Moodboard’u araştırma aracı yapmak

Açılış sahnesi

Filmlerde görürsün. Dedektifin odasında bir pano vardır.

Panoda fotoğraflar asılıdır. Aralarında kırmızı iplerle bağlantılar kurulmuştur. Kenarlarda not kâğıtları.

Şimdi o panoya iki farklı gözle bak.

Birinci göz şunu görür: ilginç fotoğraflar. Güzel bir duvar.

İkinci göz şunu sorar: bu fotoğraf neden burada?

Ve dedektiflik tam olarak bu sorudur. Panodaki her fotoğrafın orada bulunma sebebi vardır. Sebebini söyleyemediğin fotoğraf panodan iner.

Şimdi kendi moodboard'una bak.

Kaç görselin neden orada olduğunu söyleyebiliyorsun?

"Görsel argüman" diyor. Görsel koleksiyon değil.

Bu derste ne olacak

Önce moodboard'un ne olmadığını netleştireceğiz — ilham panosu ile argüman panosu arasındaki fark. Sonra dokuz katmanı açacağız; sonuncusu diğerlerinden farklı çalışır. Ardından referans kaynağı sorununu konuşacağız: neden tek bir tasarımcıdan yoğun alıntı taklide dönüşür. Sonra not yazmayı öğreneceğiz — "bunu sevdik" ile gerçek bir gerekçe arasındaki mesafe. En sonda on dört işten örneklerle bunu okuyacağız. Ders bittiğinde bir moodboard'dan tasarım kuralı çıkarabiliyor olacaksın.

Sıfır noktası

Panoya geri dönelim, çünkü bu benzetme ders boyunca bizimle kalacak.

Moodboard iki farklı işte kullanılır ve ikisi birbirine karıştırılır.

Birincisi ilham panosudur. Kişiseldir, dağınıktır, kimseye gösterilmez. Bunun bir sakıncası yok; her tasarımcının böyle bir klasörü olur.

İkincisi argüman panosudur. Bir toplantıda gösterilir, savunulur ve ondan kurallar çıkar.

Bu ders ikincisi hakkında.

Farkı tek bir soruyla ölçebilirsin: bu panodan kaç tane tasarım kuralı çıkarabiliyorsun?

İlham panosundan sıfır çıkar. Argüman panosundan on beş çıkar.

Bir önceki modülde görsel tezi konuşmuştuk ve şu sırayı koymuştum: önce tez yazılır, sonra moodboard toplanır. Sebebini şimdi açalım.

Tez yazılmadan görsel toplarsan, seçim ölçütün "hoşuma gitti" olur. Hoşuna giden şeyler ise birbirine benzer — çünkü senin zevkindir. Sonuçta ortaya bir pano çıkar ve o pano markayı değil seni anlatır.

Tez varsa ölçüt değişir: bu görsel tezi kanıtlıyor mu?

Bu benzetme bir yere kadar doğru. Şurada bozulur: dedektifin panosunda fotoğraflar gerçeği gösterir. Senin panonda ise görseller bir öneriyi gösterir. Yani sen kanıt toplamıyorsun, kanıt olacak şeyi öneriyorsun.

Mekanizma

Dokuz katman

Kaynak dokuz katman sayıyor ve bunlar bir sıra değil, bir kontrol listesidir.

Atmosfer ve duygu. Işık. Renk. Tipografi. Kompozisyon. Fotoğraf veya illüstrasyon. Malzeme ve doku. Hareket ve tempo. Kaçınılacak yönler.

İlk sekizi bir şey ekler. Dokuzuncusu bir şey çıkarır.

Neden bu kadar işe yarar? Çünkü olumlu örnekler geniştir. "Sıcak ve samimi" diye bir yön koyduğunda, on kişi on farklı sıcaklık anlar. Ama yanına "bu değil" diye üç görsel koyduğunda alan birden daralır.

Bir önceki modülde iyi bir konseptin en az iki kapı kapattığını söylemiştim. Kaçınılacak yönler panosu o kapıları görünür yapar.

