İÇ. DOLMUŞ — GÜN
SEVGİ
Baba, doktora gittin mi?
ŞÜKRÜ
Hayır, gitmedim. Çünkü gitmek istemiyorum, kötü bir şey söyleyecekler diye korkuyorum.
SEVGİ
Ama gitmen lazım.
ŞÜKRÜ
Biliyorum, gideceğim.
İÇ. DOLMUŞ — GÜN
SEVGİ
Doktor ne dedi?
Şükrü sinyal veriyor. Sola dönüyor. Yolda başka araç yok.
SEVGİ
Baba.
ŞÜKRÜ
Hattın sonunda bir çeşme var. Suyu soğuktur. Bidonları doldururuz.
SEVGİ
Randevuyu ben aldım, biliyorsun. Hastaneden aradılar. Gelmedi dediler.
Şükrü radyoyu açıyor. Kısıyor. Kapatıyor.
ŞÜKRÜ
Çeşmeden sonra.
Ne değişti?
- İlk taslakta Şükrü hem cevabı hem nedenini söylüyor. Korku açıklandığı anda sahne kapanıyor.
- Yeniden yazımda soru iki kez cevapsız kalıyor. Soruya cevap gelmemesi bir cevap: seyirci onu Şükrü’nün kaçışından okuyor.
- Sevgi’nin “Randevuyu ben aldım” repliği bilgi değil, kapana kıstırma. Babası artık yalan söyleyemez hâlde.
- Radyoyu açıp kapatmak, söylenemeyen cümlenin yerine geçiyor. “Çeşmeden sonra” bir erteleme ama aynı zamanda bir söz.
Kendi sahnende dene
Sahnendeki en önemli soruyu bul ve cevabını sil. Yerine bir davranış ya da konu değiştiren bir replik koy; sonra sahneyi sesli oku ve cevabın hâlâ anlaşılıp anlaşılmadığına bak.
Yeniden yazım tek doğru cevap değil, bir okuma. Aynı sorunun başka çözümleri de var; ölçülen, değişikliğin sahnede bir iş yapıp yapmadığı.