Ekstansiyonda hareketin bölüşülmesi

Açılış sahnesi

İki öğrenci yüzüstü yatıyor ve ikisi de göğsünü kaldırıyor.

Yandan bakıldığında iki görüntü neredeyse aynı. Aynı yükseklik, aynı eğri.

Şimdi ikisinin sırtına birer işaret koyalım — kaburgaların bittiği yere ve pelvisin üstüne.

Birinci öğrencide iki işaret arasındaki mesafe her yerde biraz açılmış. Eğri uzun bir yaya yayılmış.

İkinci öğrencide iki işaretin arası neredeyse hiç değişmemiş ve bütün açılma tek bir dar bölgede toplanmış. O bölgede sırtta keskin bir kırılma var.

Aynı görüntü, iki ayrı bölüşüm.

Ve öğretmen ikisine de aynı şeyi söylüyor: "Güzel, biraz daha."

Bu ders o bölüşümü ölçüyor. Sorusu "ne kadar yükseldin" değil, "bu yükseklik nereden geldi".

Bu derste ne olacak

Önce bir arkaya bükülmenin görüntüsünü dört ayrı kaynağa ayıracağız — üçü omurga ekstansiyonu bile değil. Sonra yığılmanın görünür işaretini bulacağız ve nerede olduğu kadar ne zaman ortaya çıktığının da bilgi verdiğini göstereceğiz. Ardından yığılmanın kendiliğinden bir sorun olmadığını, sorunun bir koşullar kümesi olduğunu söyleyeceğiz. Sonra iki yaygın düzeltmenin neden işe yaramadığını göstereceğiz. Ardından bölüşümü fiilen değiştiren şeyi vereceğiz ve o şey bir yönerge değil. Usta katmanında derin arkaya bükülmenin bir ustalık göstergesi sayılmasına bakacağız. On yedi örnekle çalışacağız. Ders bittiğinde bir arkaya bükülmeye bakıp yüksekliği değil bölüşümü okuyor olacaksın.

Sıfır noktası

Y1.55 ekstansiyonun bölgeler arasında eşit paylaşılmadığını söyledi ve yoğunlaştığı yere yığılma noktası adını verdi. Y2.50 nedenini ekledi: göğüs bölgesi bu yönde en kısıtlı hâlinde, bel ise cömert.

Bu ders bir adım daha atıyor. Bir arkaya bükülmenin görüntüsü yalnız omurgadan gelmiyor.

Dördünden yalnız ikisi omurga ekstansiyonu. Kalça ayrı bir eklem, omuz kuşağı ve baş ayrı bir katkı.

Yani "daha fazla arkaya bükül" dendiğinde dört ayrı yerden pay istenmiş oluyor ve payı en kolay veren yer veriyor.

Dördüncü satır özellikle sinsi. Omuzlar geriye çekildiğinde ve baş arkaya alındığında göğüs kafesi yukarı bakıyor ve fotoğrafta poz belirgin biçimde büyüyor. Omurga hiç hareket etmemiş olabiliyor.

Mekanizma

Kırılma yeri ve zamanı

Yığılma bir kavram. Görülebilen şey ise başka bir şey.

Bir de ikinci bir bilgi var ve genellikle kaçırılıyor.

İkisini ayırmak pratikte belirleyici. Uç aralıkta beliren bir kırılma olağan; her hareketin bir yerinde bir bölge önce doyar. Hareketin ilk üçte birinde beliren bir kırılma ise ötekilerin hiç katılmadığını söylüyor.

Yığılma tek başına sorun değil

Bu dersin en önemli ayrımı burada ve Y2.52'nin mantığını sürdürüyor.

Bir yerde yoğunlaşma her arkaya bükülmede var. Bir bölge her zaman önce doyuyor ve bu, bir kusur değil bir dağılım.

Sorun bir koşullar kümesi.

Y2.32 dizde üç koşul kuralını kurmuştu ve mantık aynı: bir tek etken değil, bir birliktelik.

Bunun öğretmen için sonucu doğrudan. Bir kırılma görmek bir müdahale gerekçesi değil. Kırılma artı uç aralık artı tekrar artı belirti bir müdahale gerekçesi.

İki düzeltme neden işe yaramıyor

Sınıflarda iki cümle dolaşıyor ve ikisi de bölüşümü değiştirmiyor.

Birincisi "kuyruk sokumunu içeri al" ya da "karnını sık". Bu yönergeler çoğu zaman bir yeniden dağıtım üretmiyor; hareketi azaltıyor. Kırılma kayboluyor çünkü arkaya bükülme de kayboluyor. Y2.03'ün kısıt ipucu tanımı burada: sınır koyuyor, hareket üretmiyor.

İkincisi "göğsünü aç". Bu yönerge doğru yere sesleniyor ve o yerin verecek payı en az. Y2.50'nin notu geçerli: kaburga kısıtı bir sıkılık değil bir kuruluş.

İkisinin ortak yanı şu: bir bölüşüm sorununa bir yönergeyle cevap veriyorlar.

Bölüşümü ne değiştiriyor

Üç kurulum düğmesi var ve üçü de defterin bir satırına dokunuyor.

