Hayri Usta içeriden izlenen bir başkarakterdi; bu vaka aynı on iki adımı karşı güce uyguluyor. Antagonist, kendi hikâyesinin kahramanı olarak istekle, ihtiyaçla ve yarayla kuruluyor; başkarakterle aynı hedefi isteyen bir ayna olarak. Dizi mecrası bir şey daha ekliyor: hangi bilginin hangi bölümde açılacağı da karakter dosyasının parçası oluyor.
01 · Karakter tohumu
Bu insanı hikâyeye değer kılan ilk kıvılcım ne?
- Gözlem
- Nöbetçi eczanenin gece penceresi: kasabada gece ikide yanan tek ışık. Eczacı, kimin ne aldığı görünmesin diye her kutuyu kahverengi kâğıda sarıyor.
- “Ya … olursa?”
- Ya bu adam herkesin derdini reçetelerinden biliyorsa? Ya bu bilgiyi yıllardır sessizce kullanıyorsa? Ya onun yıllar önce “düzelttiği” bir ailenin kızı, gazeteci olarak kasabaya dönerse?
- Tohum cümlesi
- Kasabanın sırlarını tezgâhından bilen, sesini hiç yükseltmeyen bir eczacı, geri dönen genç bir gazetecinin, kendi babasını bitiren türden bir haber yazdığını fark eder.
- Çelişki + durum
- Çelişki: kimseye zarar vermediğine inanan, ama herkesin hayatını değiştiren bir adam. Durum: kırk yıllık sessiz düzeni, yüksek sesli bir haberle açığa çıkmak üzere.
Neden böyle?
İlk “ya … olursa” zehir üzerineydi: hastalarını gizlice cezalandıran bir eczacı. Reddedildi. Hem eskimiş bir kötü kalıbıydı, hem de dramayı yöntem ayrıntısına taşıyordu; zanaat bir tekniğe dönüşüyordu. Seçilen tohumda eczacının tek aracı bilgi: kimin ne aldığını, neden aldığını bilmek. Bu araç kan dökmüyor, bu yüzden adam kendini masum sayabiliyor. Gazetecinin gelişi de rastgele değil; onun mesleği eczacının yarasına dokunuyor.
02 · Dramatik işlev
Bu hikâyede neden o var, neden başkası değil?
- Hikâyenin sorusu
- Adalet sessizce yapılırsa hâlâ adalet midir?
- Başkarakter
- Defne Arıkan (32), İstanbul’da araştırmacı gazeteci. Kalça ameliyatı geçiren annesine bakmak için Sislikaya’ya döner. Dizinin keşiflerini o yapar; seyirci kasabayı onun gözünden öğrenir.
- Nevzat’ın işlevi
- Karşı güç. Defne’nin her adımında karşısına çıkan sessiz düzenin sahibi. Hikâyedeki işi, Defne’nin “doğru yüksek sesle söylenmeli” inancını sınamak.
- Kendi hikâyesinin kahramanı
- Nevzat kendi gözünde kötü değil, kasabanın görünmeyen bekçisi. İşlev kartı bir de onun gözünden yazıldı: “Kırk yıldır bu kasabayı koruyorum. Şimdi bir yabancı gelip her şeyi yakacak.”
Neden böyle?
Bakış açısı çevrildiğinde ilk versiyon Nevzat’ı başkarakter yaptı: bir eczacının çöküşü. Üç soru testi ikiye bölündü. Ana kararları Nevzat veriyor, ama en çok değişen Defne. Diziyi Nevzat’ın gözünden anlatmak, sırları ilk bölümde harcamak demekti. Seyirci her şeyi baştan bilir, merak gerilime dönüşmezdi. Defne’nin gözü, açılışları bölüm bölüm dağıtmayı mümkün kılıyor. Nevzat yine de kendi hikâyesinin kahramanı olarak yazılıyor; yoksa karton kalır.
03 · İstek ve somut amaç
Neyi, ne zamana kadar, neyi kaybetme pahasına istiyor?
- İstek
- Kasabanın sessiz düzenini korumak; kırk yıldır sürdürdüğü düzeltmeyi tamamlamak.
- Somut amaç
- Dokuz hafta sonraki liman ihalesine kadar, Belediye Başkanı Tahsin Ekinci’nin ailesine ait sahte tapu dosyasını isimsiz yoldan müfettişin masasına ulaştırmak. Bunu yaparken Defne’nin haber dosyasındaki kendi izini yayımlanmadan silmek.
