Disklere dair korku yaratan mitler

Açılış sahnesi

Bir öğrenci derse geliyor ve elinde bir rapor var.

Raporda birkaç sözcük yazıyor: dejenerasyon, taşma, düzleşme.

Öğrenci o güne kadar iki yıldır sınıfa geliyordu ve hiçbir şikâyeti yoktu. Rapor bir başka şikâyet için çekilmiş bir görüntüden çıkmıştı.

O günden sonra bambaşka bir öğrenci oluyor. Öne bükülmüyor. Ağırlık taşımıyor. Poz sırasında sürekli kendini kontrol ediyor. Altı ay sonra pratiğinin yarısı kaybolmuş durumda.

Bedeninde o gün hiçbir şey değişmedi. Değişen şey birkaç sözcük.

Bu ders o sözcüklerin ne söyleyip ne söylemediğini ayırıyor.

Ve baştan iki şey söylenmesi gerekiyor. Birincisi: bu ders kimsenin tanısını geçersiz kılmıyor ve bir hekimin söylediğinin yerine geçmiyor. İkincisi: bu ders bir öğretmene tanı koyma ya da tanı kaldırma yetkisi vermiyor. Verdiği şey iki araç — dil ve doz.

Bu derste ne olacak

Önce sevk eşiğini baştan yazacağız, çünkü bu dersin geri kalanı onun üstünde duruyor. Sonra rapor dilinin ne olduğunu ve bir raporun kimin için yazıldığını göstereceğiz. Ardından şikâyeti olmayan kişilerdeki bulgulara bakacağız. Sonra altı yaygın miti tek tek ele alacağız. Ardından etiketin kendisinin ürettiği daralmayı ölçeceğiz. Sonra öğretmenin fiilen ne yaptığını adım adım vereceğiz. Usta katmanında öğrencinin sorusuna verilecek cevabı kuracağız. On yedi örnekle çalışacağız. Ders bittiğinde elinde rapor olan bir öğrenciye ne diyeceğini ve ne demeyeceğini biliyor olacaksın.

Sıfır noktası

Önce eşik. Bu ders hiçbir şekilde aşağıdakileri hafifletmiyor.

Bacağa yayılan ve süren belirti, uyuşma, güç kaybı, idrar ya da bağırsak kontrolünde değişim, eyer bölgesinde hissizlik, hızlı ve açıklanamayan kötüleşme, ateşle ya da açıklanamayan kilo kaybıyla birlikte giden sırt ağrısı. Bunların herhangi biri varsa Y0.02'nin sevk yolu tartışmasız devrede ve pratikle ilgili hiçbir karar bunun önüne geçmiyor.

Şimdi geri kalanı.

"Dejenerasyon" günlük dilde çürüme demek; raporda yaşla birlikte görülen bir değişimi tarif ediyor. "Yırtık" günlük dilde bir kopma resmi çiziyor; raporda çok küçük bir yapısal değişimi de anlatabiliyor. "Düzleşme" bir kayıp gibi duyuluyor; bir eğrinin ölçülen derinliğini bildiriyor ve Y2.51 o derinliğin bir tanı olmadığını göstermişti.

Bir rapor bir görüntüyü tarif ediyor. Bir kişiyi tarif etmiyor.

Ve bir şey daha yapmıyor: ne yapılacağını söylemiyor. Bir rapor bir gözlem listesi; bir program değil.

Mekanizma

Şikâyeti olmayan insanlarda ne bulunuyor

Bu, dersin en önemli tek bulgusu.

Bunun sonucu şu: bir bulgu bulunması, o bulgunun şikâyetin nedeni olduğunu göstermiyor. Bulgu şikâyeti olmayan komşusunda da olabiliyor.

Altı mit

Birinci mit: disk kayar ve yerine oturtulur. Disk omurlara bağlı bir yapı; bir çekmece gibi çıkıp girmiyor. "Kayan disk" ifadesi eski bir deyiş ve bir tarif değil.

İkinci mit: bir kez olduysa kalıcıdır. Takip görüntülemelerinde bu değişimlerin zamanla küçüldüğü ya da kaybolduğu bildiriliyor.

Üçüncü mit: bir daha asla öne bükülmemeli. Y2.52'nin tamamı bu cümle üzerineydi ve sonucu aynı: yön yasağı desteklenmiyor, doz kararı geçerli. Akut bir dönemde belirtiyi yeniden üreten konumlar geçici olarak dolaşılıyor; bu bir sıralama, bir yasak değil.

Dördüncü mit: görüntü ağrının nedenini söyler. Sessiz bulgu maddesi bunu karşılıyor.

Beşinci mit: dejenerasyon omurganın aşınıp bitmesidir. Yaşla birlikte görülen değişimler neredeyse herkeste var. Sözcük bir hüküm gibi duyuluyor ve bir yaş bulgusunu bildiriyor.

Altıncı mit: bir öğretmen bakarak anlar. Bir poz görüntüsünden, bir eğri derinliğinden ya da bir hareket kalitesinden böyle bir sonuç çıkmıyor. Y2.51'in şekil adı burada bir tanı adına dönüşüyor ve dayanağı yok.

