama çerçevelerinin ilk maddesi. Sonra konum açıklamasını ele alacağız: geleneksel mi seküler mi öğrettiğinizi söylemek. En sonda da uzman kimliğiyle çalışmayı ele alacağız.

Ders bittiğinde kendi motivasyonunuzu ayrıştırabiliyor, tetikleyicilerinizi yazılı hâle getirmiş ve öğrencilerinize konumunuzu tek paragrafla açıklayabiliyor olacaksınız.

Sıfır noktası

Bir yüzme hocasını düşünün.

İki farklı hoca var. Birincisi yüzmeyi biliyor ve öğretiyor. İkincisi de yüzmeyi biliyor ama bir de suda boğulma korkusu taşıyor ve bunu bilmiyor.

İkinci hoca, derin suya giren öğrencisinde bir gerginlik gördüğünde ne yapacak?

Muhtemelen öğrenciyi geri çağıracak. Ve bunu "öğrencinin hazır olmaması" olarak açıklayacak.

Kendi korkusunu, öğrencisinin sınırı olarak okuyacak.

Yüzme benzetmesinin zayıf tarafı şu: orada su ölçülebiliyor. Derinliği belli, öğrenci batıyor ya da batmıyor. Uygulama öğretiminde ise geri bildirim çok daha zayıf: öğrencinin iç deneyimini göremiyorsunuz ve kendi kör noktanızın ürettiği kararı, doğru karardan ayırmanın dışsal bir yolu yok.

Mekanizma

Motivasyonu ayrıştırmak

"Bana iyi geldi, paylaşmak istiyorum" cümlesi bir başlangıç. Altını açmak gerekiyor.

Beş motivasyon türü ayırt edilebiliyor ve bir kişide birkaçı birden bulunabiliyor.

Aktarma isteği. Faydalı bulduğu bir şeyi başkasına ulaştırmak. En sağlıklı olanı ve genellikle gerçek.

Anlam ihtiyacı. Yaptığı işin anlamlı olmasını istemek. Meşru ve yaygın.

İhtiyaç duyulma ihtiyacı. Birinin size ihtiyaç duyması, iyi bir his. Burada risk şu: öğrencinin bağımsızlaşması, farkında olmadan engellenebiliyor.

Kimlik arayışı. "Meditasyon öğretmeni olmak", bir kimlik sunuyor. Riski: kimliği koruma ihtiyacı, hata kabul etmeyi zorlaştırıyor.

Kendi zorluğunu çözme çabası. En yaygın ve en fark edilmesi zor olanı. Kişi, kendi çözemediği bir şeyi öğretme yoluyla çözmeye çalışıyor.

Bu son madde önemli çünkü öğretmek gerçekten öğretiyor. Bir şeyi anlatmak, anlamayı derinleştiriyor. Ama kendi kriziniz devam ederken öğrettiğinizde, ders sizin ihtiyacınıza göre şekilleniyor.

Ayırt edici soru şu: bu dersi verirken kimin ihtiyacına cevap veriyorum?

Bu sorunun cevabı her zaman "öğrencinin" olmayabilir ve bunu fark etmek, dürüst olmanın kendisi.

Tetikleyiciler

Motivasyondan daha somut bir konu bu ve ders anında ortaya çıkıyor.

Bu alanda sık görülen tetikleyiciler var.

Sorgulanmak. Bir öğrenci uygulamanın işe yaramadığını söylediğinde ya da bir iddiaya itiraz ettiğinde. Bazı eğitmenlerde bu, savunma ya da üstünlük diline yol açıyor.

Ağlama ve yoğun duygu. Bir katılımcı ağladığında, bazı eğitmenler hemen müdahale ediyor. Bu müdahale çoğu zaman katılımcı için değil, eğitmenin kendi rahatsızlığı için.

Sessizlik. Grupta kimse konuşmadığında oluşan boşluk. Bunu doldurma ihtiyacı, çok yaygın bir tetikleyici ve dersin ritmini bozuyor.

Bağlanma ve mesafe. Bir öğrencinin fazla yaklaşması ya da uzaklaşması. İkisi de eğitmende tepki üretiyor.

