Dijital epistemoloji: epistemik balonlar ve yankı odaları (Nguyen)

Giriş

İki kişiyi düşün. Birincisi, sosyal medyada yalnızca kendi gibi düşünen arkadaşlarını takip ediyor; haber uygulaması da ona geçmişte beğendiği türden haberleri gösteriyor. Karşıt görüşlerle neredeyse hiç karşılaşmıyor, ama karşılaştığında onları merakla okuyor. İkincisi de benzer bir çevrede yaşıyor, ama bir farkla: yıllardır izlediği yorumcular ona, karşı taraftaki gazetecilerin, akademisyenlerin ve uzmanların hepsinin yalancı, satılmış ya da kandırılmış olduğunu öğretmiş. Karşıt bir görüşle karşılaştığında, onu okumadan önce "bunu da tahmin etmiştik, işte yine yalan söylüyorlar" diye düşünüyor.

Dışarıdan bakıldığında iki kişi de benzer bir durumdadır: ikisi de yalnızca kendi görüşlerini doğrulayan kaynaklarla çevrili. Ama felsefeci C. Thi Nguyen, 2020'de yayımlanan bir makalesinde, bu iki durumun epistemolojik olarak çok farklı olduğunu ve birbirine karıştırılmasının hem teşhisi hem de tedaviyi bozduğunu savundu. Nguyen birinciye epistemik balon, ikinciye yankı odası adını verdi. Bir önceki derste kurumların bilgiyi nasıl toplayıp kaybettiğini gördük. Bu derste bilginin bugünkü en büyük dolaşım yapılarında, dijital platformlarda ve onların etrafında oluşan topluluklarda, güvenin nasıl şekillendiğini ve nasıl bozulduğunu inceleyeceksin.

Bu dersin kazanımları:

• Nguyen'in epistemik balon ile yankı odası ayrımını ve bu ayrımın neden önemli olduğunu açıklarsın. (anla)
• Kendi bilgi ortamını, karşıt görüşlere maruz kalma ve güvenin nasıl dağıldığı açısından çözümlersin. (analiz et)
• Bir balonu patlatmaya ve bir yankı odasından çıkmaya yarayan müdahalelerin farkını değerlendirirsin. (değerlendir)

Ana anlatım

Filtre balonları ve yankı odaları: kavramların serüveni

Dijital ortamın bilgiye etkisi üzerine tartışma, Nguyen'den önce başladı. Amerikalı hukukçu Cass Sunstein, 2001'de yayımlanan bir kitabında, internetin insanlara yalnızca istedikleri haberleri seçme imkânı verdiğini ve bunun ortak bir kamusal tartışma alanını parçalayabileceğini öne sürdü. Amerikalı yazar ve girişimci Eli Pariser, 2011'deki kitabında filtre balonu kavramını yaygınlaştırdı: arama motorları ve sosyal medya algoritmaları, kullanıcıların geçmiş davranışlarına göre içerik seçerek, onları farkında olmadan kendi görüşlerinin bir balonuna hapsedebilir.

"Yankı odası" ifadesi de benzer dönemlerde yaygınlaştı; Amerikalı iletişim araştırmacıları Kathleen Hall Jamieson ve Joseph Cappella, 2008'deki kitaplarında belirli bir medya topluluğunun izleyicilerini nasıl kendi dünyasının içine kapattığını incelemişti. Ama bu iki ifade, zamanla birbirinin yerine kullanılmaya başlandı. Nguyen'in katkısı, onları kavramsal olarak birbirinden ayırmaktır.

Epistemik balon: duyulmayan sesler

Nguyen'e göre epistemik balon, üyelerinin ilgili sesleri duymadığı bir bilgi ağıdır. Balonun içindeki kişi, karşıt görüşlere karşı düşmanca değildir; yalnızca onlarla karşılaşmaz. Bu, algoritmik filtrelemenin, sosyal çevrenin homojenliğinin ya da yalnızca alışkanlığın bir sonucu olabilir. Bir kişi arkadaşlarını kendine benzeyen insanlardan seçer, bu arkadaşlar benzer içerikleri paylaşır ve kişinin önüne gelen bilgi, farkında olmadan tek bir yöne kayar.

