İÇ. ŞÜKRÜ’NÜN EVİ, MUTFAK — GECE
SEVGİ
Baba, seni yalnız bırakmaktan korkuyorum. Annem öldüğünden beri burada tek başınasın ve ben İstanbul’da her gece seni düşünüyorum.
ŞÜKRÜ
Ben de yalnız kalmaktan korkuyorum ama gururum yüzünden sana söyleyemiyorum.
SEVGİ
Gel benimle İstanbul’a. Orada sana bakarım.
ŞÜKRÜ
Hayır. Buradan ayrılırsam hayatımın anlamını kaybederim.
İÇ. ŞÜKRÜ’NÜN EVİ, MUTFAK — GECE
Sevgi tezgâhta bulaşık yıkıyor. Şükrü masada, önünde çay. Kombi bir kez tıkırdıyor, susuyor.
SEVGİ
Kombinin basıncı düşmüş.
ŞÜKRÜ
Kışa kadar gider.
SEVGİ
Geçen kış da öyle demiştin. Hacer abla söyledi, üç gün soğukta oturmuşsun.
ŞÜKRÜ
Hacer abla her şeyi söyler.
SEVGİ
Bizim apartmanda kalorifer var. Merkezî.
Şükrü çayını karıştırıyor. Şeker atmadı.
ŞÜKRÜ
Yarın son sefer. Altıda kalkacağım.
SEVGİ
(bardağı bırakarak)
Ben de geleyim mi?
ŞÜKRÜ
Arkaya otur. Öne Nazmi binecek.
Ne değişti?
- İlk taslakta iki karakter de duygusunu adıyla söylüyor. “Korkuyorum”, “gururum yüzünden” gibi ifadeler oyuncuya da seyirciye de bulacak bir şey bırakmıyor.
- Yeniden yazımda asıl mesele, babayı İstanbul’a götürmek, hiç adlandırılmıyor. Kombi, kalorifer ve “son sefer” onun yerine konuşuluyor.
- Şükrü’nün korkusu bir cümleyle değil, şeker atılmadan karıştırılan çayla görünüyor: eli bir şey yapıyor, aklı başka yerde.
- Son replik hem kabul hem ret: kızını yanına alıyor ama öne değil, arkaya. Sahne bir karar vermeden bir ilişkiyi tarif ediyor.
Kendi sahnende dene
Kendi sahnende duygu adı geçen her repliği bul (korkuyorum, özledim, kızgınım). Birini sil, yerine o duygunun değdiği bir nesneyi konuştur.
Yeniden yazım tek doğru cevap değil, bir okuma. Aynı sorunun başka çözümleri de var; ölçülen, değişikliğin sahnede bir iş yapıp yapmadığı.