Korku (Horror)

Korku, izleyiciyle en açık sözleşmeyi yapan türdür: seyirci korkmak için bilet alır ve korkmazsa filmin başka hiçbir başarısı onu teselli etmez. Ama korkutulmak isteyen seyirci aynı zamanda güvende olduğunu bilir; tür bu güvenli mesafeyi hiç kaldırmadan inceltir. İyi bir korku filmi, salondaki kişinin kendi evine, kendi bedenine, kendi ailesine bakışını film bittikten sonra da bir süre değiştirir.

Yapısal özü bir daralmadır. Hikâye geniş ve sıradan bir güvenli alanla açılır; küçük bir anormallik belirir, karakterler onu açıklayıp geçer, işaretler çoğalır ve kaçış yolları birer birer kapanır. Gerilim, tehdidin kendisinden çok onun kurallarının yavaş yavaş öğrenilmesinden doğar: ne yapabildiği, ne yapamadığı, kime ve neden saldırdığı. Kurallar öğrenildikçe seyirci karakterlerden önce düşünmeye başlar ve bu önden düşünme türün asıl zevkidir.

Tür gotik romandan, halk masallarından, ölüm ve beden üzerine kadim kaygılardan beslenir. Sinemada Alman dışavurumculuğu, Universal canavarları, Hammer stüdyosu, 1970'lerin Amerikan bağımsız korkusu ve Japon hayalet filmleri türün damarlarını oluşturdu. Türk sinemasında 2000'lerden sonra cin, büyü ve musallat anlatıları ayrı bir kol hâline geldi; bu filmler korkuyu dinî inanç, aile içi kıskançlık ve köy-kent gerilimi üzerinden kurar.