Balonun epistemik tehlikesi, eksik bilgidir. Balonun içindeki biri, önceki derslerde gördüğümüz bilgi çağlayanı ve bağımsızlık sorunlarıyla karşılaşır: çevresindeki herkes aynı şeyi söylediği için, bir görüşün geniş kabul gördüğünü sanabilir; oysa bu görüşler aynı küçük kaynaktan gelmektedir. Ama balonun iyi bir yanı da vardır: kolayca patlatılabilir. Balonun içindeki kişiye karşıt görüşleri göstermek, çoğu zaman yeterlidir; çünkü kişi bu görüşlere karşı önceden şartlandırılmamıştır.

Yankı odası: güvenin yeniden düzenlenmesi

Nguyen'e göre yankı odası çok farklı bir yapıdır. Yankı odasının içindeki kişi, karşıt seslerle karşılaşabilir; hatta sık sık karşılaşır. Ama odanın içinde, dışarıdaki kaynaklara güvenmemek sistemli olarak öğretilmiştir. Yankı odası, dışarıdaki sesleri duyulmaz kılmaz; onları itibarsızlaştırır. Odanın içindeki güvenilir kaynaklar, dışarıdaki kaynakların neden güvenilmez olduğunu önceden açıklar: satılmışlardır, bir komplonun parçasıdırlar, gerçeği bilerek saklarlar.

Bu yapının en şaşırtıcı özelliği, karşıt kanıtla karşılaşmanın onu zayıflatmak yerine güçlendirebilmesidir. Odanın liderleri, "size şunu söyleyecekler, ama inanmayın" dediyse ve dışarıdan biri gerçekten tam da bunu söylerse, bu, odanın öngörüsünün doğrulandığı bir an gibi yaşanır. Karşıt kanıt, odanın dünyayı doğru okuduğunun kanıtına dönüşür. Nguyen, bu yüzden bir yankı odasındaki kişiye yalnızca "gerçekleri göstermek"in çoğu zaman işe yaramadığını, hatta ters tepebileceğini vurguladı.

Önceden itibarsızlaştırma ve yanlışlanamazlık

Yankı odasının mantığı, Popper dersinde gördüğümüz yanlışlanamaz kuramların mantığına benzer. Her karşıt kanıt, odanın içinde önceden hazırlanmış bir açıklamayla karşılanır: "Bunu söyleyenler de onların adamı." Odanın inanç sistemi, dışarıdan gelen her bilgiyi kendi lehine yorumlayabildiği için sınamadan kaçar. Ama Nguyen'in önemli bir tespiti, bunun bireylerin mantık hatası değil, güvenin yapısal olarak yeniden düzenlenmesi olduğudur.

Yankı odasının içindeki kişi, akıl yürütmesinde hata yapmıyor olabilir. Güvendiği kaynaklara göre dışarıdaki kaynakların güvenilmez olduğuna inanmak için iyi sebepleri vardır; sorun, bu güvenin kendisinin çarpık biçimde kurulmuş olmasıdır. Modülün önceki araçlarıyla bağlantı burada açıktır: yankı odası, bir kişinin güven bütçesini ele geçiren ve Goldman'ın ölçütlerini kendi lehine çalıştıran bir yapıdır. Odanın liderleri, "bağımsız uzmanlar", "başarı kaydı" ve "çıkar çatışması" gibi ölçütleri yalnızca dışarıdaki kaynaklara karşı kullanmayı öğretir.

Bilim topluluğu da bir yankı odası mı?

Nguyen'in analizine yöneltilebilecek doğal bir soru şudur: bilim topluluğu da bazı kaynakları güvenilmez sayar. Hekimler, kanıtı olmayan tedavileri savunanlara güvenmemeyi öğretir; bilim insanları, sahte bilimsel dergilerde yayımlanan makaleleri dikkate almaz. Bu da bir yankı odası değil midir? Nguyen'e göre fark, güvensizliğin neye dayandığında ve nasıl değişebildiğindedir. Sağlıklı bir uzman topluluğu, bir kaynağa güvenmemeyi o kaynağın geçmiş kaydına ve sınanabilir hatalarına dayandırır; ve bu güvensizlik, kaynak kaydını düzelttiğinde değişebilir.

Bir yankı odası ise dışarıdaki kaynakların hepsini, kayıtlarından bağımsız olarak ve toptan itibarsızlaştırır; bu itibarsızlaştırma hiçbir yeni kanıtla değişmez, çünkü her yeni kanıt önceden hazırlanmış bir açıklamayla karşılanır. Kısacası fark, güvensizliğin seçici ve düzeltilebilir mi, yoksa toptan ve kapalı mı olduğudur. Replikasyon krizinde bilim topluluğunun kendi bulgularını sorgulayabilmesi, onun bir yankı odası olmadığının güçlü bir işaretidir.