Birinci düğme kalça. Yüzüstü pozlarda pelvis yere sabitlenmiş durumda ve kalça ekstansiyonu çoktan tükenmiş oluyor; kalan her şey omurgaya biniyor. Aynı yön, kalçanın serbest olduğu bir kurulumda bambaşka bölüşüyor. Y1.57'nin Setu Bandha'sı bunun en açık örneği: orada kalça asıl uzatıcı ve omurga kendi aralığında kalabiliyor.

İkinci düğme kollar. Kolların nereye bastığı ve dirseklerin nerede olduğu, göğüs bölgesinin katkısını doğrudan değiştiriyor. Aynı poz, kollar bir yükseltiye basınca başka bölüşüyor.

Üçüncü düğme önceden yerleştirme. Göğüs bölgesi poza girmeden önce kendi aralığının üst ucuna getirilirse, harekete oradan başlıyor. Poza girildikten sonra oraya gitmesi genellikle olmuyor.

Bölüşüm değişmiyorsa

Üç düğme de çevrildi ve kırılma aynı yerde duruyorsa bir karar noktasındayız.

Bazı kişilerde göğüs bölgesinin katkısı gerçekten küçük ve büyümüyor. Kaburga kısıtı bir kuruluş ve Y2.42'nin öğrettiği şey burada tekrar ediyor: bir yönü açmaya çalışmak sonsuza kadar sürdürülemiyor.

O zaman hedef değişiyor ve iki parçası var.

Birincisi bölüşümü taşımak yerine yoğunlaşma yerinde kapasite kurmak. O bölge her arkaya bükülmede yükü alacaksa, o yükü taşıyabilmesi gerekiyor. Bu bir kabul değil bir program kararı — Y2.42'nin yön vazgeçme kararının omurgadaki karşılığı.

İkincisi derinlik hedefini bırakmak. Yoğunlaşma taşınmıyorsa ve derinlik artırılırsa, artan tek şey o dar bölgeye binen pay oluyor.

Örneklerden okuma

Bu derste iki örüntü tekrar etti.

Birinci örüntü: bir bölüşüm sorununa bir yönergeyle karşılık verilmesi. Kuyruk sokumu, karın, göğüs — üçü de sözle kuruldu ve üçü de bölüşümü değiştirmedi. Bölüşümü değiştiren şey her seferinde bir kurulum oldu.

İkinci örüntü: görüntünün bölüşümü gizlemesi. Aynı yükseklik iki ayrı bölüşümden gelebiliyor ve öğretmen ikisine de aynı şeyi söylüyor. Yükseklik bir ölçü değil; kırılmanın yeri ve zamanı bir ölçü.

Usta katmanı

Derin arkaya bükülme yoga dünyasında bir ilerleme göstergesi olarak dolaşıyor. Bunu ayrıca konuşmak gerekiyor, çünkü bu ders onunla çelişiyor.

Bunun pratikteki sonucu şu: derinlik bir hedef olduğunda bölüşüm hiç sorulmuyor. İki öğrenciden kırılması dar bir bölgede toplananı daha derin görünüyor ve daha çok övgü alıyor.

Bir usta ölçütü koyalım. Bir arkaya bükülme iyi değerlendirilirken üç şey soruluyor ve derinlik bunların hiçbiri değil. Kırılma nerede? Ne zaman beliriyor? Pozdan çıktıktan sonra kişi kendini nasıl hissediyor?

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Uygulama

Aklında kalsın

Bir arkaya bükülmenin görüntüsü dört kaynaktan geliyor: göğüs bölgesi, bel, kalça ve omuz kuşağıyla baş. İkisi omurga bile değil.

Kırılma yeri gözle görülüyor. Kırılmanın ne zaman belirdiği daha çok bilgi veriyor — erken kırılma bir bölüşüm işareti.

Yoğunlaşma tek başına sorun değil. Dikkat gerektiren şey dört koşulun birlikteliği: uç aralık, yük, tekrar ve belirti.

"Kuyruk sokumunu içeri al" hareketi azaltıyor. "Göğsünü aç" boş bir adrese sesleniyor.

Bölüşümü yönerge değil kurulum değiştiriyor. Üç düğme: kalça, kollar ve önceden yerleştirme.

Ve derinlik bir ustalık ölçüsü değil. Dar bir bölgede toplanan bir hareket daha derin görünüyor.

Sonraki derse köprü

Öne ve arkaya bükülmeyi bölüştürdük. Geriye üçüncü yön kaldı ve orada tablo tersine dönüyor.

Dönüşte cömert olan bölge göğüs bölgesi — kaburga kısıtının en az iş gördüğü yön bu. Ama kaburgalar dönüşten de bağımsız değil ve orada başka bir şey oluyor: göğüs kafesi dönerken şekil değiştiriyor ve nefesle doğrudan bağlantılı.

Sıradaki ders o bağlantıyı kuruyor. Ve bir sınıf gözlemiyle başlıyor: dönüş pozlarında nefes neden zorlaşıyor ve bu bir kusur mu?