Durmuş bir kadraj

Bazı yönetmenler kamerayı çoğu sahnede sabit bir sehpada tutar: kadraj bir kez kurulur ve plan boyunca değişmez. Hareket, kadrajın içindeki oyuncularda, nesnelerde ve ışıktadır. Seyirci bir pencereden bakar gibi bakar; kimin kadraja girdiğini, kimin çıktığını, bir kapının açılıp kapandığını izler.

Bu hareketsizlik çoğunlukla bir gerilim ya da mesafeli bir gözlem gibi okunmaya eğilimlidir: seyirci bakmak istediği yöne dönemez, kadrajın dışında olanı yalnız sesle ya da ışıkla öğrenir. Bu okuma sahneye bağlıdır; kural değildir. Işık açısından sabit kadraj, önceki derslerin tersidir: kamera ışığa yol açmak için hareket etmez; ışık kadrajın içinde hareketi taşır (Ders 372).