Otorite. Grupta deneyimli biri olduğunda ya da eğitmenden daha bilgili biri bulunduğunda.

Bu listeyi okurken hangisinin sizde çalıştığını fark ediyorsanız, dersin işi büyük ölçüde bitmiş.

Ve bir kural: tetikleyicileri ortadan kaldırmak hedef değil. Fark edip karar verirken hesaba katmak hedef.

Kendi uygulaması ve kayıt

Bu alanın iyi uygulama çerçevelerinde ilk madde bu ve sebebi teknik.

Öğretilen şey bir bilgi değil, bir yapma biçimi. Ve o biçimi kendi yapmayan biri, tarif edemiyor.

Somut olarak nerede eksik kalıyor?

Bir katılımcı "on dakika sonra huzursuzluk geliyor" dediğinde, kendi uygulaması olan eğitmen bunu tanıyor. Olmayan eğitmen, kitaptan öğrendiği bir cevabı veriyor.

Fark, cevabın doğruluğunda değil — cevabın nereye oturduğunda.

Ve kayıt konusu.

Kayıt tutan bir eğitmen, kendi platosunu, kendi kaçınmasını ve kendi dönemselliğini görüyor. S5-M01'deki üç aylık gözden geçirme, bir eğitmen için isteğe bağlı değil.

Ve bir dürüstlük ölçütü: bu hafta kendisi kaç oturum yaptı?

Cevap sıfırsa ve o hafta ders verildiyse, ortada bir tutarsızlık var. Bu, bir ahlak sorunu değil; bir yetkinlik sorunu.

Konumunu açıklamak

Bu bölüm bu akademinin Seviye 4 boyunca yaptığı işin eğitmenlik hâli.

Bir eğitmen, öğrettiği şeyin nereden geldiğini ve kendisinin nerede durduğunu söylemekle yükümlü.

Üç konum var ve üçü de meşru.

Gelenek içinden öğretmek. Belirli bir hattan yetki almış, o geleneğin çerçevesiyle öğreten kişi. Söylemesi gereken şey: hangi hat, kimden, hangi izinle.

Seküler çerçevede öğretmek. Uygulamayı bir gelenek çerçevesi olmadan, dikkat ve düzenleme çalışması olarak sunan kişi. Söylemesi gereken şey: bu uygulamaların kökeni var, ben o çerçeveyi aktarmıyorum.

Karma konum. İkisi arasında duran kişi — geleneksel kaynaklardan besleniyor ama seküler bir çerçevede öğretiyor. En yaygın konum ve en çok belirtilmesi gereken.

Neden belirtilmeli?

Çünkü öğrenci ne aldığını bilmek hakkına sahip. Ve S8-MC'de gördüğümüz gibi, kökeni gizlenen bir uygulama, araştırıldığında güven kaybettiriyor.

Bir paragraf yeter ve şu üçünü içermeli: ben ne öğretiyorum, bu nereden geliyor, ne öğretmiyorum.

Son madde en çok atlanan: ne öğretmediğinizi söylemek.

Uzman kimliğiyle çalışmak

Son bölüm ve bu seviyenin geri kalanının zeminini kuruyor.

Öğretmeye başlayan kişide bir şey oluyor: bir konum kazanıyor. Bilen, gösteren, yönlendiren konumu.

Bu konum işin gereği ve kaçınılmaz. Sorun, konumun kişide ne yaptığında.

Üç risk var.

Birincisi: hata kabul edememek. Uzman kimliği güçlendikçe "bilmiyorum" demek zorlaşıyor. Ve bu alanda "bilmiyorum" en çok gereken cümlelerden biri.

İkincisi: geri bildirime kapanmak. Bir öğrenci eleştiri getirdiğinde, kimliği koruma refleksi devreye giriyor ve eleştiri "öğrencinin direnci" olarak çerçeveleniyor.

Üçüncüsü: alanı genişletmek. Yetki alanı, sorulan sorulara göre genişliyor. Öğrenciler her şeyi soruyor ve cevap vermek iyi geliyor. Bir süre sonra kişi, tıbbi soruya, ilişki sorununa ve hayat kararına da cevap veriyor.