- Saat
- İhale tarihi dışarıdan konmuş bir saat. Defne’nin editörü de dosyayı ihaleden önce istiyor. İki saat aynı güne kuruldu.
- Bedel merdiveni
- Maddi: eczanenin ruhsatı, özgürlüğü. İlişkisel: kasabanın saygısı, Nermin’in sessizliği, Kenan’ın hayranlığı. Kimliksel: “Ben kimseye zarar vermeyen adamım.” Adı bir gazetede geçerse bu cümle de çöker.
Neden böyle?
İlk taslakta Nevzat paranın peşindeydi: Ekinci’den pay koparmak isteyen bir eczacı. Atölye Selim Bey’i hangi sebeple yeniden yazdıysa, bu taslak da aynı sebeple reddedildi. Açgözlü kötü kolay bir iyi-kötü çatışması kurar ve seyirciye düşünecek bir şey bırakmaz. Yeni amaç onu Defne’yle aynı hedefe koyuyor: ikisi de Ekinci’nin düşmesini istiyor. Çatışma hedefte değil, yöntemde. Biri bunu yüksek sesle istiyor, öbürü isimsiz.
04 · İhtiyaç ve yanlış inanç
Hangi yalana inanıyor ve gerçekte neye ihtiyacı var?
- Yanlış inanç
- “Doğru yüksek sesle söylenirse insan yakar. Sessiz düzeltme kimseyi yakmaz.”
- Psikolojik ihtiyaç
- Babasının yasını tutmak; o kışı bir intikam planına değil, bir kayba çevirebilmek.
- Ahlaki ihtiyaç
- Hayatını değiştirdiği insanlara bir kez olsun hesap vermek; kararlarını kendi adıyla taşımak.
- İstek ile ihtiyacın çarpışması
- Düzeni korumak (istek) için adını gizlemek zorunda. İhtiyacı ise tam olarak adını ortaya koymak. Her başarılı gizleme onu ihtiyacından bir adım daha uzaklaştırıyor.
- Antagonistte ihtiyaç
- Nevzat bu ihtiyaca sezon boyunca ulaşmayacak. Yine de dosyada yazılı olması şart: seyirci kaçırılan fırsatı görmeli ki negatif ark okunabilsin.
Neden böyle?
İlk taslakta Nevzat’ın ihtiyacı yoktu: kötü adamın ihtiyaca ne gereği var, diye düşünüldü. Bu, onu Defne’nin önüne konmuş bir duvara çevirirdi. İhtiyaç yazılınca her sahnede bir kapı açıldı: Nevzat’ın konuşabilecekken susmayı seçtiği kapılar. Seçim sahnesi de tersten planlandı. Sezonun sonunda adını söyleyebileceği bir an gelecek ve söylemeyecek. Bu seçimin ağırlığı, ihtiyacın baştan net yazılmasına bağlı.
05 · Yara, korku ve savunma
Geçmişte ne oldu ve karakter bugün kendini nasıl koruyor?
- Olay
- Kırk üç yıl önce, bir kış. Babası Hüsnü Kalaycı tapu memuruydu. Ekinci ailesinin yaptığı bir sahte tapu işi ona yıkıldı. Yerel gazete “Tapuda sahtecilik: Memur Kalaycı açığa alındı” diye manşet attı. Babası iki yıl sonra öldü; Nevzat on beş yaşındaydı.
- Sonuç (yanlış inanç)
- “Doğruyu da yalanı da yüksek sesle söylersen aynı ateşi yakarsın. Düzeltme sessiz yapılır.”
- Korku
- Adının bir gazetede, herkesin önünde geçmesi. Babasına olanın kendisine olması.
- Savunma
- Hiçbir şeyi yazılı yapmaz, hiçbir şeye imza atmaz. Herkesin sırrını bilir ama hiçbirini yüksek sesle söylemez. Gerektiğinde babasından kalan daktiloyla isimsiz bir mektup yazar.
- Savunmanın bedeli
- Kenan yöntemi öğrendi ama sınırı öğrenmedi. Nermin otuz yıldır sormadığı soruların içinde yaşıyor. İsimsiz mektuplardan biri on iki yıl önce yanlış adama gitti.
Neden böyle?
