Beden odaklı travma terapisinin kapsamı

Bir uygulamanın beden odaklı sayılması için yalnızca gevşeme yaptırması gerekmez. Aşağıdaki kanallardan bir veya birkaçını tedavinin aktif parçası hâline getirebilir:

• İnterosepsiyon: Kalp atımı, açlık, tokluk, nefes, sıcaklık, mide hareketleri ve kas gerginliği gibi bedenin iç durumuna ilişkin sinyaller.
• Propriyosepsiyon: Eklem ve kaslardan gelen, beden parçalarının konumunu ve uygulanan kuvveti bildiren sinyaller.
• Kinestezi: Hareketin hissedilmesi.
• Eksterosepsiyon: Görme, işitme, dokunma, koku ve tat yoluyla dış çevreden gelen bilgi.
• Vestibüler sistem: Denge, ivme ve başın uzaydaki konumu.
• Nosisepsiyon: Olası doku tehdidini bildiren sinirsel süreçler. Nosisepsiyon ile kişinin yaşadığı ağrı aynı şey değildir; ağrı çok boyutlu bir deneyimdir.
• Duruş ve hareket: Küçülme, geri çekilme, kasılma, yaklaşma, kaçınma, sınır koyma ve destek alma gibi hareket örüntüleri.
• Otonom işaretler: Kalp hızındaki değişim, terleme, kızarma, titreme, sindirim değişiklikleri ve solunum ritmi.
• İlişkisel beden deneyimi: Ses tonu, yüz ifadesi, kişiler arası mesafe, sıra alma, göz teması ve karşılıklı yatışma.

Beden odaklı travma terapisi:

• Tek bir marka, okul veya protokol değildir.
• Masajın, yoganın ya da nefes egzersizinin otomatik olarak psikoterapiye dönüşmesi değildir.
• “Bedende saklanan travmayı dışarı çıkarma” işlemi değildir.
• Titreme, ağlama, esneme, geğirme, sıcaklık veya karıncalanma gibi tepkilerin tek başına iyileşme kanıtı olduğu anlamına gelmez.
• Travmatik olayın gerçekten yaşandığını bedensel duyumlardan tespit eden bir yöntem değildir.
• Ruh sağlığı lisansı bulunmayan bir uygulayıcıya PTSD, dissosiyasyon, intihar riski veya psikoz tedavisi yapma yetkisi vermez.

“Top-down” yaklaşım düşünce, anlamlandırma, dil ve bilinçli değerlendirmeyi; “bottom-up” yaklaşım duyusal, motor ve otonom süreçleri vurgulamak için kullanılan bir öğretim kolaylığıdır. Gerçek sinir sistemi bu kadar keskin biçimde ikiye ayrılmaz. Bir düşünce solunumu değiştirebilir; bir beden duyumu düşünceyi ve tehlike yorumunu etkileyebilir. En doğru model, çift yönlü ve döngüsel etkileşimdir.