Şimdi katmanları nasıl kullanacağını söyleyeyim. Hepsini tek bir panoda toplama.

Kaynak beş ayrı pano istiyor: atmosfer, tipografi, fotoğraf, malzeme ve hareket. Her panoda en fazla on iki görsel.

On iki sayısı keyfî değil. Bir panoda yirmi görsel olduğunda kimse tek tek bakmaz; bütüne bakar ve genel bir his alır. On iki görselde her biri hâlâ tek tek görülebilir.

Referans kaynağı sorunu

Şimdi en kritik kurala geliyoruz.

Bu cümle keskin ve doğru. Ama sebebini açalım, çünkü sebebi bilinmezse kural yalnız bir yasak olarak kalır.

Bir tasarımcının işi bir sistemdir. O sistemin parçaları birbirine kilitlidir; renk seçimi tipografi seçimini, o da kompozisyonu belirler.

O işten üç görsel aldığında, aslında üç görsel almıyorsun. Kilitli bir sistemin üç parçasını alıyorsun ve o parçalar seni kendi sistemine geri çekiyor.

Sonuç şu olur: moodboard'a bakan herkes hangi işten alındığını görür. Ve senin işin, o işin soluk bir kopyası olur.

Kaynak alternatifi de söylüyor: mimarlık, bilim, doğa, sinema, sahne, arşiv ve gündelik hayat.

Bu listenin ortak özelliği şu — hiçbiri senin kategorinde değil. Yani oradan aldığın şey bir çözüm değil, bir ilkedir. İlkeyi kendi problemine uyguladığında ortaya senin işin çıkar.

Pratik bir ölçü vereyim. Bir panodaki on iki görselin en fazla ikisi tasarım alanından olsun. Kalan onu başka yerlerden gelsin.

Bu oran ilk bakışta abartılı gelir. Denediğinde göreceksin: panolar birdenbire özgünleşir.

Not yazmak

Son mekanizma ve en somut olanı.

Kaynak iki cümleyi yan yana koyuyor.

Zayıf hâli: "bu görüntüyü sevdik."

Güçlü hâli: "bu görüntüdeki düşük kamera, geniş negatif alan ve dağınık doğal ışık öznenin sessiz gücünü kuruyor."

İkinci cümlenin yapısına bak. Üç bölümü var.

Birincisi ne gördüğün — düşük kamera, geniş negatif alan, dağınık ışık. Bunlar ölçülebilir. İkinci seviyenin görsel okuryazarlık dersinde betimleme ile yorumu ayırmıştık; bu, betimleme kısmı.

İkincisi ne yaptığı — sessiz güç kuruyor. Bu, yorum kısmı.

Üçüncüsü örtük olarak vardır: bu yüzden bizim işimizde de kullanacağız.

Her görselin altına bu üç bölümlü notu yazdığında, moodboard kendiliğinden kurallara dönüşür. Çünkü not zaten kuralın taslağıdır.

Teoriyi bırakıp işlere bakalım.

Örneklerden okuma

Örnekleri üç grupta topladım. Önce bir araştırmanın kendisi olan panolar ve koleksiyonlar. Sonra tasarım dışından alınan ilkeler. En sonda arşivden ve gündelik hayattan çıkan araştırmalar.

Önce araştırmanın kendisi olanlar

Sonra tasarım dışından alınan ilkeler

Ve arşivden, gündelik hayattan

Usta katmanı

Az önce bir panodaki görsellerin en fazla ikisinin tasarım alanından olmasını önerdim. İşin aslı biraz daha ince: o iki görselin işi de diğerlerinden farklıdır.

Tasarım alanından gelen görsel bir kanıt değil, bir çeviridir. Yani "bu ilke tasarıma girdiğinde böyle bir şeye benziyor" der. Bu yüzden onu panonun merkezine değil kenarına koy ve notunda mutlaka şunu yaz: buradan alınan şey biçim değil, ilkenin uygulanma biçimi. Deneyimli ekipler bu iki görseli ayrı bir sayfada tutar ki toplantıda kimse onlara "yapılacak iş bu" diye bakmasın.