Kanıtlar ne diyor?

Filtre balonları ve yankı odaları üzerine yapılan deneysel araştırmalar, popüler tartışmalardan daha karmaşık bir tablo çizer. Bir sosyal medya şirketinin araştırmacılarının 2015'te yayımladığı ve geniş bir kullanıcı verisine dayanan bir çalışma, kullanıcıların karşıt siyasi görüşlerle karşılaşmasını sınırlayan etkenler arasında bireylerin kendi arkadaş ve tıklama seçimlerinin, algoritmanın sıralamasından daha belirleyici olduğunu bildirdi; çalışmanın verileri ve yöntemi de tartışıldı. Başka araştırmalar, pek çok insanın medya tüketiminin sanıldığından daha çeşitli olduğunu, tam bir balon içinde yaşayanların görece küçük bir kesim olabileceğini öne sürdü. Tartışmanın bir başka boyutu, platformların tasarımıdır: içerik sıralaması kullanıcı etkileşimini artıracak biçimde ayarlandığında, güçlü duygusal tepki uyandıran içerikler daha görünür hâle gelebilir. Bunun balonların ve odaların oluşumuna ne kadar katkıda bulunduğu hâlâ araştırılıyor; ama tasarımın tarafsız olmadığı, üzerinde geniş bir uzlaşma bulunan bir gözlemdir.

İlginç bir örnek, düzeltici bilginin geri tepmesi üzerine tartışmadır. 2010'da yayımlanan bir çalışma, siyasi olarak hassas konularda yanlış bir inancı düzeltmeye çalışmanın bazı durumlarda o inancı güçlendirebildiğini öne sürdü ve bu bulgu çok yaygınlaştı. Ancak sonraki yıllarda yapılan daha büyük çaplı tekrar çalışmaları, bu tür bir geri tepmenin nadir olduğunu ve düzeltmelerin çoğu zaman inançları doğru yönde, küçük de olsa değiştirdiğini buldu. Bu, bir önceki modülün replikasyon dersinin burada da geçerli olduğunu hatırlatır. Nguyen'in yankı odası analizi ise bu tartışmaya bir ayrım ekler: düzeltmenin işe yarayıp yaramadığı, kişinin bir balonda mı yoksa bir odada mı olduğuna bağlı olabilir.

Balondan ve odadan çıkmak

Nguyen'in ayrımının en önemli sonucu, iki duruma farklı müdahalelerin gerektiğidir. Bir balon, maruz kalmayla patlatılabilir: kişiye farklı kaynakları göstermek, akışını çeşitlendirmek, farklı görüşteki insanlarla konuşma fırsatları yaratmak. Ama bir yankı odasında maruz kalma yetmez; çünkü odanın üyesi, dışarıdan gelen her şeyi önceden itibarsızlaştırılmış bir kaynaktan geliyor diye reddeder.

Nguyen, bir yankı odasından çıkmak için daha derin bir şey önerdi: güvenin yeniden kurulması. Bunu Descartes'ın metodik şüphesine benzetti: bir kişi, güvenini bütünüyle sıfırlayıp baştan, kendi deneyimiyle yeniden kurmaya çalışabilir. Ama Nguyen bunun zor olduğunu kabul etti; çünkü önceki derslerde gördüğümüz gibi, hiç kimse her şeyi kendisi doğrulayamaz. Daha gerçekçi bir yol, odanın dışından biriyle kişisel bir güven ilişkisi kurmaktır: odanın öğrettiği itibarsızlaştırma, genel bir "onlar" için işler; ama tanıdığı, güvendiği ve dürüstlüğünü bizzat gördüğü birine uygulanması daha zordur. Yankı odalarından çıkan insanların anlatılarında, çoğu zaman bir kanıttan çok bir insanın belirleyici olduğu görülür.

