Aşk (Love Story)

Aşk hikâyesi izleyiciye bir ilişki vaat eder ve seyirciden o ilişkiye yatırım yapmasını ister. Seyirci iki karakteri ayrı ayrı sevmeli, sonra onları birlikte görmek istemelidir; bu iki adım kurulmadan hiçbir engel gerilim üretmez. Romantik komediden farkı mesafesindedir: romantik komedi kavuşmayı bir söz olarak taşır ve engeli oyunlaştırır, ciddi aşk anlatısı ise kavuşmanın gerçekten kaybedilebileceğini seyirciye baştan hissettirir. Tür mutlu da trajik de bitebilir; sözleşme sonun biçimini değil, sonun ilişkiye layık olmasını vaat eder.

Yapısal olarak aşk hikâyesi iki başkarakterli bir anlatıdır, birinin bakışı ağır bassa bile. İki ayrı karakter yayı vardır ve ilişki üçüncü bir yay gibi davranır: çekim, direnç, yakınlaşma, kırılma ve nihai seçim. Engel iki katmanlıdır: dışarıda sınıf, aile, mesafe, savaş ya da evlilik; içeride korku, gurur, eski bir yara. İyi kurulmuş bir aşk hikâyesinde dış engel kalktığında iç engel hâlâ ayaktadır ve hikâye orada bitmez.

Tür Tristan ve Isolde, Leyla ile Mecnun, Romeo ve Juliet gibi engellenmiş aşk anlatılarından beslenir; Doğu geleneğinde aşk çoğu zaman kavuşmanın değil arayışın kendisidir. Hollywood stüdyo dönemi, Fransız ve Doğu Asya sinemaları türü farklı tonlarda işledi. Türk sinemasında aşk, Yeşilçam'da sınıf farkıyla, sonraki dönemde emek, sadakat ve toplumsal baskıyla kurulan anlatılarla güçlü bir damar oldu; Selvi Boylum Al Yazmalım aşkı tutkuyla sadakat arasında bir seçim olarak sorar.