Etiketin kendi bedeli

Ölçülebilir olması önemli. Öğretmen bunu bir inanç tartışmasına dönüştürmüyor; bir liste tutuyor.

Kişi altı ay önce hangi işleri yapıyordu, şimdi hangilerini yapıyor? Aradaki fark daralmanın büyüklüğü. Ve o farkın ne kadarı belirtiden, ne kadarı sözcükten geldiği ayrı bir soru.

Y2.17 tehdit girdisini kurmuştu, Y2.21 kalıcılık dilini. Bir rapor sözcüğü ikisini birden yapıyor: kalıcı ve tehdit edici.

Öğretmen ne yapıyor

Adım adım.

Önce sorular. Sana tam olarak ne söylendi? Bir kısıt kondu mu, konduysa nedir ve ne kadar süreyle? Bir kontrol tarihi var mı? Bu üç soru bir tanı sorgulaması değil; bir kapsam belirleme.

Sonra yazma. Söylenen sınır yazılıyor ve program o sınırın içine kuruluyor. Y2.37'nin çerçevesi: sınırı öğretmen koymuyor ve kaldırmıyor.

Sonra dil. Öğretmen kendi tanısını söylemiyor, başkasının tanısını da yorumlamıyor. Söylediği tek şey bugüne ait: bugün bu yükte bu hareket ne yapıyor?

Sonra doz. Y2.52'nin belirti kuralı devreye giriyor — bir eşik, bir pencere, bir yön. Yazılıyor.

Ve sonra eşik. Dersin başındaki liste her zaman açık duruyor.

Örneklerden okuma

Bu derste iki örüntü tekrar etti.

Birinci örüntü: bir görüntünün bir kişi hakkında konuşması. Aynı rapor iki ayrı hayatta bulunuyor ve biri ağrılı biri değil. Y2.52'nin model sıçraması burada bir görüntüden bir kişiye doğru çalışıyor ve tam olarak aynı hata.

İkinci örüntü: iyi niyetli iki uç. Bir uçta tanıyı onaylayıp nedeni ilan etmek, öteki uçta tanıyı çürütüp raporu değersizleştirmek. İkisi de yetki sınırının dışında ve ikisi de zarar verdi. Y2.48'in iki yönlü zararı burada bir rapor karşısında tekrar ediyor.

Usta katmanı

Öğrenci sorarsa ne söyleniyor?

Soru genellikle şöyle geliyor: "Bu pozları yapabilir miyim?"

Yanlış iki cevap hazır duruyor. "Yapamazsın" bir tanı ve yetki dışı. "Tabii ki yapabilirsin" de bir tanı ve aynı ölçüde yetki dışı.

Söylenebilecek doğru cevap şu: sana konan bir sınır varsa onun içinde kalıyoruz; yoksa küçük paylarla ilerliyoruz ve şu üç şeye bakıyoruz — o an ne oluyor, ertesi gün ne oluyor, iki hafta sonra ne oluyor.

Bu cevap bir tanı içermiyor, bir söz vermiyor ve bir yol veriyor.

Bir de söylenmemesi gereken bir cümle grubu var ve hepsi iyi niyetli. "Bu pozlar diskini iyileştirir." "Bu poz onu yerine oturtur." "Yoga sayesinde ameliyattan kurtulursun." Üçü de sonuç vaadi ve üçü de bir gün tutmadığında öğrenci kendini suçlu hissediyor.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Uygulama

Aklında kalsın

Sevk eşiği her şeyin üstünde ve bu ders onu hafifletmiyor.

Bir rapor bir görüntüyü tarif ediyor, bir kişiyi değil.

Sessiz bulgu yaygın: aynı bulgular şikâyeti olmayan kişilerde de bulunuyor ve sıklık yaşla artıyor. Bulgu varlığı nedensellik göstermiyor.

Disk kayıp geri oturmuyor. Fıtık kalıcı varsayımı desteklenmiyor. Dejenerasyon bir yaş bulgusu.

Etiketin kendi bedeli var ve ölçülebiliyor: kişi belirtiden değil sözcükten sonra daralıyor.

Öğretmenin elinde iki araç var — dil ve doz. Tanı koymak da tanı kaldırmak da yetki dışı.

Ve iki uç da zarar veriyor: nedeni ilan etmek ve raporu değersizleştirmek.

Sonraki derse köprü

Bu bölümde şimdiye kadar hareketi konuştuk: bölgeler, eğriler, üç yön ve bir korku.

Geriye bir şey kaldı ve o hareket değil: gövdenin sertliği. Bir poz sırasında karın ve gövde ne kadar sıkılıyor, bu sıkılık ne işe yarıyor ve ne zaman bir maliyet oluyor?

Bir de bu bölümde iki kez kıyısından geçtik: gövde sabitlendiğinde nefes değişiyor. Dönüşlerde bunu bir neden olarak saydık ve açmadık.

Sıradaki ders o ikisini birleştiriyor. "Karnını sık" sınıfların en yaygın yönergelerinden biri ve neredeyse hiç ölçülmüyor.