Biçimin sesi

Şekil dili, biçimlerin bir karakterle ya da bir ruh hâliyle ilişkilendirilmesidir: köşeli biçimler çoğunlukla sertlik, tehdit ya da enerji; yuvarlak biçimler yumuşaklık, güven ya da sakinlik olarak okunur. Bu ilişkinin deneysel bir izi vardır: Wolfgang Köhler (1929) anlamsız iki sözcük ile köşeli ve yuvarlak iki biçimi eşleştiren bir deney tarif etti; Ramachandran ve Hubbard (2001) bunu “bouba–kiki” adıyla yeniden sınadı ve katılımcıların çoğunun yuvarlak biçime “bouba”, köşeli biçime “kiki” dediğini bildirdi.

Bu bir biçim ile bir ses arasındaki eşleşmedir; bir biçimin izleyicide belirli bir duyguyu ürettiğini göstermez. Şekil dili bir eğilimdir ve bağlam onu kolayca tersine çevirir. Işık akademisinin sorusu şudur: ışık bir biçimi nerede üretir ve onu köşeli mi yuvarlak mı yapar?