Paścimottānāsana’da amaç nedir?

Açılış sahnesi

Bir kişi bu pozu bir yıl boyunca neredeyse her gün yaptı.

Ona tek bir soru sor: bir yılda ne gelişti?

Cevap veremiyor.

"İyi geldi" diyor. "Rahatlıyordum" diyor. Ama neyin değiştiğini söyleyemiyor.

Sebep tembellik değil. Sebep şu: o kişi bu pozu neden yaptığını hiç bilmiyordu.

Ve bunda tek başına değil. Beş ayrı kaynağa bu pozun ne işe yaradığını sorsan beş farklı cevap alırsın. Arka bacak esnekliği. Sinir sistemini sakinleştirmek. Enerji kanalları. Omurgayı uzatmak. Sindirim.

Bir poz beş şeyi birden iddia ediyorsa, hiçbiri için doğru dozlanamaz.

Bugün bu pozu daraltacağız. Ve daralttığımız anda ilk kez kullanışlı hâle gelecek.

Bu derste ne olacak

Önce pozu sökeceğiz ve mekanik olarak ne yaptığını dürüstçe söyleyeceğim. Sonra bu poz etrafındaki iddiaları türlerine göre ayıracağız; bazıları ölçülebilir, bazıları geleneksel bir model, bazıları bir öğretim tercihi. Ardından üç meşru amacı ve her birinin neden ayrı bir doz gerektirdiğini göreceksin. Sonra kurulumu yapacağız. Ardından elle ya da kemerle çekmenin ne yaptığını konuşacağız. En sonda ne kadar ve ne sıklıkta sorusuna cevap vereceğiz. On altı örnekle çalışacağız. Ders bittiğinde bu pozu bir amaç seçerek yapabiliyor olacaksın.

Sıfır noktası

Y1.34'ten devraldığın şey hazır: oturma yüksekliğini biliyorsun ve dik oturabiliyorsun.

Sökelim.

Kalça derin fleksiyonda ve zaten dik açıdan başlıyor.

Diz düze yakın ya da bükülü.

Omurga, seçtiğin sürüme göre nötre yakın ya da fleksiyonda.

Taşıyıcı eylem: oturur konumda, kalçanın aralığının sonuna yakın bir yerde gövdeyi öne taşımak.

Alnın dizine değmesi değil. Ellerin ayağını tutması değil.

Mekanizma

Poz mekanik olarak ne yapıyor

Dürüst ve dar cevap şu.

Bu poz iki şey yapıyor. Birincisi, kalçayı aralığının sonuna yakın bir yerde çalıştırıyor. İkincisi, bacağın arka yüzündeki dokuları uzamış bir konumda tutuyor.

Hepsi bu. Mekanik olarak söylenebilecek şey bu kadar.

Şimdi geriye kalan iddialara bakalım, çünkü onlar da var ve hepsi aynı türden değil.

Beş iddia, üç tür

Bu poz hakkında duyduğun iddiaları üç kutuya ayıracağız. Bu ayrım bu akademinin omurgası.

Birinci kutu ölçülebilir olanlar.

Yani "aralığım artar mı" sorusunun cevabı evet ve bu ölçülebilir bir iddia.

İkinci kutu kısmen ölçülebilir olanlar.

Bu önemli bir ayrım. Sakinleşme gerçek olabilir ama sebebi pozun şekli değil; nefes ve süre.

Üçüncü kutu geleneksel modeller.

Üç kutuyu ayırdığın anda bir şey oluyor: hangi iddia için çalıştığını seçebiliyorsun. Ayırmadığın sürece hepsini birden umuyorsun ve hiçbirini dozlayamıyorsun.

Üç amaç, üç ayrı doz

Şimdi üç meşru amacı ve üç ayrı dozu kuruyoruz.

Birinci amaç aralık. Kalçanın ve arka bacak dokularının aralığını artırmak istiyorsun.

Dozu: sınıra yakın ama ağrısız bir yoğunluk, uzun tutuşlar, haftada birkaç seans. Ölçüsü oturma yüksekliği ve ellerin nereye ulaştığı.

İkinci amaç sakinleşme. Uyarılma düzeyini düşürmek istiyorsun.

Dozu: sınırın belirgin biçimde altında bir yoğunluk, çok uzun süre, gövdenin desteklenmesi. Katlanmış bir battaniye ya da yastık bacakların üzerine konur ve gövde onun üzerine bırakılır. Ölçüsü nefes; aralık hiç ölçülmez.

Üçüncü amaç kontrol. Menteşeyi oturur konumda çalıştırmak istiyorsun.

Dozu: kısa tutuşlar, tekrarlı giriş ve çıkış, omurga nötre yakın. Ölçüsü Y1.33'teki gövde çizgisi.

Şimdi kritik cümle: bu üç doz birbiriyle uyumsuz.

Aralık için sınıra yakın çalışırsan sakinleşme dozunu bozarsın. Sakinleşme için gövdeyi tamamen desteklersen aralık çalışmaz. Kontrol için nötr kalırsan derinliğe gitmezsin.

Bu yüzden bir amaç seçiyorsun. Seçmediğinde üçünün de vasat bir sürümünü yapıyorsun ve bir yıl sonra ne geliştiğini söyleyemiyorsun.

Kurulum

Sıra şu ve dördü de bu kurstan geliyor.

Birinci adım oturma yüksekliği. Y1.34'ten. Leğen kemiği dik durabilecek yüksekliğe otur. Bu ön koşul, tercih değil.

