Bir sayı ve kaydı

Altın oran, bir doğru parçası ikiye bölündüğünde bütünün büyük parçaya oranının büyük parçanın küçüğe oranına eşit olduğu bölmedir: φ = (1 + √5)/2 ≈ 1,618. Bir çizgiyi altın oranla bölmek onu ≈ %61,8 ve %38,2’lik parçalara ayırır. Oran Öklid’in Elemanlar’ında geometrik bir problem olarak geçer; Luca Pacioli 1509’da De divina proportione’yi yayımladı. Güzelliğin evrensel ölçüsü olduğu fikri büyük ölçüde on dokuzuncu yüzyılda yaygınlaştı: Gustav Fechner 1876’da insanların altın orana yakın dikdörtgenleri tercih ettiğini bildirdi; sonraki deneylerin bir kısmı bu tercihi tutarlı biçimde bulamadı.

Bazı sanatçılar oranı bilerek kullandı (1912’de Paris’te açılan ve adını altın bölümden alan Section d’Or sergisi gibi). Sorun, bütün güçlü görüntülerin gizlice ona göre kurulduğu iddiasıdır. Matematikçi George Markowsky 1992’de The College Mathematics Journal’da bu iddiaların birçoğunun yanlış ya da yanıltıcı olduğunu savundu. (Resim Akademisi’nin 2.1.03 dersi aynı kaydı ayrıntılı işler.)