Ruh sağlığı kısayolu bilerek kullanılmadı: “psikopat eczacı” etiketi her şeyi açıklar ve hiçbir şeyi göstermez. Nevzat’ın davranışı bir tanıdan değil, bir inançtan çıkıyor. Bu yüzden seyirci onu anlayabiliyor; bu da onu daha ürkütücü yapıyor. Yara Defne’nin mesleğine bağlandı: babasını bir gazete manşeti bitirdi. Seyirci bunu dördüncü bölüme kadar bilmiyor. Defne’nin her sorusu, Nevzat için o manşetin tekrarı.
06 · Çelişki ve paradoks
Bu insan aynı anda hangi iki zıt şeyi taşıyor?
- Birinci çelişki
- Kimseye zarar vermediğine inanan adam, kasabanın yarısının hayatını onlara sormadan değiştirdi.
- İkinci çelişki
- Babasını bir söylenti bitirdi; kendisi de söylentiyi alet olarak kullanıyor. Gazeteyi suçlu sayıyor, isimsiz mektubu masum.
- Kendini anlatma / yapma
- Söylediği: “Ben kimsenin işine karışmam.” Yaptığı: kasabada kimin işten çıkacağına, kimin ihaleyi kaybedeceğine çoğu zaman o karar veriyor.
- Görünen ve görünmeyen katman
- Görünen: gece ikide penceresini açan, borçlunun defterini tutmayan eczacı. Görünmeyen: aynı pencereden kasabanın bütün sırlarının içeri girmesi.
- Ortak kök
- Hepsi o kıştan: adının yüksek sesle söylenmesi korkusu. İyilik de düzeltme de aynı yerden çıkıyor; ikisi de isimsiz.
Neden böyle?
Daha gösterişli bir çelişki de denendi: gündüz hayırsever, gece başka biri olan bir adam. Bu, ikiye bölünmüş adam kalıbıdır; iki ayrı karakter gibi okunur ve ortak kök testinden geçmez. Seçilen çelişkilerde iyilik ve zarar aynı jestten çıkıyor. Borç defteri tutmamak da, bir adamı işten attırmak da isimsiz yapılıyor. Seyirci onun iyiliğini sevdiği sahnede korkulacak şeyi de görüyor.
07 · Davranışla göstermek
Kamera bu insanı hiç konuşmadan nasıl tanıtır?
- Alışkanlık
- Sattığı her kutuyu, bir şerit ağrı kesici bile olsa, kahverengi kâğıda sarar ve iple bağlar. “Kimse kimin ne aldığını görmesin.” Sezonun sonunda aynı paketi cezaevindeki Kenan’a götürecek.
- Nesne
- Babasından kalan eski daktilo. Eczanenin arka odasında, bir ilaç kolisinin altında. “Ş” harfinin kuyruğu kırık. Kırk yılın bütün isimsiz mektuplarında aynı kırık harf var.
- Mekân
- Nöbet gecesi penceresi. Kepenk inikken açık kalan küçük gişe. Kasaba gece derdini oraya getiriyor; Nevzat gündüz duyamayacağı şeyleri orada duyuyor.
- Beden
- Sesini hiç yükseltmez. Karşısındakinin sözünü kesmez; o susunca da bir süre daha bekler. İnsanlar o boşluğu doldurur ve fazlasını söyler.
Neden böyle?
Dört araç aynı şeyi gösteriyor: gizlilik bir nezaket gibi görünüyor. Kâğıda sarmak müşteriyi koruyor; aynı jest Nevzat’ı da saklıyor. Daktilo dizinin seri ipucu oldu. Kırık “ş” birinci bölümde bir mektupta görünecek, beşinci bölümde Defne iki mektubu yan yana koyacak. İlk taslakta nesne ilaç dolabının anahtarıydı. Reddedildi; tehdidi zehre, yani yönteme bağlıyordu.
İÇ. MERKEZ ECZANESİ - ARKA ODA - GECE Raflarda koliler. Nevzat bir kolinin altından eski bir daktilo çıkarıyor. Tozunu mendille alıyor. Kâğıdı takıyor. Tek parmakla yazıyor. Her harften sonra bekliyor. Kâğıtta tek kelime: ŞANTİYE. Ş harfinin kuyruğu yok. Ön taraftan zil sesi. Nevzat kâğıdı çıkarıyor, dörde katlıyor, önlüğünün cebine koyuyor. Daktiloyu kolinin altına geri itiyor. Gişe penceresine yürürken önlüğünün yakasını düzeltiyor.