İkinci nüans kaçınılacak yönler panosuyla ilgili. O panoya rakip işleri koymak cazip gelir ve genellikle yanlıştır. Rakibi koyduğunda toplantı rekabete kayar. Kaçınılacak yönler panosuna, senin yönüne yakın ama bir adım yanlış duran işler konur. Yani ayrım ince olmalıdır. Uzaktan bakınca "bu zaten bizim yön değil" denen bir görsel hiçbir kapıyı kapatmaz.

Üçüncüsü bir sınır durumu. Moodboard her işte gerekmez. Sistemi zaten kurulmuş bir marka için yeni bir uygulama üretirken moodboard hazırlamak, kurulmuş kararları yeniden tartışmaya açar. Orada bakılacak şey kılavuzdur. Moodboard, yön henüz belli değilken vardır; belliyken zaman kaybıdır ve daha kötüsü, kafa karıştırır.

Dördüncüsü bir meslek pratiği. Panoyu hazırladıktan sonra bütün notları kapat ve bir meslektaşına göster. Sor: buradan hangi kurallar çıkar? Söylediklerini yaz ve kendi listenle karşılaştır. İki liste birbirini tutmuyorsa pano, senin kafandakini değil başka bir şeyi anlatıyordur. Bu test on dakika sürer ve sunumdan önce yapılmadığında müşteri toplantısında yapılır.

Yaygın hatalar ve yanlış bilinenler

Uygulama — kendin dene

Bir önceki modülde yazdığın görsel tezi al.

Şimdi tek bir pano hazırla: atmosfer panosu. En fazla on iki görsel.

Kuralı uygula — en fazla ikisi tasarım alanından olsun. Kalan onu mimarlık, bilim, doğa, sahne, arşiv ya da gündelik hayattan gelsin.

Her görselin altına üç bölümlü not yaz. Ne görüyorum, ne yapıyor, bizde nasıl kullanılacak.

Sonra on üçüncü bölümü ekle: kaçınılacak yönler. Üç görsel. Ve bunlar senin yönüne uzak değil, yakın ama bir adım yanlış olsun.

Şuna dikkat et: on iki notu okuduğunda kaç tane tasarım kuralı çıkıyor? Beşten azsa panonun görselleri fazla genel demektir. Notu yazılamayan görselleri çıkar ve yerine yenisini koyma — pano küçüldükçe güçlenir. Bu eleme, dersin sana bıraktığı asıl şey.

Kilit özet

Birincisi. Moodboard bir görsel argümandır, görsel koleksiyon değil. Ölçüsü şudur: bu panodan kaç tasarım kuralı çıkıyor?

İkincisi. Dokuz katmanın sonuncusu diğerlerinden farklı çalışır. Kaçınılacak yönler panosu yönün ne olmadığını gösterir ve alanı en çok o daraltır.

Üçüncüsü. Tek bir tasarımcıdan yoğun alıntı taklide dönüşür, çünkü bir işin parçaları birbirine kilitlidir. Panodaki on iki görselin en fazla ikisi tasarım alanından olsun.

Dördüncüsü. Not üç bölümlüdür: ne görüyorum, ne yapıyor, bizde nasıl kullanılacak. Bu not zaten kuralın taslağıdır.

Beşincisi. Kalabalık moodboard bir karar değil bir ertelemedir. Elli görsel asan kişi seçimi müşteriye yaptırır.

Sonraki derse köprü

Bu derste panodan kurallar çıkardık. Elinde artık on beş tasarım kuralı var.

Ama kurallar hâlâ kelime. Kimse bir kuralı gördüğünde onun nasıl görüneceğini bilemez.

Bir sonraki adım o kuralları tek bir yüksek ayrıntılı örneğe dökmek. Buna stil karesi deniyor.

Ve orada bir tuzak var. Tek bir etkileyici stil karesi, sistemin çalıştığını kanıtlamaz. Kanıtladığı tek şey, o karenin çalıştığıdır.

Sonraki derste stil karesini ve prototipi göreceğiz. Ve bir sistemin gerçekten sınandığı sekiz durumu.