Bu üçüne karşı üç somut önlem var.

Süpervizyon: kendi kararlarınızı düzenli olarak başka birine anlatmak.

"Bilmiyorum" alıştırması: bilmediğinizi söylemenin ders içinde normalleştirilmesi.

Ve yazılı yetki sınırı — S8-MJ'de kurduğumuz sayfa. Yazılı olması, genişlemeyi görünür kılıyor.

Örneklerden okuma

Kendi korkusunu okumak

Üçüncü cevap

Alanın genişlemesi

Konumun söylenmesi

Usta katmanı

Üç ileri not.

Birincisi: kişisel uygulama beklentisi bu alanda bir standart ama kanıtlanmış bir gereklilik değil. Bunu bilerek savunmak gerekiyor: uygulama yapan bir eğitmenin daha iyi öğrettiğini gösteren çalışma yok. Gerekçe deneyimsel ve makul; ama "araştırma gösteriyor ki" diye sunulamaz.

İkincisi: kör noktaların en zor kısmı, tanım gereği görünmez olmaları. Kendi kendine yapılan bir öz farkındalık çalışması, kör noktayı bulmakta yapısal olarak yetersiz. Bu yüzden süpervizyon ya da düzenli akran geri bildirimi, bir gelişim aracı değil bir zorunluluk.

Üçüncüsü: bu derste anlatılan hiçbir şey öğretmeyi engellemek için değil. Tam tersine: motivasyonunu ayrıştırmış, tetikleyicilerini bilen ve sınırını yazmış bir eğitmen daha rahat öğretiyor — çünkü her durumda ne yapacağını baştan düşünmüş oluyor.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Rehberli uygulama

Bu bölüm bir oturum değil, üç yazılı çalışma. Toplamı bir buçuk saat ve öğretmeye başlamadan önce yapılır.

Birinci çalışma — motivasyon sayfası. Yirmi dakika.

Yukarıdaki uygulama kutusundaki üç cevabı yazın. Sonra dördüncü bir soru ekleyin: bu işi yapmasam hayatımda ne değişir?

Bu dördüncüsü, üçüncüyü sınıyor. Eğer cevap "hiçbir şey" ise motivasyon zayıf olabilir. Eğer cevap "her şey" ise bağlanma fazla olabilir. İkisi de bilgi.

İkinci çalışma — tetikleyici listesi. Otuz dakika.

Yukarıdaki beş tetikleyiciyi tek tek geçin ve her biri için somut bir an hatırlayın. Hatırlamıyorsanız hayal edin: bu durumda ne olurdu?

Sonra her biri için tek bir cümle yazın: bu durumda ilk tepkim ne olur?

Ve ikinci cümle: bu durumda ne yapmayı seçerim?

İki cümle arasındaki fark, ders içinde kullanacağınız alan.

Bu listeyi saklayın ve altı ayda bir gözden geçirin. Tetikleyiciler zamanla değişiyor.

Üçüncü çalışma — konum paragrafı. Kırk dakika.

Bir paragraf yazın, en fazla yüz elli kelime, ve üç şeyi içersin.

Ne öğretiyorum: hangi uygulamalar, hangi çerçevede.

Bu nereden geliyor: kökenler, kimden öğrendiniz, hangi eğitimi aldınız.

Ne öğretmiyorum: terapi değil, tanı değil, tıbbi görüş değil, gelenek aktarımı değil — hangileri sizin için geçerliyse.

Sonra bu paragrafı yüksek sesle okuyun. Anlaşılmayan ya da kaçamaklı gelen her cümleyi yeniden yazın.

Bu paragraf, öğrencilerinize ilk oturumda söyleyeceğiniz şey. Ve kendiniz için de bir hatırlatma: sınırın nerede olduğunu yazılı görmek, unutmayı zorlaştırıyor.

Neler olabilir?

Motivasyon sayfasında üçüncü cevap çoğu kişide rahatsız edici çıkıyor. Bu rahatsızlık, çalışmanın işlediğinin göstergesi — birinci cevapla üçüncü cevap aynıysa, muhtemelen yeterince derine gidilmemiş.