08 · İlk görünüm ve son görüntü
Seyirci bu insanı ilk gördüğünde ne öğrenmeli, son gördüğünde ne hissetmeli?
- Tanıtım satırı
- NEVZAT (58), beyaz önlüğü boğazına kadar ilikli. Gece penceresinin ardında, kasabada yanan tek ışığın içinde. Dinliyor.
- İlk görünüm
- Nöbet gecesi, saat iki. Kolunda morluk olan GÜLAY (26) ağrı kesici istiyor. Nevzat bir şey sormuyor. İlacı kâğıda sarıyor, oğlu için bir şeker ekliyor, para almıyor. Kadın gidince sokağın sonuna uzun uzun bakıyor. (Özellik: sessiz iyilik. İpucu: her şeyi görüyor. Ton: sıcak ama tedirgin edici.)
- Gecikmeli açılış
- Aynı bölümün sonunda Gülay’ın kocası nakliye şirketindeki işinden çıkarılıyor. Nedeni isimsiz bir mektup. Seyirci bağı hemen kurmuyor; Defne ikinci bölümde o mektubu buluyor ve kırık “ş”yi ilk kez görüyor.
- Son görüntü (sezon finali)
- Yine nöbet gecesi. Nevzat, Kenan’ın cezaevi ziyareti için bir paketi kâğıda sarıyor, iple bağlıyor. Pencereye vuruluyor. Eğiliyor, dinliyor. Karşı kaldırımda Defne izliyor.
Neden böyle?
İlk taslak Nevzat’ı bir tehdit mektubu yazarken açıyordu. Reddedildi: seyirci onu ilk saniyede “kötü” diye dosyalar ve bir daha bakmaz. Dizide antagonistin ilk görünümü bir sempati borcu kurmalı. Seyirci ona inanmalı ki her açılış ona da acıtsın. Bu yüzden ilk jest iyilik, düzeltme ekran dışında kaldı. İlk ve son görüntü aynı pencerede kuruldu. Değişen tek şey, sarılan paketin kime gittiği.
DIŞ. SİSLİKAYA - ÇARŞI - GECE Yağmur. Bütün kepenkler inik. Tek ışık: MERKEZ ECZANESİ’nin nöbet penceresi. GÜLAY (26) pencereye vuruyor. Kolunu montunun içine çekiyor. Pencere açılıyor. NEVZAT (58), önlüğü boğazına kadar ilikli. GÜLAY Ağrı kesici. Bir şey yok, düştüm. Nevzat koluna bakmıyor. Gülay’ın yüzüne bakıyor. Bekliyor. Gülay başka bir şey söylemiyor. Nevzat kutuyu kahverengi kâğıda sarıyor. İple bağlıyor. Yanına bir şeker koyuyor. NEVZAT Bu da Efe’ye. GÜLAY Ne kadar? NEVZAT Sonra. Gülay yağmura karışıyor. Nevzat pencereyi kapatmıyor. Sokağın sonuna, bir kamyonun park ettiği köşeye bakıyor.
09 · Karakter sesi
Adını kapatsan bile bu repliği kimin söylediğini anlar mıyız?
- Kelime dağarcığı
- Eczacı dili: “zamanla geçer”, “aç karnına değil”, “yan etkisi var”, “dozu kaçmış”. İnsanları ve olayları da bu dille tarif ediyor; bir skandal onun için bir “yan etki”.
- Ritim
- Edilgen konuşur: “Düzeltildi”, “hallolur”, “olmuş bir şey.” Hiçbir eylemin öznesi değil. Cümlenin yarısını söyler, gerisini karşısındakine bırakır.
- Kaçındığı konu
- Babası. Adı geçince karşısındakinin sağlığını sorar.
- Asla söylemeyeceği cümle
- “Ben yaptım.” Sezon finalinde bunu söyleyebileceği tek an gelecek; onun yerine Kenan’ın adını verecek.
- Örnek replikler
- “Geçer. Her şey zamanla geçer.” (Gülay’a.) — “Biz kimseye bir şey yapmayız oğlum. Bazı şeyler kendiliğinden olur.” (Kenan’a.) — “Yazdığın doğru olabilir kızım. Doğru olması kimseyi yakmayacağı anlamına gelmez.” (Defne’ye.)
Neden böyle?