Önceden aşılama

Araştırmacılar, yanlış bilgiye karşı bir başka strateji de geliştirdi: önceden aşılama. Bu yaklaşım, bir aşının bağışıklık sistemini zayıflatılmış bir virüse maruz bırakması gibi, insanları yanlış bilgi yayanların kullandığı teknikleri önceden tanımaya hazırlar: duygusal olarak kışkırtıcı dil, sahte uzmanlar, komplo anlatıları, kutuplaştırma. Cambridge Üniversitesi'nden araştırmacıların geliştirdiği ve oyuncuların bir yanlış bilgi yayıcısı rolüne büründüğü çevrim içi oyunlarla yapılan çalışmalar, bu tür bir hazırlığın manipülatif içerikleri tanıma becerisini artırabileceğini bildirdi.

Önceden aşılama ile yankı odası arasında ilginç bir simetri vardır: yankı odası da bir tür önceden aşılamadır, ama dışarıdaki bütün kaynaklara karşı. Fark, aşılamanın neye karşı yapıldığındadır. Belirli bir kaynağa karşı değil, belirli manipülasyon tekniklerine karşı aşılanmak, kişinin dışarıdan gelen bilgiyi kaynağına göre değil, yöntemine göre değerlendirmesine yardım eder. Bu, Güvenilirlik Açığı Kontrolü'nün de uyarısıdır: güveni kimliğe değil, güvenilirlik işaretlerine dayandırmak.

Balon/Oda Ayırıcı

Bu dersin aracı, kendi bilgi ortamının ya da başka birinin bilgi ortamının bir balon mu, bir oda mı, yoksa ikisi de mi olduğunu teşhis etmeye yarar. Önce kaynak listesi çıkarırsın: bir konuda en çok hangi kaynaklardan bilgi alıyorsun? Sonra balon testi uygularsın: son bir ayda bu konuda karşıt bir görüşü, onun en güçlü savunucusundan, kaç kez okudun ya da dinledin? Üçüncü olarak oda testi uygularsın: güvendiğin kaynaklar, karşıt görüşlerin kaynakları hakkında sana ne öğretti; onları okumadan önce güvenilmez olduklarına dair bir beklentin var mı?

Dördüncü olarak güven dağılımını incelersin: bir kaynağa güvenin, onun geçmiş başarı kaydına mı, yoksa senin görüşlerini onaylamasına mı dayanıyor; dışarıdaki kaynaklara güvensizliğin ise onların kaydına mı, yoksa sana onlar hakkında söylenenlere mi? Son olarak müdahaleyi seçersin: balon için maruz kalmayı çeşitlendir; oda için bir dış kaynağa güvenini, ona dair kendi bağımsız gözlemlerinle yeniden kurmaya çalış. Araç, Kaynak kapısında çalışır: kaynakların tek tek güvenilirliğine değil, güvenin bütün bir ağda nasıl dağıldığına bakar.

Örnekler

Basit örnek: haber akışı

Bir kişi, son iki yıldır haberleri yalnızca bir sosyal medya uygulamasının akışından takip ediyor. Akışında belirli bir siyasi yöne yakın kaynaklar ve bu kaynakları paylaşan arkadaşları var. Balon/Oda Ayırıcı'yı uygulayalım. Kaynak listesi: bir avuç haber sitesi ve arkadaş paylaşımları. Balon testi: karşıt görüşten bir yazıyı en son ne zaman, kendi başına aradığı bir kaynaktan okudu? Hatırlamıyor. Oda testi: karşı görüşteki kaynaklara karşı özel bir düşmanlığı yok; onları yalnızca görmüyor. Güven dağılımı: akışındaki kaynaklara güveni, geçmiş kayıtlarına değil, alışkanlığa dayanıyor. Teşhis: bir epistemik balon. Müdahale: akışa bilinçli olarak farklı yönlerden birkaç ciddi kaynak eklemek ve haftada bir, merak edilen bir konuda karşıt görüşün en güçlü savunusunu okumak. Balonlar genellikle bu tür küçük değişikliklerle hızla genişler.

