Anlatım
İki yaklaşım
Bir sahnenin blocking’i iki uç arasında bir yerdedir. Birinci uçta kamera oyuncuya göre hareket eder: oyuncu sahneyi kendi bildiği gibi oynar, nereye yürüyeceğine, ne zaman döneceğine o karar verir; kamera onu izler ve kadrajı her an yeniden bulur. İkinci uçta oyuncu kameraya göre hareket eder: kadrajlar önceden kurulur, her kadrajın içinde oyuncunun nerede duracağı bellidir; oyuncu işaretlerle bu yerlere yerleşir (Ders 384).
Birincisi çoğunlukla bir kendiliğindenlik, bir canlılık, bir belgesel yakınlığı gibi okunmaya eğilimlidir (Ders 378); ikincisi bir düzen, bir kesinlik, bir biçim (Ders 376, 377). Bu okumalar sahneye bağlıdır; kural değildir. Çoğu sahne bu iki ucun bir karışımıdır: bazı anlar kesin kadrajlarla, bazı anlar serbest bir takiple çekilir.
Uç 1: kamera oyuncuya göre (oyuncu serbest, kamera izler). Uç 2: oyuncu kameraya göre (kadraj önceden, oyuncu işaretle). Okumaları (kendiliğindenlik / düzen) eğilim; çoğu sahne bir karışım.