Sesin ilk taslağı tehditkârdı: imalı, soğuk, her cümlesi bir uyarı. Ad kapatma testinde bu replikler herhangi bir dizinin kötüsüne ait olabiliyordu. Edilgen dil daha kişisel çıktı; Nevzat’ın savunması dilbilgisine işledi. Kendini cümlenin öznesi yapmayan adam, kendini suçun öznesi de saymıyor. “Ben yaptım” bu yüzden asla söylenmeyecek cümle oldu. Hayri Usta’nın “Geç kaldım”ının tersine, bu cümle söylenmeyerek ark kuruyor.
İÇ. MERKEZ ECZANESİ - GÜN Defne tezgâhta. Önünde annesinin reçetesi. Nevzat kutuları diziyor. DEFNE Murat Dinç’i hatırlıyor musunuz? Coğrafya öğretmeni. NEVZAT Annen nasıl? Merdiven çıkabiliyor mu? DEFNE Hakkında mektuplar yazılmış. İsimsiz. Okuldan ayrılmak zorunda kalmış. NEVZAT Kasaba küçük. Laf olur. DEFNE Laf değil. Mektup. Biri oturup yazmış. Nevzat ilaçları kâğıda sarıyor. İpi iki kez dolaştırıyor. NEVZAT Bunu aç karnına vermesin. Mideyi yakar.
10 · Karşı güç ve antagonist
Bu karakteri en çok ne, kim zorluyor ve neden tam da o?
- Kişi
- Defne Arıkan. Nevzat’ın gözünde bir “yabancı”, ama Sislikaya’da büyüdü. Babası Cemal annesine el kaldırıyordu; on sekiz yıl önce işinden atılıp kasabayı terk etti. Bunun Nevzat’ın bir mektubuyla olduğunu Defne bilmiyor.
- Karşı gücün haklılığı
- Defne’nin gözünden: “Bir adam kırk yıldır kimin cezalandırılacağına tek başına karar vermiş. Bir kez yanılmış ve bir öğretmenin hayatı bitmiş. Bunu yazmazsam bir sonraki yanılgı da isimsiz kalacak.” Bu paragraf ikna edici, çünkü doğru.
- Sistem
- Kayıtların dijitale geçmesi. Reçete, şikâyet, başvuru artık iz bırakıyor. Kâğıtla ve sessizlikle yürüyen düzen çözülüyor; Nevzat’ın yöntemi eskiyor.
- İlişki
- Kenan. Yöntemi ondan öğrendi, sınırı öğrenmedi. Nevzat için en büyük tehdit Defne değil, Kenan’ın onun adına yapacağı şey.
- İç ses
- “Ses çıkarma, düzelt.” Her krizde onu gişe penceresine geri çağıran ses.
Neden böyle?
Antagonist vakasında bu adım ters çevrilir: karşı güç, kötü adamı zorlayan taraftır. İlk taslakta Defne’nin kişisel bir payı yoktu; doğru için savaşan temiz bir kahramandı. Bu, Selim Bey’in açgözlü ilk hâliyle aynı kusurdu, yalnız ters yönde. Babası ayrıntısı Defne’ye bir borç verdi. Ayna testi artık işliyor: ikisi de bir babanın gölgesinde büyüdü. Biri yüksek sesi, öbürü sessizliği seçti. Zayıflığa basmak da tesadüf değil; Defne’nin mesleği o eski manşetin kendisi.
11 · Kadro ve ilişki haritası
Kadrodaki herkes aynı soruya ne cevap veriyor?
- Ana soru ve Nevzat
- Adalet sessizce yapılırsa hâlâ adalet midir? Nevzat: “Adalet görünmezse kimseyi yakmaz.”
- Defne (gazeteci, 32)
- “Görünmeyen adalet, birinin keyfidir.” Nevzat’ın aynası: o da kasabayı düzeltmek istiyor, ama herkesin gözü önünde.
- Kenan (yeğeni, eczane teknisyeni, 27)
- “Adalet cezadır; kimin verdiği önemli değil.” Ağabeyi Cevdet onu bırakıp gidince Nevzat sekiz yaşından beri büyüttü. İsteği: amcasının onu bir kez “benim gibi” diye görmesi.
- Nermin (karısı, emekli öğretmen, 56)
- “Bilmediğim adalet beni ilgilendirmez.” Sormamayı seçmiş. İsteği: Kenan’ı eczaneden uzaklaştırıp okutmak.