Tetikleyici listesinde bazı kişiler hiçbir tetikleyici bulamıyor. Bu genellikle deneyim eksikliğinden kaynaklanıyor; ders vermeye başladıktan sonra liste kendiliğinden doluyor.

Konum paragrafında en çok zorlanan bölüm üçüncüsü — ne öğretmediğiniz. Bu zorlanma, sınırın daha önce net olmadığını gösteriyor ve zaten bu yüzden yazılıyor.

Ve bazı kişilerde bu üç çalışma, öğretmeme kararıyla sonuçlanıyor. Bu bir başarısızlık değil; bu çalışmanın en değerli sonuçlarından biri olabilir.

Güvenlik ve uyarlama

Bu ders bir yetki belgesi vermiyor ve öğretmeye başlamak için yeterli değil.

Öğretmeye başlamanın koşulları bu akademide şunlar: düzenli kişisel uygulama, yapılandırılmış bir eğitim, denetimli öğretim deneyimi ve süregelen süpervizyon. Bu ders yalnızca ilk maddenin öz farkındalık kısmını ele alıyor.

Kendi ruh sağlığı süreci içindeyken öğretmeye başlamak uygun değil. Aktif bir kriz, yeni bir kayıp ya da tedavi gerektiren bir tablo varken öğretim ilişkisi kurulmaz — çünkü o ilişki, kendi ihtiyacını karşılamaya kayma riski taşıyor.

Ve bu ders bir öz analiz aracı değil. Motivasyon ve tetikleyici çalışmaları, kişinin kendi geçmişine dair derin bir işleme yapmasını istemiyor; ders içinde kullanılacak pratik bir farkındalık kuruyor. Derin işleme gerekiyorsa, yeri terapi ortamı.

Kendin dene

Kilit özet

Birincisi: "bana iyi geldi, paylaşmak istiyorum" bir başlangıç cümlesidir; altında aktarma isteği, anlam ihtiyacı, ihtiyaç duyulma ihtiyacı, kimlik arayışı ya da kendi zorluğunu çözme çabası durabilir.

İkincisi: kör noktanın en sık biçimi, eğitmenin kendi zorlandığı alanı öğrencinin sınırı gibi okumasıdır ve bu, dışarıdan bakış olmadan görülemez.

Üçüncüsü: kişisel uygulama bu alanın ilk mesleki standardıdır ama kanıtlanmış bir gereklilik değildir — gerekçesi deneyimseldir ve öyle sunulmalıdır.

Dördüncüsü: konum açıklaması bir paragraftır ve üç şeyi içerir — ne öğretiyorum, nereden geliyor, ne öğretmiyorum; en çok atlanan üçüncüsüdür.

Beşincisi: uzman kimliği üç risk taşır — hata kabul edememek, geri bildirime kapanmak ve yetki alanını genişletmek; üç önlemi süpervizyon, "bilmiyorum" alıştırması ve yazılı sınırdır.

Sonraki derse köprü

Bu derste öğretenin kendisine baktık. Şimdi öğretilen şeyin nasıl kurulduğuna geçiyoruz.

Bir dersi tasarlamak, bildiğinizi anlatmak değil. Kimin, ne kadar sürede, hangi sırayla ne öğrenebileceğini hesaplamak.

Ve bu hesap, çoğu iyi niyetli eğitmenin yapmadığı şey. Bildiği her şeyi anlatmak istiyor; sonuç, kimsenin taşıyamadığı bir yük oluyor.

Ayrıca Seviye 8'de kurduğumuz bir araç burada geri dönüyor: gözlenebilir öğrenme hedefi. Bir dersin ne öğrettiğini söyleyebilmek, o dersi tasarlamanın ilk koşulu.

Bir sonraki ders olan S9-M02 öğrenme tasarımını ele alıyor: yaş ve seviyeye uygun hedefi, teori ile uygulama ile yansıtma dengesini, bilişsel yükü, sarmal öğrenmeyi ve ölçülebilir yeterliliği.