İkinci adım diz açısı. Y1.31'den. Leğen kemiği dik kalabiliyorsa bacaklar düze yakın; kalamıyorsa dizleri bük.

Üçüncü adım amaç. Yukarıdaki üçünden birini seç ve kayda yaz.

Dördüncü adım el hedefi. Amaca göre değişiyor: kemer ayakların çevresinde, eller baldırda ya da ön kollar bir destek üzerinde.

Kurulum bitmeden poza girmiyorsun. Bu bölümdeki en uzun kurulum bu ve gerekçesi var; oturarak öne katlanma, yanlış kurulduğunda en sık boşa giden poz.

Elle çekmek

Şimdi en yaygın hataya geliyoruz.

Çoğu kişi bu pozda kollarını kullanarak kendini aşağı çekiyor. Kemeri tutup asılıyor ya da ayaklarını yakalayıp gövdeyi zorluyor.

İki sorun var.

Birinci sorun yön. Kollarla çektiğinde çekme kuvveti kalçayı değil omurgayı buluyor. Devir noktasını çoktan geçmiş oluyorsun ve gövde daha aşağı gidiyor ama kalça hiç ilerlemiyor.

İkinci sorun ölçüm. Kolların ne kadar kuvvet uyguladığını bilmiyorsun ve her seansta farklı uyguluyorsun. Ölçülemeyen bir yükle çalışıyorsun.

Kural iki cümle. Aralık ve kontrol amaçlarında kollar tutar, çekmez. Sakinleşme amacında ise gövde tamamen desteklenir ve zaten çekmeye gerek kalmaz.

Ne kadar, ne sıklıkta

Bu soruya net cevap vermek gerekiyor, yoksa herkes kendi tahminini uygular.

Ve tek bir kural her üç amaçta geçerli: ertesi gün kendini nasıl bulduğun dozun doğru olup olmadığını söylüyor. Y1.01'deki toparlanma ailesi.

Örneklerden okuma

Usta katmanı

Şimdi biraz inceltelim.

Birincisi: aralık amacı çalışırken elde ettiğin kazancın ne olduğu tam olarak bilinmiyor ve bunu bilmek özgürleştirici. Ölçülen şey aralığın artması; artışın doku uzunluğundan mı, gerilime toleransın artmasından mı, sinir sisteminin o aralığa alışmasından mı geldiği tartışmalı. Pratik açıdan fark etmiyor; aralığı kullanabiliyorsan kazanç gerçek. Ama mekanizmayı kesin biliyormuş gibi anlatmak, bu akademinin yapmadığı bir şey.

İkincisi: sakinleşme amacında pozun şekli neredeyse rastgele. Etkiyi üreten şey uzun süre, düşük yoğunluk ve yavaşlamış nefes. Aynı üçlüyü yatarak, yan yatarak ya da sandalyede öne eğilerek de kurabilirsin. Bu, pozun değersiz olduğu anlamına gelmiyor; kişinin o pozda rahat olması yeterli sebep. Ama "bu poz sakinleştirir" cümlesi ile "uzun ve yavaş tutuş sakinleştirir" cümlesi aynı şey değil ve ikincisi doğru olan.

Üçüncüsü: üç amacı aynı seansta yapmak mümkün ama sırası önemli. Kontrol amacı ısınma gibi çalışıyor; kısa, aktif tekrarlar. Aralık amacı ortada. Sakinleşme amacı sonda, çünkü seansı kapatıyor. Y1.29'daki dizi mantığının aynısı. Yapılmaması gereken şey üçünü aynı tutuşun içinde birleştirmeye çalışmak; o zaman ortaya hiçbirine yetmeyen bir orta yol çıkıyor.

Dördüncüsü ve en incesi: bu ders bir pozu küçültüyor ve bu, insanlara kayıp gibi geliyor. Beş şey yapan bir poz, iki şey yapan bir pozdan daha değerli görünüyor. Oysa tersi. Bir aracın ne yaptığını daralttığın anda onu doğru kullanmaya başlıyorsun; genişlettiğin anda elinde ölçülemeyen bir şey kalıyor. Bu kursun bu poza yaptığı şey, ondan bir şey almak değil; ona bir kullanım kılavuzu vermek.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Uygulama

Aklında kalsın

Bu poz mekanik olarak iki şey yapar: kalçayı aralığının sonuna yakın çalıştırır ve arka bacak dokularını uzamış konumda tutar.

Poz etrafındaki iddialar üç türdür: ölçülebilir olanlar, kısmen ölçülebilir olanlar ve geleneksel modeller; üçü aynı dille anlatılamaz.

Üç meşru amaç vardır — aralık, sakinleşme ve kontrol — ve üçünün dozu birbiriyle uyumsuzdur; her seansta biri seçilir.

Kollar tutar, çekmez; çekme kalçayı değil omurgayı bulur ve uygulanan kuvvet ölçülemez.

Sakinleştirici etki pozun şeklinden değil, uzun süre ile yavaşlamış nefesten gelir.

Sonraki derse köprü

Bölümün bütün parçaları artık elinde. Menteşe, diz açısı, üç destek, gövde çizgisi, oturma yüksekliği ve doz seçimi.

Bir sonraki ders bunları tek bir oturumda birbirine bağlıyor: yirmi dakikalık arka beden keşfi.

Yeni bir poz olmayacak. Ayakta başlayıp oturarak bitiren, her adımında hangi değişkeni neden kullandığını bildiğin bir dizi kuracağız. Ve o dizinin sonunda kendi menteşe haritanı çıkarmış olacaksın.