- Hacer Arıkan (61) ve Tahsin Ekinci (63)
- Hacer, Defne’nin annesi: “Adaleti bekleyen ölür, kurtulan susar.” İsteği: kızının geçmişi kurcalamadan İstanbul’a dönmesi. Tahsin Ekinci, belediye başkanı: “Adalet, kasabaya iş getirenin hakkıdır.” Babasının tapu işini yıllarca örttü.
Neden böyle?
İlk kadroda Nevzat’ın bir de tetikçisi vardı: kirli işleri yapan bir adam. Bu Nevzat’ı temiz tutuyordu ama kadroya bir şey katmıyordu; tetikçi ana soruya cevap vermiyordu. Yerine Kenan geldi: Nevzat’ın cevabını abartarak veren bir öğrenci. Kenan’ın her sertliği, Nevzat’ın yönteminin mantıklı sonucu. Nermin ile Hacer ise aynı susmanın iki yüzü: biri bilmemeyi, öbürü kurtulmayı seçti. Asıl üçgen Nevzat, Kenan ve Defne arasında kuruldu.
12 · Karakter arkı
Bu insan hikâyenin sonunda başındakinden nasıl farklı, ve bu farkı ne yarattı?
- Ark türü
- Negatif ark. Yanlış inanç (“Sessiz düzeltme kimseyi yakmaz”) çatlıyor, ama Nevzat gerçeği görünce inancını bırakmıyor, sertleştiriyor. Sezon sonundaki inancı: “Kimin yanacağına ben karar veririm.”
- Kırılma 1: yalanın çatlaması (3–4. bölüm)
- Defne, öğretmen Murat Dinç’in on iki yıl önce isimsiz mektuplarla kasabadan gönderildiğini anlatır. Söylenti yanlışmış; rüşveti okul müdürü almış. Nevzat o gece daktiloyu çıkarır, ama bir şey yazmaz. Bir gazetenin babasına yaptığını kendisinin de yaptığını ilk kez görür.
- Kırılma 2: görüp yine de devam etmek (6. bölüm)
- Kenan, Defne’nin kaynağı olan muhasebeci Sabri Kurt’u susturmaya gider. Merdivende bir itişme olur; Sabri düşer ve ölür. Nevzat Kenan’ı teslim etmez. Kırk yılda ilk kez kendi eliyle bir kaydı değiştirir: o gecenin nöbet defterindeki saati.
- Kırılma 3: en karanlık an ve seçim (8. bölüm)
- Defne iki mektubun kırık “ş”sini yan yana koymuş, daktiloyu arıyor. Nevzat’ın önünde iki yol var: “Ben yaptım” demek ya da başka bir ad vermek. Defne’ye Ekincilerin tapu dosyasını verir, Komiser Ferhat’a da Kenan’ın adını. Kendi adı dışarıda kalır.
- Başlangıç ve bitiş davranışı
- Başta: düzeltmeyi isimsiz ve kansız yapar; sınırı “kimse zarar görmesin”. Sonda: aynı isimsizlikle kendi büyüttüğü çocuğu feda eder. İki davranış da aynı jestle ölçülür: bir paketi kâğıda sarmak. İlk bölümde Gülay için, son bölümde cezaevindeki Kenan için.
Neden böyle?
Kefaret finali de yazıldı: Nevzat son bölümde itiraf ediyordu. Reddedildi; bu Hayri Usta’nın pozitif arkının bir kopyası olurdu ve dizinin sorusunu kapatırdı. Negatif ark soruyu açık bırakıyor. Defne haberini aldı, Ekinci düştü, kasaba sessiz adalete bir kez daha borçlandı. Bedeli Kenan ödedi. Nevzat’ı öldürmek de düşünüldü. Ama ikinci sezon, adını söyleme ihtimalini canlı tutmak istiyor. Kırık “ş” hâlâ ortada.
İÇ. MERKEZ ECZANESİ - ARKA ODA - ŞAFAK Defne kapıda. Elinde iki mektubun fotokopisi. Nevzat kolilerin önünde. DEFNE Bu daktiloyu bulacağım Nevzat Amca. NEVZAT Bulursun. Sen bulan birisin. Nevzat bir dosya uzatıyor. Kalın, sararmış. NEVZAT (DEVAM) Tapu. Seksen üç. Ekincilerin imzası var. Defne dosyayı almıyor. Nevzat’a bakıyor. DEFNE Sabri’yi kim itti? Nevzat susuyor. Defne de susuyor. Bu kez boşluğu kimse doldurmuyor. NEVZAT Ferhat’a sor. O biliyor.