Orta örnek: alternatif tedavi grubu

Kronik bir hastalığı olan bir kişi, benzer hastalıktaki insanların bir araya geldiği bir çevrim içi gruba katılıyor. Grupta paylaşılan deneyimler başta ona çok iyi geliyor; kendini anlaşılmış hissediyor. Zamanla grubun öne çıkan üyeleri, hekimlerin "ilaç şirketlerinin adamı" olduğunu, hastalığı bilerek iyileştirmediklerini ve bilimsel çalışmaların satın alındığını söylemeye başlıyor. Kişinin hekimi, yeni bir tedavinin etkili olduğunu gösteren çalışmalardan söz ettiğinde, kişi "Tam da grubun söylediği gibi, bana ilaç satmaya çalışıyor" diye düşünüyor. Balon/Oda Ayırıcı'yı uygulayalım. Balon testi: kişi karşıt görüşü duyuyor, hekiminden her ay dinliyor. Oda testi: bu görüşün kaynağı, önceden itibarsızlaştırılmış. Teşhis: bir yankı odası. Müdahale: hekiminin ona daha fazla çalışma göstermesi, odanın öngörüsünü doğrulayabilir. Daha umut verici yol, kişinin güvenini yeniden kurabileceği bir ilişkidir: dürüstlüğünü bizzat gördüğü, çıkar bağlantısı olmayan bir sağlık çalışanı ya da gruptan ayrılmış ve deneyimini açıkça anlatan bir hasta. Bu örnek, grubun ilk başta sağladığı gerçek toplumsal desteğin, odanın gücünün bir parçası olduğunu da gösterir: yankı odaları, insanların gerçek ihtiyaçlarını karşıladıkları için çekicidir.

Gerçek hayat örneği: kıyamet kehanetinden sonra

Amerikalı sosyal psikolog Leon Festinger ve arkadaşları, 1956'da yayımlanan bir kitapta, dünyanın belirli bir tarihte bir felaketle sona ereceğine ve kendilerinin bir uzay gemisiyle kurtarılacağına inanan küçük bir grubu, grubun içine katılan araştırmacılar aracılığıyla inceledi. Beklenen tarih geldi ve hiçbir şey olmadı. Ama grubun bazı üyeleri inançlarından vazgeçmek yerine, felaketin kendi inançları sayesinde önlendiğini açıkladı ve inançlarını yaymaya, öncekinden daha istekli biçimde başladı. Balon/Oda Ayırıcı'yı uygulayalım. Balon testi: grup, dış dünyadan kopuk değildi; gazeteciler ve meraklılar onları sürekli ziyaret ediyordu. Oda testi: grubun içinde, dışarıdaki şüphecilerin anlayamayacağına dair bir inanç vardı. Kehanetin başarısızlığı, dışarıdan bakan herkes için kesin bir çürütmeydi; ama odanın içinde, yeniden yorumlanarak bir doğrulamaya dönüştürüldü. Bu vaka, dijital çağdan çok önce, yankı odasının temel mekanizmasını gösterir: çürütücü kanıt, güvenin nasıl dağıldığına bağlı olarak zayıflatıcı ya da güçlendirici olabilir.

Vakaya dönüş

Salgın vakasında balonlar ve odalar belirgin biçimde görüldü. Bir yanda, pek çok insan salgın hakkındaki bilgilerini yalnızca belirli haber kaynaklarından ya da sosyal medya çevrelerinden aldı; bu çevrelerde bazı bilgiler hiç dolaşıma girmedi. Bu, balonun etkisiydi ve farklı kaynaklara maruz kalmak çoğu zaman yeterli bir düzeltmeydi. Öte yanda, bazı çevrelerde sağlık kurumlarının, bilim insanlarının ve gazetecilerin güvenilmez olduğu sistemli biçimde öğretildi. Bu çevrelerin üyeleri, resmî açıklamaları okuyor ve dinliyordu; ama onları önceden itibarsızlaştırılmış kaynaklardan gelen bilgiler olarak karşılıyordu.

Salgının kendine özgü bir durumu, bu iki yapının birbirini beslemesiydi. Sağlık önerilerinin değişmesi, Güven Bütçesi dersinde gördüğümüz gibi, kanıta göre güncellemenin doğal bir sonucuydu; ama yankı odalarında bu değişiklikler, "onların ne kadar tutarsız olduğunun" kanıtı olarak sunuldu. Bu, sağlık iletişimi için önemli bir ders içerir: belirsizliği ve değişen kanıtı baştan açıkça söylemek, yankı odalarının itibarsızlaştırma stratejisine karşı bir tür önceden aşılamadır. "Şu an bildiğimiz bu; yeni kanıt geldikçe önerilerimiz değişebilir" diyen bir kurum, önerileri değiştiğinde "yalan söylediler" suçlamasına daha az açık hâle gelir.

Araç kartı: Balon/Oda Ayırıcı

Egzersiz

Bu egzersiz, çoğu insanın kendi ortamını balon, karşı tarafınkini oda olarak gördüğünü ortaya çıkarır. Nguyen'in ayrımının en zor uygulaması, oda testini kendi güvendiğin kaynaklara da aynı titizlikle uygulamaktır.

