Sinematerapi (cinematherapy) filmi danışmanlıkta ve terapide bir araç olarak kullanır; uygulamada yaygın, araştırmada ise ince bir alandır. Çalışmaların çoğu küçük örneklemli, kontrol grubu zayıf ya da vaka anlatısı düzeyindedir; bu yüzden modül sinematerapiyi kanıtlanmış bir tedavi olarak değil, sınırları bilinerek kullanılabilecek bir yardımcı araç olarak öğretir. Film seçimi, danışan uyumu, tetikleme riski ve klinisyen eğitimi ayrı dersler olarak ele alınır.
Bütünleşik mercek. Yorum ve kanıt bir arada: aynı film hem bir kuramla okunur hem de bugün ölçülmüş olanla karşılaştırılır; ikisinin dili ayrı tutulur.
Bu modülün sonunda
- Sinematerapiyi terapötik bir araç olarak tanımlar ve tek başına bir tedavi olmadığını gerekçelendirir.
- Sinematerapi araştırmasının kanıt düzeyini ve yöntem zayıflıklarını dürüstçe özetler.
- Bir danışan için film seçerken uyum, risk ve rıza ölçütlerini uygular.
- Filmin klinisyen eğitiminde ve psikoeğitimde kullanımını damgalama riskine karşı sınar.
Dersler
- M104-D01Sinematerapi nedir, ne değildirProgramda
Good Will Hunting ve The King's Speech'in sık önerilen filmler olmasını örnek alarak sinematerapiyi terapiyi destekleyen bir araç olarak tanımlar ve onu tedavinin yerine koyan iddiayı ayırır.
Filmler: Can Dostum (Gus Van Sant, 1997) · The King's Speech (Tom Hooper, 2010)
- M104-D02Kanıt durumu: ne biliyoruz, ne bilmiyoruzProgramda
Little Miss Sunshine ve Mary and Max gibi filmlerle yapılan uygulamaları anlatan yayınları kanıt düzeyine göre sınıflandırır ve sinematerapinin etkisine dair güçlü bir kanıtın henüz bulunmadığını gerekçelendirir.
Filmler: Little Miss Sunshine (Jonathan Dayton, Valerie Faris, 2006) · Mary and Max (Adam Elliot, 2009)
- M104-D03Film seçimi ve danışan uyumuProgramda
Coco ve Dedemin İnsanları'nı yas ve aile kökü temalı bir çalışma için değerlendirir ve danışanın yaşına, kültürüne ve o anki durumuna göre filmin uygunluğunu ölçütlerle yazar.
Filmler: Coco (Lee Unkrich, 2017) · Dedemin İnsanları (Çağan Irmak, 2011)
- M104-D04Riskler: tetikleme, yanlış model, damgalamaProgramda
Guguk Kuşu ve A Beautiful Mind'ın psikiyatrik tedavi ve psikoz tasvirlerini bir danışana önerme riskini tetikleme, yanlış bilgi ve damgalama başlıklarıyla sınar.
Filmler: Guguk Kuşu (Miloš Forman, 1975) · Akıl Oyunları (Ron Howard, 2001)
- M104-D05Yas ve kayıpta filmProgramda
Dick Johnson Is Dead ve Babam ve Oğlum'u yas çalışmasında kullanmanın olası yararını ve zarar ihtimalini ayırır ve filmin seansa nasıl bağlanacağını adım adım yazar.
Filmler: Dick Johnson Is Dead (Kirsten Johnson, 2020) · Babam ve Oğlum (Çağan Irmak, 2005)
- M104-D06Grup çalışmasında ve psikoeğitimde filmProgramda
Rain Man'in otizm tasvirindeki kalıpları ve Benim Çocuğum'un ebeveyn tanıklıklarını bir psikoeğitim grubunda kullanmak için tartışma soruları ve düzeltici bilgi notları hazırlar.
Filmler: Yağmur Adam (Barry Levinson, 1988) · Benim Çocuğum (Can Candan, 2013)
- M104-D07Klinisyenin eğitiminde filmProgramda
Requiem for a Dream ve Persepolis'i bağımlılık ve göç deneyimi üzerine bir klinisyen eğitim oturumunda kullanmanın hedefini ve sınırını yazar ve filmin vaka yerine geçmediğini gerekçelendirir.
Filmler: Bir Rüya İçin Ağıt (Darren Aronofsky, 2000) · Persepolis (Marjane Satrapi, Vincent Paronnaud, 2007)