Perdedeki şiddetin izleyiciyi saldırgan yapıp yapmadığı yarım yüzyıldır tartışılıyor ve araştırma alanı kendi içinde bölünmüş durumda. Dersler sosyal öğrenme kuramından duyarsızlaşmaya, ahlaki panik ve yasak tarihinden gerçek şiddetin belgelenmesine ve okul saldırılarının sorumlu anlatımına kadar tartışmanın taraflarını kanıt düzeyleriyle tartar. Amaç bir hüküm vermek değil, hangi iddianın neyle desteklendiğini ayırmaktır.
Psikoloji merceği. Ölçülmüş olan: tasvirin klinik doğruluğu, izleyici araştırmaları, bilişsel film kuramı — kanıt etiketiyle.
Bu modülün sonunda
- Sosyal öğrenme, uyarılma ve duyarsızlaşma açıklamalarını birbirinden ayırır.
- Medya şiddeti araştırmasındaki temel yöntem tartışmasını (laboratuvar ölçüsü, korelasyon, nedensellik) adlandırır.
- Bir filmin yasaklanma ya da ahlaki panik geçmişini kanıtla değil tarihsel kayıt olarak okur.
- Şiddeti gösteren bir filmin biçim seçimlerinin izleyiciyi mesafeye mi yakınlığa mı çağırdığını gerekçelendirir.
Dersler
- M72-D01Taklit ve sosyal öğrenmeProgramda
Natural Born Killers ve Bonnie and Clyde'ın çekici şiddet figürlerini Bandura'nın sosyal öğrenme kuramıyla okur ve "film taklit ettirdi" iddiasının neden tek vakadan kanıtlanamayacağını gösterir.
Filmler: Natural Born Killers (Oliver Stone, 1994) · Bonnie and Clyde (Arthur Penn, 1967)
- M72-D02Saldırganlık araştırması ve bölünen alanProgramda
Funny Games'in izleyiciyle konuşan şiddetini ve Saw'un işkence sahnelerini kullanarak medya şiddeti araştırmasındaki ölçüm ve nedensellik tartışmasını iki tarafın gerekçesiyle yazar.
Filmler: Funny Games (Michael Haneke, 1997) · Saw (James Wan, 2004)
- M72-D03Ahlaki panik ve yasakProgramda
Cannibal Holocaust ve Scream etrafındaki yasak ve suçlama tartışmalarını ahlaki panik (moral panic) kavramıyla okur ve tarihsel kaydı nedensellik iddiasından ayırır.
Filmler: Cannibal Holocaust (Ruggero Deodato, 1980) · Scream (Wes Craven, 1996)
- M72-D04Gerçek şiddeti göstermekProgramda
The Act of Killing'in faillere sahne kurdurmasını, Shoah'nın arşiv görüntüsünü reddetmesini ve Timbuktu'nun şiddeti uzak plana itmesini karşılaştırarak belgeleme ile gösteri arasındaki etik sınırı tartışır.
Filmler: The Act of Killing (Joshua Oppenheimer, 2012) · Shoah (Claude Lanzmann, 1985) · Timbuktu (Abderrahmane Sissako, 2014)
- M72-D05Okul şiddeti ve sorumlu anlatımProgramda
Elephant, Bowling for Columbine ve We Need to Talk About Kevin'in okul saldırısını anlatma biçimlerini faili öne çıkarma ve kurbanı görünür kılma ekseninde karşılaştırır.
Filmler: Elephant (Gus Van Sant, 2003) · Bowling for Columbine (Michael Moore, 2002) · We Need to Talk About Kevin (Lynne Ramsay, 2011)
- M72-D06Şiddetin biçimi ve izleyicinin payıProgramda
Hana-bi'nin kesilen şiddetini, Cidade de Deus'un hızlı kurgusunu ve Sivas'ın it dövüşü sahnelerini karşılaştırarak biçimin izleyiciyi heyecana mı tiksintiye mi düşünmeye mi çağırdığını gösterir.
Filmler: Hana-bi (Takeshi Kitano, 1997) · Cidade de Deus (Fernando Meirelles, 2002) · Sivas (Kaan Müjdeci, 2014)