Mini test

1. Nguyen'e göre epistemik balon ile yankı odası arasındaki temel fark nedir?
2. Bir yankı odasında karşıt kanıtla karşılaşmak neden inancı güçlendirebilir?
3. Yankı odasındaki bir kişinin akıl yürütmesi neden mutlaka hatalı değildir?
4. Balona ve yankı odasına yönelik müdahaleler nasıl farklıdır?
5. Bir ebeveyn, çocuk sağlığı üzerine bir çevrim içi grupta, "resmî kaynaklar gerçeği saklıyor; sizi korkutmak için veri uyduruyorlar" uyarısını sık sık okuyor. Bir hekimin önerisini dinlediğinde "tam da grupta söylendiği gibi" diye düşünüyor. Balon/Oda Ayırıcı ile değerlendir.

Özet

• Sunstein, Pariser ve Jamieson ile Cappella, dijital ortamın insanları kendi görüşlerinin içine kapatabileceği uyarısını yaptı; ama "filtre balonu" ve "yankı odası" zamanla birbirinin yerine kullanıldı.
• Nguyen'e göre epistemik balonda karşıt sesler duyulmaz, yankı odasında ise duyulur ama önceden itibarsızlaştırılır.
• Yankı odasında karşıt kanıt, odanın öngörüsünü doğruluyormuş gibi yaşanarak inancı güçlendirebilir; bu, bireysel bir mantık hatası değil, güvenin yapısal olarak yeniden düzenlenmesidir.
• Deneysel araştırmalar, balonların sanıldığından küçük olabileceğini ve düzeltmelerin geri tepmesinin nadir olduğunu düşündürür; bu bulgular da tartışmalıdır ve kanıt ölçütlerine tabidir.
• Balon maruz kalmayla, oda ise güvenin yeniden kurulmasıyla aşılabilir; önceden aşılama, kaynaklara değil manipülasyon tekniklerine karşı hazırlık yapar.
• Balon/Oda Ayırıcı, bir bilgi ortamını teşhis eder ve iki duruma uygun farklı müdahaleleri belirler.

Flashcard'lar

Sonraki derse köprü

Bu modül boyunca bilginin toplumsal yapılarını inceledik ve birçok yerde sezgilere dayandık: Christensen'in hesap örneğinde, Gettier vakalarında, bir kişinin bilip bilmediğine dair yargılarımızda. Ama bu sezgiler kimin sezgileri? Farklı kültürlerden, farklı dillerden insanlar, bir kişinin bir şeyi bilip bilmediği konusunda aynı sezgilere mi sahip? Son yirmi yılda bazı felsefeciler, bu soruyu masa başında değil, anketler ve deneylerle sormaya başladı. Ders 6.8 Modül 6'yı deneysel felsefe ile kapatacak; epistemik sezgilerin kültüre göre değişip değişmediği tartışmasını inceleyecek ve araç kutuna Sezgi Çeşitliliği Kontrolü'nü ekleyecek.

Günlük sorusu: Güvenmediğin bir kaynak düşün. Ona güvenmemeyi kendi gözlemlerinle mi öğrendin, yoksa sana öyle mi söylendi?

Tarihte bu tartışma

Toplulukların dış dünyadan gelen bilgilere karşı kendilerini nasıl kapattığı, sosyal psikolojinin ve sosyolojinin uzun süredir incelediği bir konudur. Festinger ve arkadaşlarının 1956'daki çalışması, tutarsız kanıt karşısında inancın nasıl korunduğunu gösteren erken bir örnekti ve Festinger'in bilişsel çelişki kuramının gelişmesine katkıda bulundu. İnternetin yaygınlaşmasıyla bu soru yeni bir biçim aldı: 2001'de Sunstein, 2008'de Jamieson ve Cappella, 2011'de Pariser, dijital ortamın insanları bölünmüş bilgi dünyalarına kapatabileceğini tartıştı. 2010'lar boyunca siyasi kutuplaşma ve yanlış bilgi üzerine yoğunlaşan araştırmalar, bu kavramları sınadı ve bazı yaygın varsayımları sorguladı. Nguyen'in 2020'deki makalesi, bu tartışmaya felsefi bir netlik kazandırdı ve epistemolojinin güven, otorite ve sosyal yapılar üzerine birikimini dijital çağın sorunlarıyla buluşturdu.